18.8.15

Eνα κείμενο (για όσους αισθάνονται ακόμα άνθρωποι)


''Σήμερα έσπρωξα με πολλή βία δυο πρόσφυγες. Αργότερα, όταν έφευγα με το ποδήλατο από την «Αγκαλιά» δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου και σταμάτησα για λίγο σε μια έρημη στάση λεωφορείου να ηρεμήσω. Ο άνθρωπος είναι ζώο. Είναι ζώο κακό που μόλις σταματήσει να έχει επίγνωση του εαυτού του, σχεδόν δηλαδή όλη τη μέρα, βγάζει κυνόδοντες και νύχια και τα ξαμώνει οπουδήποτε. Μου τηλεφώνησαν από την ομάδα του Μολύβου πως έρχεται λεωφορείο να πάρει κόσμο από εμάς. Είχαμε 150 άτομα περίπου. Ο οδηγός του λεωφορείου που έπρεπε να πάρει το πολύ πενήντα όταν σταμάτησε έξω από την Αγκαλιά δεν τόλμησε καν να ανοίξει την πόρτα.

Με πήραν τηλέφωνο πως θα έπρεπε να πάω γρήγορα και να βάλω μια τάξη. Αγχώθηκα γιατί μου έχει ξανατύχει πολλές φορές και ξέρω πως είναι από τα δυσκολότερα κομμάτια. Οι πρόσφυγες που έχουν μάθει στη λογική πως επιβιώνει ο πιο τυχερός, ο πιο γρήγορος, ο πιο μαχητικός, εύκολα πανικοβάλλονται, δύσκολα χαλιναγωγούνται όπως κάθε απεγνωσμένο πλήθος. Ο οδηγός με κοιτούσε έντρομος και έκανε νόημα «δεν ανοίγω». Αν έμπαιναν όλοι μέσα κανείς δεν θα δεχόταν να βγει δίχως την παρέμβαση της αστυνομίας. Μια παρέμβαση η οποία, επίσης, ξέρω πως εννιά στις δέκα φορές καταλήγει πολύ άσχημα. Οι ραφινάτοι τρόποι της άρτιας εκπαιδευμένης ελληνικής αστυνομίας μου είναι πασίγνωστοι. Δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα καλά. Δεν έχω ούτε εγώ εκπαιδευτεί για να το κάνω αυτό μόνος. Δεν έχω ιδέα, μόνο λίγο θάρρος και ίσως περισσότερο θράσος από ο,τι θα μου βγει σε καλό.

Η Κατερίνα και η Ελένη είχαν κάνει ήδη βάρδιες ενώ πραγματικά διστάζουν και αυτές και εγώ να εμπλακούν σε τέτοιες καταστάσεις. Όλοι έσπρωχναν, όλοι έσπρωχναν ενώ αυτό που έκανε εντύπωση ήταν η απόλυτη ησυχία. Όλοι έσπρωχναν με όλη τους τη δύναμη σε απόλυτη ησυχία. Κάτι φρικιαστικό, κάτι που ακόμα το επεξεργάζομαι. Μόνο που κατάφερα να μπουν γυναικόπαιδα φτάνει. Στον πανικό ένας πατέρας έχασε το κοριτσάκι το οποίο άρχισε να το σπρώχνει η ανθρώπινη μάζα, να ζουλιέται ώσπου έβλεπα μόνο το χεράκι της να απλώνεται για βοήθεια. Εκεί σάλεψε ο νους μου. Σαν το ζωό ουρλιάζοντας έσπρωξα τους δυο πρώτους (σπρώξιμο; Χτύπημα;) και έξαλλος απώθησα όσους στεκόταν ανάμεσα σε εμένα και το κορίτσι. Σώμα με σώμα. Ήμουν ένας κοντούλης, στρουμπουλός δυτικός που κατέβαζε ο,τι καντήλι ήξερε σπρώχοντας και τσιρίζοντας. Δεν ξέρω αν ήμουν τρομαχτικός ή απλά γελοίος, αλλά όλοι έκαναν πίσω. Τους φώναξα να καθίσουν εκείνη τη στιγμή όλοι κάτω. Το έκαναν. «Θα πάτε με τα πόδια στη Μυτιλήνη» τους φώναξα.

«Το αξίζουμε, είμαστε ζώα» είπε ένας. Η φράση του με συνέφερε. «Όχι, δεν είστε ζώα. Ζώα είναι αυτοί που κατέστρεψαν τη χώρα σας και όλοι τους μοιάζουν με μένα. Δεν σας το παίζω αφεντικό απλά προσπαθώ να βάλω μια τάξη σε όλη αυτήν την τρέλα. Δεν είστε σε εμπόλεμη ζώνη πλέον. Μπορεί να αργήσετε να πάτε Μυτιλήνη αλλά θα πάτε. Εδώ θα έχετε φαγητό και ξεκούραση. Πρέπει να ηρεμήσετε και να κάνετε μεγάλη προσπάθεια να σκεφτείτε διαφορετικά». Ούτε τον εαυτό μου δεν μπορούσα να πείσω. Τι σκατά κάνω εγώ εδώ, πως έχω μπλέξει με όλο αυτό, ποιόν αντικαθιστούμε, τι βάρος και τι ευθύνη είναι αυτή στους ώμους μας… Η Κατερίνα το πρωί τα βρήκε πολύ σκούρα με τόσα άτομα. Έχοντας μόνο τη μικρή της αδερφή για βοήθεια και εμάς στο μαγαζί να τρέχουμε σαν τρελούς (ναι, ξέρετε πρέπει από κάπου να ζήσουμε) πραγματικά τα χρειάστηκε. Βρήκε τρόπο να μεταφέρει μια καρκινοπαθή στο νοσοκομείο (Μαρία ευχαριστούμε) να τους ταϊσει, να τους γιατροπορέψει μα βγήκε απολύτως εξαντλημένη. 


H κατάσταση πλέον έχει ξεφύγει ολότελα από τα χέρια μας. Δεν προλαβαίνουμε ούτε καν να ταϊσουμε τον κόσμο που φτάνει από παντού, μετά βίας κρατάμε καθαρή την Αγκαλιά, είναι τόσοι πολλοί, είναι τόσα πολλά τα παιδιά. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι και αυτοί που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν απελπιστικά λίγοι...Αυτό ήταν. Φέτος το καλοκαίρι είδαμε την ασχήμια να μας ξεπερνάει και είδαμε πως κανένας βράχος δεν μπορεί τελικά να νικήσει το πέλαγος. Δεν στεκόμαστε, απλά μας παρασύρει όλο αυτό και μας χτυπάει εδώ και εκεί. Κρίμα. Δεν έχει τίποτα το αξιοπρεπές αυτή η κατάντια. Μόνο τα μωρά και τα παιδάκια που μας κοιτούν έχουν κάποιο νόημα. Ολα τα άλλα είναι μια θύελλα χάους και παράνοιας. Και πάνω που πήγα να απελπιστώ βρέθηκα στον Μόλυβο. Και όταν τελείωσα τις παραγγελίες κατά τις εφτά το απόγευμα πήγα να δω τα παιδιά που βοηθούν τους πρόσφυγες στο παρκινγκ. Και εκεί έμεινα άναυδος.

Μιλάμε εμείς στην Αγκαλιά για εκατό και διακόσια άτομα. Στο Μόλυβο αυτοί οι λίγοι άνθρωποι, ξένοι σχεδόν όλοι τους, Ο Έρικ, η Μελίντα, η Φίλιππα και οι άλλοι, αυτοί είναι οι ήρωες. Το πάρκινγκ είχε τριακόσια άτομα στο χώμα. Στο χώμα. Κάτω. Μωρά, παιδιά, στο χώμα. Κάθε μέρα έτσι, χίλιοι διακόσιοι ήταν τις προάλλες. Στο χώμα αλλά τουλάχιστον με κάποιον να είναι εκεί για αυτούς. Με κάποιον να είναι εκεί. Με την τοπική κοινωνία διόλου αλληλέγγυα, κοντόφθαλμη και ανάγλητη –μα για αυτό θα γράψω κάποτε όταν θα έρθει ο καιρός – θα γράψω πως δεν έχουν αφήσει την τοπική ομάδα καν να στήσει τις χημικές τουαλέτες που έχει βρει, για να γκρινιάζουν αργότερα που οι πρόσφυγες κάνουν την ανάγκη τους...που; Τα παιδιά της ομάδας με υποδέχτηκαν με μεγάλες, θερμές αγκαλιές. Αλήθεια σας λέω, αυτήν την ανθρώπινη, άδολη αγκαλιά την έχουμε τόσο ανάγκη. Είναι σαν να σου λέει ο άλλος, «φίλε, ξέρω ακριβώς τι περνάς, τα ίδια και εδώ».

Η ομάδα στον Μόλυβο κάνει δέκα φορές πιο σπουδαία δουλειά από την Αγκαλιά μόνο και μόνο από θέμα μεγεθών, από θέμα ανύπαρκτης στέγης από θέμα μιας τοπικής κοινότητας κατά βάση ενάντιας. Τον σεβασμό μας, απόλυτα και ξεκάθαρα σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτά τα λίγα. Έχω καταλάβει ότι σιγά-σιγά το χάνω το παιχνίδι γιατί ολοένα και γίνομαι πιο ευσυγκίνητος (στις εκδηλώσεις που κάναμε δεν μπόρεσα να διαβάσω κάποια κείμενα μέχρι τέλους ενώ πιάνω τον εαυτό μου να βουρκώνει σε ανύποπτο χρόνο, να κλαίει εν κρυπτώ - εγώ που δεν έκλαψα στην κηδεία του πατέρα μου).

Κόσμος έρχεται και μας βοηθάει, απαντάει στις εκκλήσεις. Απελπιστικά λίγος αλλά παροιμιωδώς ποιοτικός. Ένας Ρομά – ένας Ρομά ρε γνήσιοι Έλληναράδες - από τα Δάφια μου στέλνει συνεχώς μηνύματα στο facebook για το πόσες οικογένειες κατεβάζει Καλλονή κάθε μέρα. Ένας Ρομά που ξέρω καλά πως τα βγάζει πολύ δύσκολα πέρα δείχνει αλληλεγγύη – ήρθε και μας άφησε και καρπούζια. Είχε φροντίσει να τα βάλει στο ψυγείο μερικές ώρες να είναι δροσερά…''

Πηγη

11.8.15

Kαλό ταξίδι σύντροφε, ad_placitum!


Σημερα ξημερωσε μια πολυ ασχημη μερα. Ακομη δεν μπορω να το πιστεψω....

Εχασα ενα καλο φιλο και συντροφο, που δεν θα μπορεσω ποτε να αντικαταστησω. Τον συντροφο, ad_placitum, τον αγωνιστη Κωστα, με τη μεγαλη καρδια, που τελικα ομως τον προδωσε, μετα απο τις περιπετειες υγειας που ειχε, εδω και αρκετα χρονια, χωρις ομως ποτε να το βαζει κατω. 

Θα θυμαμαι για παντα τη προθυμια του να βοηθησει οσους χρειαζονταν τη βοηθεια του και οσες φορες το ειχα κανει κι εγω, αλλα και αλλοι ειχε παντα ανταποκριθει, κι ας ειχε τα δικα του προβληματα και εγνοιες. 

Ο Κωστας με το παραδειγμα της ζωης του μου εδωσε να καταλαβω περισσοτερο απ ολους τι σημαινει να εισαι κομμουνιστης! Ηταν σταση ζωης για κεινον η αλληλεγγυη προς τον αλλο οπως και αυτονοητος ο αγωνας για το δικαιο και την ειρηνη.

Ηταν σεμνος πανω απ ολα, με πολυ καλη αισθηση του χιουμορ, δεν του αρεσε ποτε να περιαυτολογει, δεν επιζητουσε κομπλιμεντα και επαινους...Απλος και τιμιος, ετσι ηταν και ετσι θα τον θυμαμαι. Θα μου λειψει ο φιλος μου, ο Κωστας.



ʺΚαλο σου ταξιδιʺ, συντροφε.



''Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της
και συ να λείπεις.
Να `ρχονται οι άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα
και συ να λείπεις.
Να `ρχονται τα κορίτσια στο παγκάκι του κήπου
με χρωματιστά φορέματα
και συ να λείπεις.

Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες να ανεμίζουν στα μπαλκόνια
να λένε δυνατά τη λέξη "σύντροφος"
και συ να λείπεις.
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται
και σένα να σου λείπουν τα χέρια.

Δυο κορμιά να παίρνουνται και συ να κοιμάσαι
κάτω από το χώμα.

Και τα κουμπιά του σακακιού σου
να αντέχουν πιότερο από σένα κάτω απ’ το χώμα
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει,
όταν η καρδιά σου που τόσο αγάπησε τον κόσμο θα `χει λιώσει''.


Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Από το δίσκο "Οι γειτονιές του κόσμου"
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη

28.7.15

''Τι σόι αριστερά είναι αυτή;'' (ρωταει ο αλλος).




Αναγνωστης του πιτσιρικου σε προσφατο αρθρο του, αναφερομενος στο ζητημα των 500 περιπου προσφυγων που σημερα βρισκονται στο Πεδίο του Άρεως, (οντας παιδια στη πλειοψηφια τους), αναρρωτιεται για το ''Τι σόι αριστερά είναι αυτή χωρίς καμία έγνοια για τους ανθρώπους;'' και για οσα συμβαινουν σημερα στον τοπο μας! 

Σωστα αναρρωτιεται και εξισταται ο...αναγνωστης, βεβαια, αλλα καμμια φορα αναρρωτιεμαι, (αφελως ισως) κι εγω, αν αυτοι οι...αναγνωστες μενουν στην Ελλαδα, ή αν ηρθαν προσφατα απο καποιον αλλο...πλανητη! Aυτη την ..αριστερα δεν στηριζαν πολλοι ..αναγνωστες σας, (μαζι κι εσεις ..κ.πιτσιρικο, σε προηγουμενα αρθρα σας, πριν τις εκλογες;), οπως και πολλοι αλλοι...πιτσιρικοι στη χωρα αυτη, εδω και τοσο καιρο; 

Ξεχασαμε, μηπως, με ποση ..επαγγελματικη μαεστρια γραφοντουσαν εδω και καιρο αρθρα απο διαφορους που..προαλειφαν τον..Τσιπρα ως...ηγετη, για τον τοπο, (εναν ηγετη που «θα εσκιζε τα μνημονια», «θα αλλαζε την Ευρωπη») προτεινοντας την ..ʺαριστεροσυνηʺ του ως..λυση ʺγια πασα νοσο και πασα μαλακιαʺ, που τοσο απλοχερα πια ακουμε σε καθημερινο επιπεδο, ειτε απο τα καναλια ειτε και τις φυλλαδες ενος τοπου, που δεν...κουραστηκε οπως φαινεται, να του ξεπουλανε τη ζωη τοσο...φτηνα, απο τα παλιοτερα χρονια μεχρι σημερα. 

Αντι λοιπον να αναρρωτιομαστε, αφελως, κατ εμενα, για το ''Τι σόι αριστερά είναι αυτή χωρίς καμία έγνοια για τους ανθρώπους;'' γιατι αποφευγαμε επιμελως, τοσο καιρο, να καταλαβουμε οτι καποιοι μας..ʺδουλευανʺ, ψιλο γαζι μαλιστα, ηδη απο την αρχη με δηλωσεις για..«λιτους βιους», ειδικα μαλιστα οταν απο τοτε βλεπαμε καλα ΠΟΙΟΙ ηταν αυτοι που..«επλεκαν εγκωμια» στο Συριζα και με ποιους Ευρωπαικους κυκλους συναναστρεφονταν στελεχη της σημερινης κυβερνησης, που για καποιο περιεργο λογο εξακολουθει να πλασαρεται ως….αριστερα. 

Ειναι ομως μια ..ʺαριστεραʺ που δεν υπαρχει, (ειδικα μετα τη ψηφιση και 3ου μνημονιου με βαρβαρα, αντιλαικα μετρα), ειναι μια ʺαριστεραʺ που ουτε εκφραστηκε ποτε επισημα, μεσα απο κυβερνητικο εργο, εστω τους λιγους αυτους μηνες που τη κυβερνηση της χωρας ανελαβαν οι ΣυριζΑΝΕΛ.

Ομως, οσο δικαιωμα καθενος...πιτσιρικου ειναι να λεει οτι ''δεν περιμένει τίποτα από την κυβέρνηση και τα κόμματα, επειδη οπως λεει είναι εχθροί μας και οποιος μπορεί, βοηθάει όποιον έχει ανάγκη'', αλλο τοσο θεωρω κι εγω ως δικαιωμα καποιων αλλων, (μεταξυ τους κι εγω), το οτι οταν ως πολιτες πληρωνουμε φορους και μαλιστα τοσο βαρεις οσο στην Ελλαδα, τοτε τουλαχιστον απαιτουμε να εχουμε και κρατος που να μεριμνα για οσους εχουν αναγκη βοηθειας, ειτε αυτοι ειναι θυματα ανεργιας, δλδ του εγχωριου καπιταλισμου (κι ας κανουν καποιοι οτι δεν το βλεπουν), ειτε του διεθνους ιμπεριαλισμου που δημιουργει πολεμους κοντα μας και σκοτωνει παιδια και γονεις. 

Σαν και τη περιπτωση δηλαδη των 250 περιπου παιδιων που σημερα ʺστοιβαζονταιʺ μεσα στον καυσωνα, σε μια πλατεια, να ζουν χειροτερα κι απο ..αδεσποτα ζωα, μεταχειριζομενοι ετσι, με απαξιωτικο τροπο, απο ενα αμιληκτο κρατος για ολους τους μη εχοντες, (ξενους και Ελληνες), ειτε αυτοι παραμενουν στο ..Πεδιο του Αρεως, ειτε καπου στην επικρατεια της ιδιας χωρας, που αφελεστατα πιστεψε σ εναν ακομη...μνημονιακο «σωτηρα»!