4.8.16

"Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σώσει το ευρώ" άρθρο της DN



To Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έσπασε τους κανόνες, άφησαν τον εαυτό τους να καθοδηγούνται από την ΕΕ και θυσίασαν την Ελλάδα για την προστασία του ευρώ. Αυτά δείχνει μια έκθεση του ΙΕΟ, γραφείου ανεξάρτητης αξιολόγησης του ΔΝΤ.
Η έκθεση, η οποία δημοσιεύθηκε την Τρίτη, εξέτασε πώς το ΔΝΤ χειρίστηκε την κρίση στην ευρωζώνη. Η κρίση ξεκίνησε τον Μάιο του 2010 με σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, αλλά και αργότερα εξαπλώθηκε στην Ιρλανδία, τη Πορτογαλία και τη Κύπρο.

Η αναθεώρηση έχει γίνει από τον IEO, ένα αυτόνομο όργανο που δημιουργήθηκε για την αξιολόγηση του ΔΝΤ. Οι συγγραφείς της έκθεσης πιστεύουν ότι η διαχείριση του ταμείου ήταν και ανεπαρκώς ενημερωμένη και ότι άσκησαν επίσης πολύ μικρή εποπτεία της τεράστιας βοήθειας προς την Ελλάδα, για την οποία η λεγόμενη «τρόικα», (περιλαμβάνονται επίσης η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), έλαβε την απόφαση.

Σύμφωνα με την έκθεση, το ΔΝΤ είχε μια μεροληπτική στάση απέναντι στη ζώνη του ευρώ, έκανε λανθασμένους υπολογισμούς και λαμβάνοντας σημαντικές αποφάσεις σε ad hoc (για τον σκοπό αυτό) ομάδες χωρίς τεκμηρίωση. Η έκθεση δεν είναι άμεσα κριτική της επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde, η οποία επίσης θα δικαστεί ως ύποπτη για υποθέσεις κατά τη διάρκεια της θητείας της ως υπ. Οικονομικών της Γαλλίας, αλλά δείχνει σημαντικές οργανωτικές ελλείψεις στο πλαίσιο του ΔΝΤ.

Μεγάλο μέρος της κριτικής του ΔΝΤ έχει γίνει γνωστό μεταξύ των οικονομολόγων, αλλά η έκθεση έπληξε σαν βόμβα στην Ελλάδα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, Έλληνας υπουργός Οικονομικών, μέχρι το 2015, απαιτεί τώρα μαζί με πολλούς άλλους κριτικούς να υποχρεωθουν σε παραιτηση πολλα υψηλοβαθμα στελεχη του ΔΝΤ ο Έλληνικος λαος να λάβει μια δημόσια συγγνώμη.

Οι συντάκτες της έκθεσης, ωστόσο, έχουν κάποια κατανόηση των έκτακτων μέτρων του ΔΝΤ, αν μη τι άλλο επειδή ο κίνδυνος της οικονομικής κατάρρευσης το 2010 ήταν μεγάλος.
Ο οικονομολόγος Lars Calmfors λέει ότι όχι μόνο το ΔΝΤ απέτυχε να αναλύσει σωστά τις μακροοικονομικές και οικονομικές ανισορροπίες που είχαν συσσωρευτεί χρόνια πριν από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και την κρίση του ευρώ το 2010.
- Οι οικονομολόγοι έχουν επίσης συλλογική ευθύνη στο ότι δεν ανακάλυψαν πως που δημιουργήθηκαν αυτοί οι κίνδυνοι. Τα λάθη έγιναν λόγω του «Groupthink" (ένας ψυχολογικός όρος που περιγράφει μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την απουσία κριτικής σκέψης) και ότι οι οικονομικές κρίσεις ήταν ασυνήθιστες στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες, λέει ο Lars Calmfors.

-Αντιμέτωποι με την απειλή μιας μεγάλης κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη ζώνη του ευρώ, ήταν δύσκολο να γίνει μια απαλοιφή του χρέους για την Ελλάδα, γι αυτό επέλεξαν να δώσουν δάνειο στήριξης, λέει ο Lars Calmfors, ο οποίος ήταν κάποτε πρόεδρος της Σουηδικής επιτροπής διερεύνησης της ΟΝΕ.

- Η πιο σοβαρή κριτική της έκθεσης είναι ότι το ΔΝΤ υποτίμησε κατάφωρα τις  επιπτώσεις της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας στις χώρες κρίσης της ευρωζώνης, λέει ο Lars Calmfors.

Ο Jonas Βλάχος, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, αναφέρει ότι η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ανεχθεί μια μη αναγκαία μεγάλη επιβάρυνση για την ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική σταθερότητα, η οποία επίσης μπορεί να ήταν και αντιπαραγωγική για τους δανειστές.

- Το ΔΝΤ μπήκε στη διαδικασία, χωρίς να μειώσει τα χρέη σε ένα βιώσιμο επίπεδο, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες και τις πρακτικές του ΔΝΤ, λέει ο Jonas Βλάχος.

Στην έκθεση έχει γραφεί το πρώτο πακέτο βοήθειας, όπου η Ελλάδα χρειάστηκε να δανειστεί 1038 δισεκατομμύρια ευρώ, ήταν μια απόφαση που πάρθηκε βιαστικά από τη διακυβέρνηση του ΔΝΤ. Το  ΔΝΤ έκανε λάθος στους υπολογισμούς τους, στο πως θα επέβαλε συνθήκες λιτότητας, επειδή η Ελλάδα, είχε μια κανονική οικονομία.

- Το πακέτο λιτότητας έκανε το ΑΕΠ να πέσει απότομα. Η ανεργία αυξήθηκε και τα φορολογικά έσοδα, τα οποία μεταξύ άλλων θα πλήρωναν τα δάνεια, μειώθηκαν πολύ περισσότερο από ό, τι έχει υπολογίσει το ΔΝΤ.

- Υπήρχε μια εσωτερική κριτική στο ΔΝΤ ότι οι προβλέψεις του ΔΝΤ είχαν μια υπεροπτική στάση.. Το ερώτημα είναι πόσο συνειδητές ήταν. Το ΔΝΤ υποβλήθηκε σε έντονη πίεση από την ΕΕ, αλλά ήταν το ΔΝΤ που πήρε τις αποφάσεις, λέει ο Jonas Βλάχος.


ΙΝFO
Η Ευρώ κρίση προέκυψε στις αρχές του 2010, ως αποτέλεσμα της άνθησης του δημόσιου χρέους και του κινδύνου προβλημάτων πληρωμής σε ορισμένα από τα κράτη μέλη της ΕΕ, ειδικά για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία και αργότερα εξαπλώθηκε και στην Ιρλανδία, τη Κύπρο και την Ιταλία.
Αυτό προκάλεσε μια κρίση εμπιστοσύνης και επίσης υψηλότερα επιτόκια για τα κρατικά χρεόγραφα και τις πιστωτικές ασφαλίσεις μεταξύ αυτών των κρατών μελών και άλλων χωρών της ΕΕ, κυρίως της Γερμανίας.
Η κρίση έγινε οξεία στις αρχές του καλοκαιριού του 2015, όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος πλησίασε τα 3.000 δισ. SEK
Πηγή: Wikipedia, DN και Nationalencyklopedin


Mτφ του blog

5.7.16

Ι. Ιωαννίδη: ''Παρακαλώ, μην παραιτείστε όλοι μαζί, όλοι θα παραιτηθείτε''


Ένα χρόνο μετά το ακυρωμένο δημοψήφισμα επί ακύρου ερωτήματος, πανελλήνια ρεκόρ κλειστού στίβου (ψέματος) και ανοιχτού στίβου (αυταπάτης) καταρρίπτονται καθημερινά. Τα συγκυβερνώντα κόμματα έχουν εφαρμόσει το πλέον αυστηρό μνημόνιο λιτότητας που δήθεν θα ακύρωναν, έχουν αυξήσει ό,τι φόρους θα μείωναν, έχουν περικόψει ό,τι συντάξεις θα αύξαναν, έχουν ξεπουλήσει κι υποθηκεύσει ό,τι δημόσια περιουσία δε θα απεμπολούσαν ποτέ μα ποτέ, έχουν κάνει ό,τι ακριβώς απαξίωναν - και χειρότερα.

Στον ίδιο χρόνο, η αξιωματική αντιπολίτευση απέκτησε ολόφρεσκη ηγεσία - μονάχα πολύ πρόσφατα, μόλις από το 1860, ελέγχει τα ελληνικά πράγματα η αξιαγάπητη οικογένεια. Με ολόφρεσκους αντιπροέδρους και με υποσχόμενη επανίδρυση για το όνειδος της κομματικής νεολαίας. Το (επ)ανερχόμενο κόμμα ζητά την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης (όπως ακριβώς ζητούσε ο Σύριζα πρόπερσι), αλλά δεν έχει ακόμα πρόγραμμα. Εννοώ κοστολογημένο πρόγραμμα, όχι φυλλάδια ή παραγγελιές Twitter. Αποζητά απεγνωσμένα ιδέες από τους πολίτες με 10 λεπτά προκάτ ερωτήσεις. Για επίδειξη πυγμής και συμπαράστασης στη σκληρά δοκιμαζόμενη διαφθορά, αποχωρεί από τη Βουλή ειδικά όταν συζητιέται ο νόμος για πολιτικούς και offshores.

Τους νεοφιλελεύθερους παλαιοαριστερούς της κυβέρνησης και τους παλαιοφιλελεύθερους νεολαϊκιστές της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλαισιώνουν τα υπόλοιπα κομματίδια της Κομμαγηνής για το οποία δεν επιθυμώ να ξοδέψω πάνω από αυτήν την αράδα εδώ. Και πολύ τους πάει.

Πιθανότατα όλοι αυτοί οι κομματικοί προύχοντες θα συνεχίσουν να λεηλατούν την Ελλάδα και στο μέλλον. Πιθανότατα αν ξαναγίνουν εκλογές, σε τρεις μήνες ή τρία χρόνια, θα τους ψηφίσουν μερικά εκατομμύρια φίλων Ελλήνων. Αντλούνται ψήφοι από διάφορες δεξαμενές. Από κομματικούς εκδουλευτές. Από κομματικά βολεμένους. Από κομματικά προσδοκώντες να βολευτούν. Από εκφοβισμένους και ψεκασμένους από μεγάλα και μικρά κανάλια. Από εντυπωσιασμένους ότι ο Κυριάκος έχει κονέ στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ και συντρώει ριζότο με τον Κίσσινγκερ. Από αλληθωρούντες ότι ο επίτιμος διδάκτορας Αλέξης συνομιλεί με τον επίτιμο διδάκτορα Ολάντ (θα έσκαγε από ζήλια ο Αρχιμήδης που δεν αξιώθηκε τέτοιους τίτλους). Από δεκαεπτάχρονους που νομίζουν ότι το "Brexit" είναι επεισόδιο του Game of Thrones. Από το 10% των ηλικιωμένων που έχουν Αλζχάϊμερ - και πάει λέγοντας. Πιθανότατα θα γίνει πρωθυπουργός πάλι όποιος πετάξει αρκετές αξίες στον αέρα όπως μπαλάκια ταχυδακτυλουργού. Κατεβαίνει το μπαλάκι «Αξιοπρέπεια», ανεβαίνει το μπαλάκι «Συμβόλαιο Αλήθειας». Ζαλίστηκα.

Κι η Ελλάδα μια χαρά θα τα πάει. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Οι βρυκόλακες δεν πεθαίνουν. Το ελληνικό κράτος πλέον μετατρέπεται σε απέθαντο βρυκόλακα. Συντηρείται στον πανέμορφο καλοκαιρινό του τάφο. Ανάμεσα σε αρχαία, βυζαντινά και νεοελληνικά ερείπια που ηδονίζουν ηλιοβαρεμένους τουρίστες. "Wow, fu[...] lots of ruins to see here, pass me the sunscreen" («πω, πω, έχει γα[...] τα ερείπια να δεις εδώ, πέτα μου το αντηλιακό»), όπως έλεγε κάποιος τουρίστας στη γυναίκα του τις προάλλες στην Αρχαία Αγορά. Οι νέοι και οι άξιοι εκδιώχνονται από τη χώρα για να μη διαταραχτεί ο λήθαργος του μάγκα, μερακλή και καραμπουζουκλή κομματικού βρυκόλακα. Κάθε φορά που γυρίζω στο σπίτι μου απ' το εξωτερικό, πριν καν ξεκλειδώσω την εξώπορτα, η μούχλα μυρίζει περισσότερο. Δε φταίει το κλειστό σπίτι. Η μούχλα μυρίζει περισσότερο σε ανοιχτό χώρο. Μουχλιάζει ο διάχυτος συμβιβασμός με τη μετριότητα.


1. Εξόφληση των χρεών των κομμάτων με δήμευση της περιουσίας όσων διετέλεσαν υπεύθυνοι-αρχηγοί.
2. Εθελουσία παραίτηση των σημερινών Ελλήνων πολιτικών ηγετών από το δημόσιο βίο και έρανος για ανέγερση ανδριάντα κάθε εκούσια παραιτημένου ηγέτη που πάει σπίτι του αντί να συνεχίζει να ρημάζει την Ελλάδα.

Είναι στοιχειώδεις οι αιτιάσεις. Κανονικά, οι ίδιοι οι υπεύθυνοι-αρχηγοί των υπερδανεισμένων κομμάτων πρέπει γενναιόδωρα να προσφέρουν στο δημόσιο την περιουσία τους αν έχουν στοιχειώδες φιλότιμο. Δεν είπα να αυτοκτονήσουν σαν τον αείμνηστο Μαμιδάκη που χρώσταγε κάπου τόσα. Καμιά ζωή δεν πρέπει να αφαιρεθεί - από κανέναν. Να πληρώσουν όμως. Ο αξιολύπητος αυτόχειρας δεν είχε να πληρώσει. Αυτοί έχουν. Συνολικά οι κομματικοί ταγοί, βαρόνοι, ηγήτορες και οι συνεπιτελείς και χορηγοί τους κατέχουν τεράστιες περιουσίες. Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ είναι ψίχουλα. Είναι το ελάχιστο χρέος τους σε μια χώρα όπου έχουν κύρια ευθύνη για την καταστροφή της, τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι αντιπολιτευόμενοι των τελευταίων δεκαετιών. Σε μια χώρα που έχει γίνει ασήμαντη και επιζεί πλέον κατά τύχη και από ελεημοσύνη, από τη μια υπο-δόση στην επόμενη. Σε μια χώρα που, αντιθέτως, στην επιστήμη θα μπορούσε να ισοδυναμεί (με το 3% των κορυφαίων επιστημόνων της υφηλίου) σε υπερδύναμη 200 εκατομμυρίων κατοίκων, στη ναυτιλία παραμένει πρώτη στον κόσμο εν πολλοίς υπό ξένη σημαία, και στη διεθνή επιχειρηματικότητα θα ήταν ίσως μια από τις ισχυρότερες χώρες, αν οι διωγμένοι Έλληνες μπορούσαν να μεγαλουργήσουν στην Ελλάδα.

Χρειάζεσαι στοιχειώδη ευθιξία για να παραιτηθείς. Μετά το δημοψήφισμα για το Brexit, από τους τρεις αρχηγούς των μεγαλύτερων βρετανικών κομμάτων, ο ένας δήλωσε αμέσως πως θα παραιτηθεί (αν και πρωθυπουργός με ισχυρή πλειοψηφία), ο άλλος είπε επίσης ότι αποχωρεί (αφού πέτυχε ό,τι χαζομάρα ήθελε να πετύχει), τον τρίτο μάλλον θα τον παραιτήσουν σύντομα οι δικοί του (ελάχιστοι του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης). Αντιθέτως, στην Ελλάδα παραμένει ναρκωμένος ο διακομματικός βρυκόλακας. Τι να πω. Αν δε θέλουν να παραιτηθούν από ευθιξία, ας πούνε ότι αποσύρονται στον κολοφώνα της δόξας τους. Δε θα κολλήσουμε σε τέτοιες λεπτομέρειες.

Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να παραιτηθείς. Πρέπει να περάσεις τρία στάδια. Πρώτο, να συνειδητοποιήσεις ότι είτε βλάπτεις είτε δεν εισακούγεσαι. Δεύτερο, να μην αφήσεις να σε μεταπείσουν όσοι και όσα σε κάνουν να νιώθεις σπουδαίος σε αυτή τη θέση. Τρίτο, να βρεις κάτι χρήσιμο να κάνεις μετά την παραίτηση.
Δυστυχώς οι πολιτικοί μας δεν έχουν παραδείγματα παραιτήσεων στον κύκλο τους. Προσφέρω λοιπόν το δικό μου παράδειγμα. Δεν είμαι πολιτικός, αλλά παραιτήθηκα ως πλήρως αποτυχημένος, οπότε ίσως η περίπτωσή μου φανεί χρήσιμη. Πριν μερικά χρόνια, αποφάσισα να παραιτηθώ από τακτικός καθηγητής. Η χώρα μου είχε χρεοκοπήσει - γιατί να βαραίνω το ελληνικό δημόσιο με το μισθό μου; Σε δεκάδες πανεπιστημιακές εκλογές και συνεδριάσεις είχα ψηφίσει εναντίον δεκάδων συνδικαλιστών, παρατρεχάμενων και αναξιοκρατών. Δεν μπόρεσα να αναχαιτίσω την επελαύνουσα μετριοκρατία, απέτυχα παταγωδώς, απομονώθηκα. Δεν άφησα να με μεταπείσουν οι σειρήνες. Είχα, λέει, την μεγαλύτερη απήχηση στην επιστημονική βιβλιογραφία για δημοσιευμένο έργο που έγινε από την Ελλάδα σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο Έλληνα επιστήμονα στη νεοελληνική ιστορία. Ανοησίες, citations και τρίχες, ακόμα κι ο τελευταίος συνδικαλιστής χωρίς πτυχίο είχε απείρως μεγαλύτερη επιρροή στα πράματα. Είχα αναδείξει, λέει, κάπου διακόσιους Έλληνες επιστήμονες που είχαν δουλέψει μαζί μου. Και λοιπόν; Σχεδόν όλοι ήταν εξόριστοι στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα. Από ένα σοβαρό πανεπιστήμιο στο εξωτερικό θα μπορούσα καλύτερα να υποστηρίξω το έργο τους, όσο θα διέλυε τα ελληνικά πανεπιστήμια ο κάθε αρβανιτοπουλολοβερδομπαλταφίλης.

Καταλαβαίνω βέβαια πως το παράδειγμά μου δεν επαρκεί πλήρως για να εμψυχώσει πολιτικούς να παραιτηθούν. 'Αλλο παραίτηση πολίτη δεύτερης κατηγορίας, άλλο παραίτηση εθνοσωτήρα. Το ότι είμαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας το κατάλαβα τη μόνη φορά που με προσκαλέσανε στο Υπουργείο Παιδείας. Στο παλιό λημέρι, οδός Μητροπόλεως. Στην είσοδο φωνές, σπρωξιές, ήταν το έλα να δεις. Κάποια απεργία ή διαμαρτυρία. Αποφασισμένος κλητήρας έφραζε ηρωικά την είσοδο όπως ο Κώστας Πρέκας έφραζε τη θυρίδα του πολυβολείου στο Ρούπελ. Τότε πίσω από τον πολιορκούντα όχλο ακούστηκε η φωνή. «Κάντε τόπο, τόπο». Ο όχλος παραμέρισε, πέρασε μπροστά μας κάποιος βουλευτής με δυο κρεμανταλάδες-σωματοφύλακες. Το τρίο διάβηκε με το τεράστιο κύρος του τη θύρα με κάλυψη του κλητήρα. Καθώς ήμουν κοντά, πλησίασα και απευθύνθηκα στον κλητήρα. «Χαίρετε, λέγομαι Ιωάννης Ιωαννίδης, είμαι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και έχω συνάντηση στο ...». Πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση, ο κλητήρας δυσανασχέτησε σα να είχα εκφέρει προστυχιές. Γρυλλίζοντας ένα «γρρρ» μού βρόντηξε την πόρτα καταπρόσωπο. Δεν αξιώθηκα να ξαναεπισκεφτώ το Υπουργείο. Ευτυχώς.

Θα τους περιμένουμε λοιπόν να παραιτηθούν. Το αίσχος χάσκει επί δεκαετίες. Τώρα πλέον είναι ορατό σε όλους, αλλά δεν είναι καινούργιο. Καταλαβαίνω την αγωνία, αλλά δε συμφωνώ με την στόχευση των φίλων «Παραιτηθείτε». Ποιος να παραιτηθεί; Μια συγκεκριμένη κυβέρνηση; Το άγος είναι διακομματικό, διαχρονικό και η εξυγίανση πρέπει να αφορά όλους. Γερές βάσεις δημοκρατίας για το μέλλον δε γίνονται με γλυκανάλατες διαδηλώσεις ή καταλήψεις που εκδικούνται συνανθρώπους με ταλαιπωρίες. Η αξία των λογικών επιχειρημάτων δε μετριέται σε decibel ντουντούκας. Το μόνο καταφύγιο που μένει στους Έλληνες είναι φτιαγμένο από ατομική ευθύνη, συμπαγή περιφρόνηση στη μετριοκρατία, σκληρή δουλειά, επιστημονική τεκμηρίωση, νηφαλιότητα, ειρήνη, σοβαρότητα, αλληλεγγύη, συμπόνια, συγχώρεση για αυτόν που παραδέχεται ειλικρινά πως έκανε λάθος, ανθρωπιά. Το καταφύγιο δεν είναι θεωρητικό, είναι καθημερινή πράξη, παράδειγμα ζωής.

Υπάρχει ελπίδα κάποιος κομματάνθρωπος να κοιτάξει κάποτε λίγο βαθύτερα τον εαυτό του στον καθρέφτη; Ίσως.
Γίνονται θαύματα, έρχεται δεκαπενταύγουστος. Φυσικά δεν περιμένω να παραιτηθούν όλοι μαζί. Έπειτα πρέπει να σκεφτούμε και τις Αγορές και τους Οίκους που δεν αρέσκονται σε ξαφνικές αλλαγές της ζωτικότητας βρυκολακιασμένων. Πω, πω, πώς το ξέχασα αυτό! Α, όχι, παρακαλώ ηρεμία, να μην αναστατώσουμε τις Αγορές και τους Οίκους. Παρακαλώ, μην παραιτείστε όλοι μαζί, όλοι θα παραιτηθείτε.

Τον καθρέφτη τον κοιτάει κανείς μόνος του. Θα τους περιμένουμε λοιπόν έναν έναν. Θα τους περιμένουμε να αυτο-συντριβούν μόνοι. Θα τους περιμένουμε όταν θα κοιτούν τον καθρέφτη και δε θα αναγνωρίζουν (τόσο θλιβερά συμβιβασμένοι) ούτε κατά 1% τον εαυτό τους. Θα περιμένουμε. Έχουμε περιμένει αιώνες. Χρονικά και ψυχικά. Απλώς δεν ξέρω μήπως τελικά περιμένουμε ώσπου δε θα υπάρχει πλέον Ελλάδα. Ακόμα και τότε όμως, μάλλον πάλι κάποιος πρωθυπουργίσκος ή υποψήφιος πρωθυπουργίσκος θα χασκογελά στην πλατεία ή στο Facebook με το ταλαίπωρο μπουλούκι των πειθήνιων ψηφοφόρων του..

Πηγη

27.6.16

N. Μπογιόπουλου> Σκέψεις με αφορμή το Brexit


ΠΡΩΤΟ: Τέταρτη μέρα μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία και ο Ήλιος συνεχίζει να βγαίνει από την συνήθη θέση του, η θάλασσα δεν έχει γίνει γιαούρτι και η Γη συνεχίζει να περιστρέφεται περί τον άξονά της. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και παρά την καταστροφολογία (που συνεχίζεται), παρά την εσχατολογία (που εντείνεται), ενδεχομένως να υπάρχει ζωή ακόμα και εκτός ΕΕ…
                                                                  ***
ΔΕΥΤΕΡΟ: Ότι η ΕΕ είναι ένας αντιλαϊκός μηχανισμός, απονομιμοποιημένοςστη συνείδηση των «υπηκόων» της, αποτελεί κοινό τόπο για πλατιές μάζες των ευρωπαϊκών λαών που όποτε τους δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους γι’ αυτήν, την απέρριψαν παρά την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς που ασκήθηκαν εναντίον τους. Συνέβη στα δημοψηφίσματα σε Γαλλία, Ολλανδία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Δανία, Βρετανία.
Διπλή επιβεβαίωση του αντιλαϊκού και αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της ΕΕ είναι οι διάφορες τεχνικές «πραξικοπημάτων» που ακολουθήθηκαν ώστε να ανατραπούν τα αποτελέσματα όλων των αρνητικών για την ΕΕ δημοψηφισμάτων που προηγήθηκαν του βρετανικού. 
                                                                *** 
ΤΡΙΤΟ: Ο κομπογιαννίτικος χαρακτήρας των θεωριών περί «αιώνιας» ΕΕ προκύπτει από μια και μόνο ματιά στην Ιστορία. Όπως έχει επισημανθεί, από το «Bloomberg» και τον «Economist» μέχρι την Καθημερινή (Ιάσωνας Μανωλόπουλος, 22/4/2012,http://www.kathimerini.gr/456098/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/oyte-twra-einai-alliws) όχι μία ή δυο, αλλά 69 (!) νομισματικές ενώσεις προηγήθηκαν της ΕΕ κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα και 20ου αιώνα. Από την Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση μέχρι την Λατινική, στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα. Καμία από αυτές δεν υπάρχει σήμερα. Διαλύθηκαν. Πρόκειται για μια αλήθεια που οι ταγοί του ευρωμονόδρομου επιμένουν να «ξεχνούν».    
                                                            ***
ΤΕΤΑΡΤΟ: Αμέσως μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία φόβου πλευρά της οποίας είναι η προστυχιά των εντός και εκτός Βρετανίας επιτελείων της ΕΕ να χαριστούν οι ψήφοι υπέρ της αποδέσμευσης στους ακροδεξιούς, στους ρατσιστές και στους φασίστες.
Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η ανακοίνωση του «Lexit», της καμπάνιας για «αριστερή έξοδο» της Βρετανίας από την ΕΕ (στην οποία συμμετείχαν το ΚΚ Βρετανίας, αριστερά κόμματα και αντικαπιταλιστικές κινήσεις),υπέρ της εξόδου ψήφισαν πάνω από 17 εκατομμύρια άνθρωποι αλλά μόνο 3,8 εκατομμύρια είχαν ψηφίσει το εθνικιστικό και ρατσιστικό UKIP στις προηγούμενες εκλογές.   
Συνεπώς, εκείνο που θέλουν να αποκρύψουν, σημειώνει το «Lexit», είναι ότι «η ψήφος για την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ εκφράζει πάνω από όλα την απόρριψη ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου από εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής τάξης που έχουν υποφέρει από τη λιτότητα για δεκαετίες». Μια ματιά να ρίξει κανείς στην ταξική «γεωγραφία» της ψήφου ακόμα και στις γειτονιές του Λονδίνου που κατοικούν φτωχοί και εργάτες, θα το διαπιστώσει.
                                                             ***
 ΠΕΜΠΤΟ: Σε σχέση με το προηγούμενο, οι αντικειμενικοί λόγοι που οδηγούν εργατικά, λαϊκά και φτωχά στρώματα να «τιμωρούν» την ΕΕ και τους εγχώριους πολιτικούς φορείς για την υπονόμευση της ζωής και των δικαιωμάτων τους, δεν αναιρούν την άλλη πλευρά:
 Η απέχθεια για την ΕΕ δεν εκφράστηκε πολιτικά στη Βρετανία κυρίαρχα από τον αριστερό, αντικαπιταλιστικό λόγο, αλλά από τον ακροδεξιό, φασιστικό λόγο των φορέων του αντιμεταναστευτικού ρατσισμού. Το ίδιο συμβαίνει σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες.
Γιατί; Μήπως επειδή οι ψηφοφόροι του «όχι» στην ΕΕ είναι «φτωχοί, αμόρφωτοι και ηλικιωμένοι» όπως σε ένα κρεσέντο «δημοκρατικότητας» έχουν αρχίσει να λένε από το Λονδίνο μέχρι την Αθήνα τα διάφορα αθύρματα του «διαφωτισμού»;
 Εξαιρουμένων των φασιστών – γιατί υπάρχουν και τέτοιοι – όλα αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων πέφτουν θύματα του ακροδεξιού λόγου επειδή είναι«μουζίκοι»; Αυτό ισχυρίζονται εμμέσως διάφορες χυδαίες συνιστώσες του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου». Οι «υπανάπτυκτοι αντιευρωπαίοι», μας λένε οι «δημοκράτες», δεν αντιλαμβάνονται την «αξία των ελευθεριών της ΕΕ».
 Αλλά, για ποιες ελευθερίες μιλούν; Για την «ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου»(μόνο που οι λαοί δεν έχουν κεφάλαια), για την «ελευθερία διακίνησης εμπορευμάτων» (αλλά οι λαοί δεν έχουν για να τα αγοράσουν), για την «ελευθερία παροχής υπηρεσιών» (αλλά οι λαοί εδώ χάνουν ακόμα και τις ελάχιστες υπηρεσίες πρόνοιας που τους είχαν απομείνει), για την «ελευθερία μετακίνησης προσώπων»(αλλά οι λαοί που δεν μπορούν να κάνουν ρούπι από τα κατώφλια τους λόγω ανέχειας, διδάχτηκαν από τους «δημοκράτες» να αισθάνονται σαν απειλή τους μετανάστες που έφτασαν λόγω της δικής τους ανέχειας στο κατώφλι τους).
Προφανώς οι «δημοκράτες» μας δεν θέλουν να παραδεχτούν τούτο:
  • Μετά από μια μακρά περίοδο εφαρμογής πολιτικών που κατέτειναν στην κοινωνία των 2/3, ειδικά σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, η ΕΕ και οι πολιτικοί φορείς της ανά την Ευρώπη εφαρμόζουν την πολιτική του 1/3.
  • Είναι οι ίδιοι φορείς που διαλαλούν τη θεωρία «δεν υπάρχει εναλλακτική».
  • Οι ίδιοι που πανηγύρισαν την πτώση του σοσιαλισμού.
  • Είναι οι ίδιοι, φιλελεύθεροι και «αριστεροί» του συστήματος (από τους Ολαντ στη Γαλλία, τους Εργατικούς στη Βρετανία μέχρι τους ΤσιπροΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα), που διαγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα διαχειριστεί και θα εφαρμόσει την πολιτική που οδηγεί στον Καιάδα τα δυο τρίτα των «μη προνομιούχων» της κοινωνίας.
 Είναι εξίσου προφανές, λοιπόν, ότι τα λαϊκά στρώματα  ταυτοποιούν τους φορείς αυτής της πολιτικής ως δράστες του εγκλήματος κατά της ζωής τους με συνέπεια να ψάχνουν διέξοδο όχι στην «αριστερά», όπως την έχουν ξεφτιλίσει σαν έννοια σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες και ευρωαριστεροί,αλλά σε  εκείνον τον λόγο, τον ακροδεξιό, που, τελικά, επιδοτείται από το ίδιο το ευρωσύστημα να φαντάζει «αντισυστημικός».
 Είναι κάτι που έχει ξανασυμβεί στην Ευρώπη, τη δεκαετία του ’30, και συμβαίνει κάθε φορά που οι αντίπαλες μερίδες της άρχουσας τάξης διασταυρώνουν τα ξίφη των ενδοαστικών και ενδοιμπεριαλιστικών τους αντιπαραθέσεων σε συνθήκες που η εργατική τάξη βρίσκεται σε πολιτική αδυναμία να αξιοποιήσει πολιτικά αυτές τις αντιθέσεις κάτω από τη σημαία των δικών της συμφερόντων και διαιρείται με το να στοιχίζεται, άλλοτε ως ψηφοφόρος και άλλος σαν κρέας για τα κανόνια, σε ξένα στρατόπεδα.
Από την άποψη αυτή (και μάλιστα σε συνθήκες όπου η ΕΕ των αγαστών σχέσεων με τους Ουκρανούς ναζί έχει χρηματοδοτήσει με πάνω από 4 εκατομμύρια ευρώ τις φασιστικές δυνάμεις της Ευρώπης από το 2014) είναι απόλυτα σωστή η εκτίμηση για «τον δεξιό εθνικιστικό ευρωσκεπτικισμό (ότι) αυτός δεν αποτελεί πραγματικό αντίπαλο, αλλά δομικά αναγκαίο συμπλήρωμα του ευρωσυστήματος, καθώς εκτονώνει ανώδυνα τη λαϊκή δυσαρέσκεια εμποδίζοντας την εμφάνιση ενός αριστερού, ριζοσπαστικού αντίπαλου δέους»  (Φ.Λορντόν, «Σκοτώνουν τους Έλληνες…», πρόλογος Π.Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις Τόπος).  
                                                                ***    
ΕΚΤΟ: Το δημοψήφισμα στη Βρετανία προφανώς και αφήνει έκθετους όσους παρουσιάζουν το εθνικό νόμισμα σαν ελιξίριο της λαϊκής ευημερίας. Θυμίζουμε ότιη Βρετανία ήταν εκτός ευρώ. Τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα στη Βρετανία, είτε με Θάτσερ και Μπλερ, είτε με Μπράουν και Κάμερον, λαμβάνονταν (και θα λαμβάνονται) με νόμισμα τη στερλίνα.
 Διότι, τελικά το θέμα δεν είναι με πιο νόμισμα θα υποτάσσεται η εργασία στο κεφάλαιο με στόχο την κερδοφορία του δεύτερου. Αλλά το πώς θα αποδεσμευτούν οι λαοί από τη μέγγενη των μονοπωλίων, είτε αυτά μετρούν την ανταγωνιστικότητά τους με στερλίνα, είτε με ευρώ, είτε με δραχμή.
Η πάλη γι’ αυτού του τύπου την αποδέσμευση και η οργάνωση της ενότητας των εργαζομένων σε αυτή την κατεύθυνση δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στο σαθρό έδαφος του «εθνικού νομίσματος» που ανάγεται σε φετίχ και του λεγόμενου «αριστερού ευρωσκεπτικισμού».
                                                              ***
ΕΒΔΟΜΟ: Ήδη μετά το βρετανικό δημοψήφισμα έχει ξεκινήσει – παράλληλα με την τρομοκρατία εκ μέρους τραπεζιτών, χρηματιστών και ευρωγραφειοκρατών που θέλουν να ξορκίσουν τους δικούς τους φόβους για τις εξελίξεις εκφοβίζοντας τους λαούς – μια προπαγανδιστική εκστρατεία για την δυνατότητα της ΕΕ να «διορθωθεί» και να «βελτιωθεί»…
 Μόνο που για να «διορθωθεί» κάτι, πρέπει να παίρνει διόρθωση. Η ΕΕ δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το γνωρίζουν πρώτα και κύρια όσοι ομιλούν για την επιστροφή της ΕΕ «στις ιδρυτικές αξίες και αρχές της». Παριστάνουν να αγνοούν ότι η ΕΕ δεν έφυγε ποτέ από αυτές τις «αξίες» και τις «ρίζες» της.
 Απ’ όταν δημιουργήθηκε το ’56 ως ένωση άνθρακα και χάλυβα μέχρι τη σημερινή της μορφή, οι «αρχές» της δεν ήταν ποτέ η ευημερία των ανθρακωρύχων και των χαλυβουργών. Ήταν και είναι ο θησαυρισμός των μεγιστάνων του άνθρακα και του χάλυβα, των μονοπωλίων και των πολυεθνικών.
Η ΕΕ που τώρα «οι ηγέτες της θα ακούσουν τους λαούς», έχει τις ρίζες της στην αντιδραστική συμμαχία των αστικών τάξεων της καπιταλιστικής Ευρώπης. Απόγεννησιμιού της ειδικεύεται στο «ξεζούμισμα» των εργαζομένων και την καταλήστευση άλλων λαών. Η «δικαιοσύνη» της είναι απόρροια της δύναμης που προκύπτει από την αναπαραγόμενη ανισομετρία των μελών της. Οι αντιθέσεις όπως και οι συμβιβασμοί στο εσωτερικό της αποτελούν έκφραση των αδυσώπητων και ανθρωποφάγων ανταγωνισμών που αποτελούν τον κανόνα λειτουργίας της.  
                                                            ***
ΟΓΔΟΟ: Η πολιτική της ΕΕ, με τις χωματερές της, οι προ κρίσης χρηματοπιστωτικές φούσκες και τα Μάαστριχτ τους, οι προ Μνημονίων «ευελφάλειές» τους, οι προ «κόφτη» περιορισμοί της εθνικής κυριαρχίας (όπως έλεγε η τότε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κυρία Μπενάκη), δεν είναι προϊόν κάποιου «λάθους» των ηγητόρων της. Δεν ευθύνεται γι’ αυτήν (η δεδομένη πολλές φορές) ανικανότητάς τους.
    Δεν οφείλεται στο «κακότροπο» και «εγωπαθές» γερμανικό DNA, όπως διατείνεται ο εθνικιστικός και ρατσιστικός αντιγερμανισμός που – για να μην μιλήσει για τα ανεξαρτήτως εθνικότητας συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών - καμώνεται τον «πατριωτισμό» έχοντας ως σημαία τον ναζιστικό φυλετισμό που τον εισάγει από την πίσω πόρτα του αντιμερκελισμού.
Γι’ αυτό και η ΕΕ δεν παίρνει κανενός είδους φτιασίδωμα, όπως προσπαθούν να μας πείσουν όσοι πουλάνε το μακιγιάζ και τις μπούρδες περί  επιστροφής της ΕΕ και των ηγετών της στα «οράματα και τη σύνεση των ιδρυτών της». Η πολιτική  
  • των 120 εκατομμυρίων φτωχών, των 30 εκατομμυρίων άνεργων, των 4,5 εκατομμυρίων άστεγων,
  • της ΕΕ που 6 από τα μέλη της ΕΕ φιγουράρουν στον κατάλογο των 15 πρώτων χωρών στον παγκόσμιο δείκτη μιζέριας,
  • της ΕΕ που όταν το ΑΕΠ της αυξάνει αναιμικά 1,7% οι μεγιστάνες της αυξάνουν τα πλούτη τους με τριπλάσιο ρυθμό,
  • της ΕΕ όπου 16.734 «υπερπλούσιοι» της Γερμανίας αποτελούν το 0,02% του γερμανικού πληθυσμού των 82 εκατομμυρίων και η περιουσία τους που ξεπερνάει τα 2 τρισ. δολάρια ισοδυναμεί με το 55,5% όλου του ΑΕΠ της Γερμανίας,
  • της ΕΕ των Μνημονίων από Πορτογαλία και Ιρλανδία μέχρι Κύπρο και Ελλάδα, της άνευ Μνημονίων λιτότητας από Βρετανία μέχρι Ισπανία και Ιταλία,
  • των νεκρών Αιλάν στο Αιγαίο που παζαρεύει «τόσα γρόσια το κεφάλι» των προσφύγων με την Τουρκία,
  • της Γερμανίας των 16 εκατομμυρίων φτωχών και των 7,5 εκατομμυρίων Γερμανών εργαζομένων με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα,
  • της Γαλλίας με τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων και τα 8 εκατομμύρια φτωχούς και κοινωνικά αποκλεισμένους που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα,
  • της Ιταλίας που οι συμπράξεις των «αριστεροκεντροδέξιων» κομματικών παρατάξεων βουλιάζουν τους εργαζόμενους στην απελπισία σε σημείο να διοργανώνονται κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας ενάντια στο διευρυνόμενο κύμα των αυτοκτονιών των οικονομικά κατεστραμμένων Ιταλών,
είναι η μόνη σωστή επιλογή για εκείνους που έφτιαξαν την ΕΕ για να ενεργεί ως μηχανισμός εφαρμογής των βαθύτερων επιλογών του συστήματός τους που αξιοποιεί την εξουσία του για να μετράει κέρδη μεταθέτοντας βάρη στα αδύναμα κράτη και στους αδύναμους ανθρώπους, εργάτες, υπάλληλους, άνεργους, μετανάστες.
Αυτή είναι η ΕΕ. Από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από το Βορρά μέχρι το Νότο, οι λαοί βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν πριν από 100 χρόνια: 
«... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...».
                                                               ***   
ΕΝΑΤΟ: Αυτοί που διατείνονται ότι η ΕΕ «αλλάζει» και «βελτιώνεται» είναι οι ίδιοι που ισχυρίζονται ότι το ΝΑΤΟ είναι παράγοντας… ειρήνης, φιλίας και συναδέλφωσης των λαών. Ότι το ΔΝΤ μπορεί από βαμπίρ και αιμοσταγής οργανισμός στην υπηρεσία των τοκογλύφων να μετατραπεί σε φιλόπτωχο ταμείο!
  Αλλά ενώ "μια άλλη Ευρώπη είναι δυνατό, μια άλλη ΕΕ είναι αδύνατο" να συμβεί. Η ΕΕ δεν σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού (είτε βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία, το Ιρακ και τη Λιβύη, είτε «βομβαρδίζει» τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα) αποτελεί μια αρένα βαρβαρότητας.

Είναι ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων. Πρόκειται για τον ορισμό της αντιδημοκρατικότητας που εκφράζεται ακόμα και με - θεσμικά απολύτως κατοχυρωμένα - «πραξικοπήματα» ανατροπής της λαϊκής θέλησης (πχ δημοψήφισμα στην Ελλάδα), είτε με παύσεις ακόμα και πρωθυπουργών (πχ Κάννες).  
                                                              ***
ΔΕΚΑΤΟ: Η πραγματικότητα βοά! Η έξοδος και η αποδέσμευση από την ΕΕ αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για μια Ευρώπη των λαών, που η συνεργασία τους θα είναι οικοδομημένη πάνω στην λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία.
 Αυτή η προοπτική θέτει σε αμφισβήτηση το καπιταλιστικό μοντέλο εν συνόλω. Και γι’ αυτό συκοφαντείται. Η κυρίαρχη άποψη που προωθείται (και) στην Ελλάδα είναι πως η έξοδος μιας χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι αρνητικό, συντηρητικό, εθνικιστικό, αδιέξοδο κι επικίνδυνο. Η προπαγάνδα αυτή έχει ενισχυθεί με αφορμή το δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι η προπαγάνδα που εξυπηρετεί το ευρωενωσιακό κατεστημένο, το οποίο - ήδη το σημειώσαμε - ενισχύει τον βολικό για το σύστημα ακροδεξιό «ευρωσκεπτικισμό»,καταγγέλλοντάς τον.
Όμως, το ερώτημα είναι έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να εξυπηρετηθούν ποια συμφέροντα; Αν η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων και των λαϊκών αναγκών, τότε είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να διαλέξει ένας λαός, για να ορίζει το δρόμο ανάπτυξης που θέλει να ακολουθήσει.
 Η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν την επιλέξει ο λαός προς όφελος του, είναι προϋπόθεση για την εθνική, πολιτική και οικονομική κυριαρχία μιας χώρας. Mε αυτόν τον τρόπο μπορεί να υλοποιηθεί ένας δρόμος ανάπτυξης, σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτή που επιβάλλεται από τις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Αλλά τι σημαίνει έξοδος και αποδέσμευση προς όφελος του λαού;
Προφανώς δεν σημαίνει την έξοδο και την αποδέσμευση με την προσδοκία μιας «εθνικής» λιτότητας. Δεν σημαίνει μια δήθεν ανάκτηση «εθνικής κυριαρχίας» που θα παραδοθεί στην κυριαρχία του «έθνους» των ντόπιων κεφαλαιοκρατών.
 Μία έξοδος εναντίον των ελίτ, εφόσον είναι τέτοια, δεν θα άφηνε χώρο ώστε να τίθενται επικεφαλής της πατενταρισμένοι υπάλληλοι των ελίτ, όπως ακροδεξιοί κλόουν τύπου Φάρατζ και νεοφιλελεύθεροι «τόρυδες» τύπου Τζόνσον.
 Εν ολίγοις: Το ζητούμενο δεν είναι η έξοδος από αυτό το λάκκο να οδηγήσει σε έναν άλλον, σε έναν τάχα «καλύτερο» λάκκο, εξίσου καπιταλιστικό και εκμεταλλευτικό, όπως θα ήθελαν κάποια τμήματα της άρχουσας τάξης και τα φασιστικά - εθνικιστικά τους τσιράκια.
 Για παράδειγμα: Η Ελλάδα των 3 εκατομμυρίων μεταναστών στις στοές του Βελγίου και στα λαντζέρικα της Αμερικής δεν ήταν στη ζώνη της ΕΟΚ τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Ήταν, όμως, στη ζώνη του καπιταλισμου. Η Ελλάδα του παγώματος μισθών και συντάξεων το 1985 και της μητσοτάκειας λιτότητας του «0%+0%=14%» το 1990, δεν ήταν στη ζώνη του ευρώ. Ήταν, όμως, στη ζώνη της εξουσίας των βιομηχάνων, των τραπεζιτών και των εργολάβων.
 Θα το ξαναπούμε: Η Βρετανία δεν είναι στο ευρώ και στην Ευρωζώνη και η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ. Αλλά αυτό δεν κάνει αξιοζήλευτα ούτε τα βάσανα του τούρκικου λαού, ούτε το «δάκρυα και αίμα» με το οποίο πληρώνει τη λιτότητα ο εκτός ευρώ βρετανικός λαός.
                                                                    ***
ΕΝΔΕΚΑΤΟ (και για να έρθουμε στην Ελλάδα): Η έξοδος από την ΕΕ προκύπτει ως αναγκαία προϋπόθεση αναδημιουργίας της χώρας μας προς όφελος του λαού της.
Δεν μιλάμε, βέβαια, για μια έξοδο σαν την «έξοδο από το ΝΑΤΟ», όπως την πλάσαρε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως αναγκαστική επιλογή του κατεστημένου και ως «τρίπλα» ανασύνθεσης του συστήματος.
Μιλάμε για έξοδο από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων. Για την έξοδο και την αποδέσμευση από την ΕΕ με προοπτική να πάρει στα χέρια του την εξουσία ο λαός.
Το επισημαίνουμε γιατί υπάρχουν και εκείνοι που όταν «βάλλουν» κατά της ΕΕ, εξαναγκασμένοι από το γεγονός ότι έχουν πέσει πλέον οι μάσκες της ευρωκοροιδίας, το κάνουν προσβλέποντας ακριβώς σε αυτό: Σε μια ανασύνθεση του υφιστάμενου συστήματος και μάλιστα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. 
  
 ΔΩΔΕΚΑΤΟ: Η στάση του κάθε πολιτικού φορέα απέναντι στην ΕΕ ξεκαθαρίζει την (πραγματική) θέση του, τελικά, στο ερώτημα: Με τους πολλούς ή με τους λίγους; Με τον κόσμο της εργασίας ή με τις «ελίτ» της εργοδοσίας; Στην τοποθέτησηαυτή δεν υπάρχει «τρίτος δρόμος». Όπως δεν υπάρχει το «ολίγον έγκυος».
    Αλλά δεν χωράει και κανενός είδους αντιεπιστημονικότητα ή ψάρεμα στα θολά νερά. Που πάει να πει: Η έξοδος και η αποδέσμευση από την ΕΕ είναι συνθήκη αναγκαία για να μπει τέρμα στις αβυσσαλέες κοινωνικές και οικονομικές του ανισότητες πίσω από τις οποίες κρύβεται η ανελέητη ταξική βαρβαρότητα. Το αναγκαίο, όμως, της αποδέσμευσης από την ΕΕ δεν την καθιστά και ικανή από μόνη της συνθήκη για αλλαγή πορείας.  
Εξηγούμαστε: Το σύστημα που με η χωρίς ευρώ, με ή χωρίς ΕΕ, είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε μια χούφτα κεφαλαιοκρατών, μονοπωλίων, πολυεθνικών να ιδιοποιείται τον μισό και παραπάνω από τον πλούτο που παράγει ο λαός κάθε χώρας χωριστά και όλοι οι λαοί του πλανήτη μαζί, έχει όνομα:«Καπιταλισμός».
                                                                  ***
Υπό την έννοια αυτή και με αφορμή το Brexit, εύστοχα υπενθύμισε ο φίλος και συνάδελφος Ηρακλής Κακαβάνης μια κουβέντα του Μπρεχτ: «Σε κάθε ιδέα - έλεγε - πρέπει να ψάξει κανείς από πού έρχεται και που πάει. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι καλή ή όχι».
Η’ όπως θα το έλεγε ο Λένιν, το να πετάξεις τη μαϊμού πάνω από το κεφάλι σου είναι προϋπόθεση να ξεμπερδέψεις με το τσίρκο, αλλά από μόνη της δεν σημαίνει ότι ξεμπέρδεψες με το τσίρκο.
 Κάθε εκδοχή, δε, ότι ο Λένιν ήταν με το… τσίρκο επειδή έλεγε το πρόδηλο, ότι δηλαδή η κάτι από επιβεβλημένη ανάγκη της αποδέσμευσης από τη μαϊμού πρέπει να είναι συνδυασμένη με την πάλη για την αποδέσμευση από όλο το τσίρκο, συνιστά καταφανή πολιτική λαθροχειρία.