14.6.16

''Stop asking, stop judging, stop hating. Leave me be, leave us be, and just live''

''Antoun Issa is a gay Lebanese Australian, now living in the United States. He is a senior editor at the Middle East Institute.
''As a gay Arab, I bemoan having a "gay identity" imposed on me by necessity in order to explain this part of my existence. I was walking in Logan Circle, DC the day after the attack and saw a young man lean over and peck his girlfriend on the cheek. How sweet, I thought, and how sad. He will never face judgment. His choice to kiss his girlfriend will never be turned into a national media circus, or become the subject of countless venomous religious sermons and toxic political debates. He is not strung up by society and forced to explain what is the most basic of human behaviour: affection, love.
So many of the victims were young gay men, one was 19. I can't help but think of my own experiences as a late teen, struggling to overcome homophobia at home, at school, at work, on the street. The gay clubs and bars were my only sanctuary where I felt free, where no one cursed, or ridiculed, or judged, or asked.
That was the same for a lot of us. I didn't feel "gay" or "queer" at a gay club, that's a label imposed on me by a society that seeks to differentiate us. I was "free" at a gay club, we all were. It was our escape. That sanctuary was violated in Orlando, and the space where we thought we were safe from judgment and bigotry was invaded.
I hope we arrive at a day where gay venues aren't required, where we don't feel the need to crowd ourselves in a dance club to escape bigotry. But, sadly, we're a long way off. This was homophobia in its ugliest form, and the ensuing conversation cannot overlook that.
Marriage equality is not the end of the struggle. We will have extinguished homophobia for good when the questions and judgment cease: when I know longer have to refer to myself or be referred to as a "gay" man. Stop asking, stop judging, stop hating.
Leave me be, leave us be, and just live''.

(The Telegraph)

7.5.16

''Welcome to Leith'' - (Ντοκυμ.)- Oι προσπαθειες εξαπλωσης νεοναζιστων σε μια μικρη πολη των ΗΠΑ


Xθες ειδα το εξαιρετικο ντοκυμαντερ, Welcome to Leith (2015)σε σκηνοθεσία Michael Beach Nichols και Christopher K. Walker
Ναι, οπως ισως φανταζεστε ειναι κι αυτο δανεισμενο απο την πολυ ενδιαφερουσα συλλογη της βιβλιοθηκης της περιοχης, που ας ειναι καλα οι υπευθυνοι, (να) μας εφοδιαζουν με καλο υλικο καθε φορα!). 

Tο ντοκυμαντερ αυτο δεν πρεπει να το χασει κανεις, αν ενδιαφερεται να μαθει τις ενεργειες του νεοναζισμου (και) σε αλλες χωρες, οπως π.χ στη πολυ μικρη αυτη πολη των ΗΠΑ, το Leith. 



H ταινια αναφερεται στις απόπειρες του Αμερικανο-Καναδου Νεοναζί (''white supremacist''), Craig Cobb,  oταν το Μάιο του 2012,  μετακόμισε στο Leith, στη Βόρεια Ντακότα, μια μικρη κοινοτητα που το 2010 είχε πληθυσμό μολις...16 ατομα.  Σκοπος του ηταν να φτιαξει μια κοινότητα ατομων που μοιράζονται τη ρατσιστικη ιδεολογία του και να κερδίσει εκει την εκλογική πλειοψηφία. Ο ίδιος αγόρασε εκει 12 οικόπεδα.

Hδη η ταινια απο την αρχη, μεσω της διηγησης των κατοικων, ζητά να φανταστούμε ένα κακό που δεν γνωρίζουν οτι καν υπήρχε. Το ντοκιμαντέρ των Michael Beach Nichols και Christopher Κ. Walker, είναι γυρισμένο σαν θρίλερ - αλλά ο, τι συνέβη στην πραγματικότητα είναι πιο τρομακτικό.

Εφ οσον το Leith ηταν τόσο μικρό, το σχέδιο του Cobb ήταν να αγοράσει μερικά από τα σπίτια της πόλης και στη συνέχεια να αναλάβει την τοπική αυτοδιοίκηση μαζι με αλλους ρατσιστες αυτονομιστές, ώστε να καταφερναν να θεσουν τη πολη κατω απο την εξουσια τους. 
Για να πετυχει το στόχο του, πούλησε ακόμα κι ένα από τα σπίτια του για...$1 στο Εθνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, μια νεοναζιστική ομάδα. 

Πολλοί ετρεξαν να συνδραμουν το Leith όταν ο Cobb και οι φίλοι του, που οργανωναν δημοτικές συνελεύσεις κανοντας την καθημερινή ζωή κόλαση για τους κατοικους του, παρενοχλωντας τους ειτε παρελαύνοντας στη πολη με πυροβόλα όπλα, ειτε και δημοσιεύοντας προσωπικές τους πληροφορίες σε ιστοσελίδες για να προκαλέσουν αντίποινα.

Aκουμε συχνα Αμερικανους να λενε οτι ζουν σε μια χώρα οπου ''υπερηφανεύονται'' για την ελευθερία τους, αλλά να τι μπορεί να συμβει, οπως ειδαμε, όταν καποιοι μεσω του νομου περι ...ελευθεριας ιδεων προσπαθουν να εξαπλωσουν τις αρρωστες ιδεες τους. 
Οι κατοικοι του Leith εχουν αρκετη εμπειρία και οπως καταγραφεται στο φακο είναι οδυνηρή, αλλα ειναι κι ενα μαθημα συναμα, για οσους, σαν κι αυτους, αγωνιστηκαν και αγωνιζονται εναντια σε ρατσιστικες-νεοναζιστικες ιδεες, παντου στον κοσμο.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιανουαρίου 2015, στο Sundance Φεστιβάλ Κινηματογράφου και μεταδόθηκε επισης, προσφατα, στη σειρά του PBS  
''Independent Lens'', στις 4 Απριλίου του 2016. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Welcome_to_Leith

21.4.16

Aναδημοσιευση: ''Ιστοριούλες φασιστών''

Μερα που ειναι οφειλουμε να ..αναδημοσιευουμε τετοιες ιστοριες (και μπραβο στον Teddy που τις αναδειξε), απο εποχες που δεν πρεπει να ξεχνιουνται ΠΟΤΕ!


Ιστοριούλες φασιστών (1)

Επειδή αύριο ξημερώνει 21η Απριλίου, σκεφτόμουν τι λογής κείμενα θα μπορούσα να ετοιμάσω για να τιμήσω κατά πώς πρέπει αυτή την ημέρα. Για να μη κοροϊδεύω τους αναγνώστες, θα έπρεπε να βρω κάτι που να μην έχει χιλιοειπωθεί και κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο. Τελικά, αποφάσισα να κρατήσω ως κεντρικό άξονα το αντιφασιστικό μήνυμα της ημέρας και να διηγηθώ κάποιες ιστοριούλες που θα μπορούσε να άρχιζαν με το κλασσικό "μια φορά κι έναν καιρό" αλλά που το φινάλε τους ερωτοτροπεί με το παρόν...

Ιστοριούλα πρώτη 

Το 1938, ο υπουργός κατασκευών των ναζί Φριτς Τοτ δημιουργεί την μεγάλη κατασκευαστική οργάνωση που έμεινε στην ιστορία με το όνομά του: Οργάνωση Τοτ. Αν και από το 1935 ο Τοτ είχε στήσει πολλές υπηρεσίες προκειμένου να κατασκευάσει το δίκτυο αυτοκινητοδρόμων που ήθελε ο Χίτλερ, το 1938 ένωσε όλες αυτές τις υπηρεσίες σε μια ενιαία οργάνωση που θα μπορούσε να αναλάβει την εκτέλεση οποιουδήποτε έργου, όπως π.χ. την περίφημη Γραμμή Ζήγκφριντ (ή Δυτικό Τείχος), ανάλογη της γαλλικής Γραμμής Μαζινό αλλά και τα περισσότερα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι εργαζόμενοι στην Οργάνωση απαρτίζονταν κατά 1% από γερμανούς ακατάλληλους για στρατιωτική θητεία, κατά 2% από κρατούμενους των στρατοπέδων συγκέντρωσης και κατά 97% από καταναγκαστικά εργαζόμενους που μεταφέρονταν από κατακτημένες χώρες.

Τον Αύγουστο του 1944, οι γερμανοί στέλνουν από την Ελλάδα στο Μάιντς την τελευταία "φουρνιά" ελλήνων, προορισμένων να δουλέψουν καταναγκαστικά για την Τοτ. Την συγκεκριμένη ιστορία διηγείται με έναν εξόχως γλαφυρό τρόπο στο βιβλίο του "«Αποστολή» στο Μπίμπλις" (εκδόσεις Ποντίκι, 1988, σελ. 280) ένας από εκείνους που βρέθηκαν σ' εκείνη την "αποστολή", ο Μιχάλης Βασιλείου. Ο Βασιλείου είχε συλληφθεί το καλοκαίρι από τους ταγματασφαλίτες και, αφού πρώτα βασανίστηκε απ' αυτούς στου Γουδή, παραδόθηκε μαζί με καμμιά εκατοστή συντρόφους του στους γερμανούς, οι οποίοι τους έκλεισαν στο Χαϊδάρι και λίγο αργότερα τους έστειλαν στην Γερμανία.

Στο βιβλίο του, ο Βασιλείου περιλαμβάνει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Ανάμεσα στους βασανιστές του ήταν κι ένας κοντός, χοντρός, φαλακρός, μουσάτος, που υπηρετούσε στην "Ειδική Ασφάλεια" του διαβόητου Λάμπου και λεγόταν Παναγιώταρος. Προφανώς, ο Βασιλείου αναφέρεται στον πρωτοστατούντα στα μπλόκα των γερμανών και γνωστό για την σκληρότητά του βασανιστή τού δεύτερου τάγματος ευζώνων Γιώργο Παναγιώταρο, ο οποίος μάλλον εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ (βρέθηκε νεκρός στις 11/8/1944 με μια σφαίρα στο κεφάλι).

Δεν κατάφερα να διασταυρώσω την πληροφορία ότι ο Γιώργος Παναγιώταρος ήταν θείος τού Κωνσταντίνου Παναγιώταρου, πατέρα του σημερινού χρυσαυγήτη βουλευτή. Παρά ταύτα, είναι ενδιαφέρουσα η ομοιότητα του βασανιστή με τον βουλευτή. Αν κάποιος (γιατί όχι ο ίδιος ο κύριος Παναγιώταρος, αν μας διαβάζει;) μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξη ή μη οποιασδήποτε σχέσης, είναι καλοδεχούμενος.


Κάρτα (αριστερά) και βιβλιάριο (δεξιά) αλλοδαπού [ausländer] εργαζομένου στην Οργάνωση Τοτ.

Ιστοριούλα δεύτερη

Στις 29/12/1943, φτάνει στην Χαλκίδα ο νέος νομάρχης Εύβοιας, ο στρατηγός Δημήτρης Λιάκος, με συνοδεία 80 ευζώνους (δηλαδή, ταγματασφαλίτες). Η Εύβοια τελούσε υπό ιταλική κατοχή αλλά, μετά την συνθηκολόγηση των ιταλών στις 9/9/1943, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ την πήραν υπό τον έλεγχό τους. Φυσικά, αυτό δεν μπορούσαν να το επιτρέψουν ούτε οι γερμανοί ούτε οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Έτσι, μέχρι τον Απρίλιο του 1944, στο νησί είχαν στηθεί τρία τάγματα ευζώνων με συνολικά οκτώ λόχους (Χαλκίδα, Ψαχνά, Αλιβέρι, Αμάρυνθος, Βασιλικό, Γούβες). Ανάμεσα σ' αυτούς τους τσολιάδες ήταν κι ένας εύελπις που καταγόταν από τα Ψαχνά και άκουγε στο όνομα Αθανάσιος Επιτήδειος.

Στο βιβλίο του "Οι ταγματασφαλίτες" (εκδόσεις Αφοί Τολίδη, 1980, σελ. 292), ο ερευνητής Γιάννης Δουατζής παρουσιάζει ντοκουμέντα για την ενδιαφέρουσα δράση τού Επιτήδειου, ο οποίος καθ' όλη την παραμονή του στην Εύβοια συμμετείχε στο "καθάρισμα" της υπαίθρου από τα "αντεθνικώς δρώντα στοιχεία". Σε ελεύθερη μετάφραση, η προηγούμενη φράση σημαίνει ότι συμμετείχε στο πλιάτσικο στο οποίο επιδίδονταν οι ταγματασφαλίτες σε βάρος των χωρικών. Είναι χαρακτηριστική η διαταγή του αρχηγού τους στρατηγού Παπαθανασόπουλου, με ημερομηνία 16/7/1944:

"Πας πολίτης ευρισκόμενος κατά την πορείαν των αποσπασμάτων είτε κατά την νύκτα είτε κατά την ημέραν θα συλλαμβάνεται. Επίσης δέον να συλληφθώσιν άπαντες οι ποιμένες και τα μικρά ακόμη ποιμενόπαιδα, τα δε ποίμνια να κατάσχωνται εξ ολοκλήρου, καθ’ όσον έχει ήδη αποδειχθή ότι ούτοι είνε οι πολυτιμώτεροι βοηθοί, συνεργάται, τροφοδόται και σύνδεσμοι των ληστοσυμμοριτών. Επίσης δέον όπως κατάσχωνται άπαντα τα ζώα άτινα θα ανευρεθώσι εντός του κλοιού, εις οιονδήποτε και αν ανήκουσι ταύτα. [...] Οι Διοικηταί των αποσπασμάτων θα μεριμνήσωσι διά την συγκέντρωσιν ζώων προς φόρτωσιν του βαρέως οπλισμού των Γερμανικών τμημάτων και πυρομαχικών αυτών".

Εκτός από το πλιάτσικο, το κάψιμο ολόκληρων χωριών κλπ, ανάμεσα στα "κατορθώματα" του Επιτήδειου και των ομοϊδεατών του ξεχωρίζουν δυο: οι ομαδικές εκτελέσεις συνολικά 110 κομμουνιστών στην Χαλκίδα (64 τον Απρίλιο και 46 τον Μάιο) και το σούβλισμα της εβραίας δασκάλας του χωρού Στρόπωνες Μέντυς Μόσχοβιτς, μετά από ομαδικό βιασμό της, στις 7 Μαρτίου 1944.


Πλατεία Συντάγματος, 12/3/1944: Το Α' Ευζωνικό Σύνταγμα Αθηνών τιμά την γερμανική "Ημέρα των Ηρώων"!

Για όλα τα παραπάνω, ο Αθανάσιος Επιτήδειος επιβραβεύθηκε από την πατρίδα, φτάνοντας μέχρι Α' υπαρχηγός ΓΕΣ με ταυτόχρονη προαγωγή του σε αντιστράτηγο την περίοδο Ιωαννίδη (10/6/1974). Με την μεταπολίτευση, η υπό τον Καραμανλή κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αναγνωρίζοντας κι αυτή την αξία του ("η πατρίς ευγνωμονούσα", που λέμε...), του ανέθεσε την προετοιμασία των δυνάμεων που θα στέλνονταν στην Κύπρο αν το επέβαλαν οι συνθήκες.

Ο Αθανάσιος Επιτήδειος αποστρατεύθηκε στις 4/3/1975, μετά το αποτυχημένο "πραξικόπημα της πυτζάμας" των ιωαννιδικών. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς θα ονομαζόταν ανθυπολοχαγός ο γυιος του Γεώργιος, ο οποίος έφτασε κι αυτός στον βαθμό τού αντιστράτηγου. Δυστυχώς, ο Αθανάσιος πέθανε το 2003 και δεν πρόλαβε να καμαρώσει τον κανακάρη του να μπαίνει στην ευρωβουλή ως βουλευτής τής φασιστικής Χρυσής Αυγής...''.