28.2.15

KAJSA EKIS EKMAN: ''ΣΥΡΙΖΑ, πουληθήκατε;''

''ΣΥΡΙΖΑ, πουληθήκατε; ''

Αρθρο της Σουηδης δημοσιογραφου KAJSA EKIS EKMAN

Ο Αλέξης Τσίπρας λέει ότι «κερδίσαμε τη μάχη». Αλλά πώς γίνεται τότε ο οικονομικός Τύπος να χαίρεται επίσης, πως γινεται τοτε το Εurogroup και η Μέρκελ να λένε ότι είναι ικανοποιημένοι;


Το βράδυ 25η Ιανουαριου χόρεψε η Αθήνα με το Bella Ciao. Μετά από πέντε χρόνια κρίσης, πέντε χρόνια ταπείνωσης, πέντε χρόνια, όπου η χώρα ήταν υπό τη διεύθυνση, μέσω e-mails, από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, o λαος μιλησε: Η Τρόικα θα φυγει! Χόρευαν επίσης και οι ηλικιωμένοι που θυμήθηκαν τη χούντα και τη ναζιστική κατοχή, όλες εκείνες τις στιγμές, όταν η αριστερά συνθλίβονταν από πραξικοπήματα και ξένες εισβολές. Τοτε θεωρησαν οτι πήραν την εκδίκησή τους!

Οι Κασσάνδρες που είχαν πιστέψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορουσε να σχηματίσει κυβέρνηση σταμάτησαν σύντομα. Το κόμμα σόκαρε τους πάντες οταν με ταχυτητα κεραυνου παρουσιασε μια πλήρη συμμαχία. Το οτι ενωσαν τις δυνάμεις τους με την ANEΛ, «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ήταν μια κατά τη γνώμη μου, έξυπνη κίνηση: Οι ANEΛ δεν είναι ένα εθνικιστικό κόμμα οπως έχει ειπωθεί (δεν ειναι εναντιον των μεταναστων), αλλα ειναι ένα πατριωτικό κόμμα που δημιουργήθηκε από την εναντιωση της δεξιας στη τρόικα.

Μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης ερχοντουσαν τα θετικα μηνυματα το ενα πισω απ τ αλλο. Οι απολυμενες καθαρίστριες που είχαν καταλάβει τους δρόμους κοντά στο Σύνταγμα θα επαιρναν τη δουλειά τους πίσω. Επιτελους τα παιδιά των μεταναστών θα επαιρναν το δικαίωμα του πολίτη. Το κρατικο καναλι της ΕΡΤ θα ανοιγε παλι. Οι υπουργοί δεν ήταν πλέον τεχνοκράτες, αλλά κοινοί άνθρωποι, όπως φαίνεται από τις διαδηλώσεις που επαιρναν μέρος, στο Ship to Gaza (Πλοιο για τη Γάζα). 
Για υπουργό οικονομικων επέλεξε ο Τσίπρας οχι τον μαρξιστή Λαπαβίτσα, αλλα τον πιο σοσιαλδημοκρατικα προσανατολισμενο Βαρουφάκη, που ειδικεύεται στην ευρώ κριση και ειχε πολλές εναλλακτικές προτάσεις για λύσεις κατά τη διάρκεια πολλων ετών. Αμέσως "κατεκτησε" την Ευρώπη όταν ντυνόταν με δερματινα και  δήλωνε ότι η τρόικα ήταν νεκρη.

Και τότε ήρθε η ώρα για την αριστερα να παει τελικά στις Βρυξέλλες και να συναντηθεί με τους Μέρκελ, Ντράγκι, Σόιμπλε και τους άλλους. Στη πραγματικότητα δλδ, πρόσωπο με πρόσωπο. Πώς αισθάνθηκαν αραγε όταν ανέβηκαν τα σκαλιά στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου; Πώς ν ακουστηκαν τα λόγια που φώναξαν πολλές φορές μπροστά στα πλήθη, ότι η τρόικα θα μπορούσε να βαλει το συμβολαιο της κάπου - που θεωρούσαν ότι το κοκκίνισμα: «Αισθανθηκαν οτι ηταν σε λαθος μερος, ή ηταν υπερηφάνοι να πουν: «Τώρα θα έχουμε την ευκαιρία να τα πουμε απευθειας; "Θυμηθειτε τι ελεγαν. Γιατι εκεί, στο τέλος της σκάλας, στεκοταν ο Mario Draghi, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτος είχε το ακόλουθο μήνυμα: "Η κάνετε ότι θέλουμε και συνεχίζετε με τις περικοπές και τις ιδιωτικοποιήσεις, ή κόβουμε αμέσως το χρημα σε όλες τις ελληνικές τράπεζες. "

Περιττό να πούμε ότι αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση τους κανόνες της ΕΚΤ για να γίνει ένα εργαλείο πολιτικής πίεσης. Ο ρόλος της ΕΚΤ είναι να στηρίξουν τις τράπεζες στις χώρες μέλη. Μπορούν να σταματήσουν τη χορήγηση δανείων σε μεμονωμένες τράπεζες αν δεν ακολουθούν κάποιους τεχνικούς κανόνες. Αλλά το να μποϊκοτάρουν όλες τις τράπεζες σε μια χώρα δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως οτιδήποτε άλλο παρα σαν ένα οικονομικό πραξικόπημα . Είναι σαν να σταματουσε η κεντρικη Σουηδικη τραπεζα τον δανεισμό χρήματων σε οποιαδήποτε αλλη τράπεζα στη Σουηδία, ωστε να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση της Σουηδίας για ουσιωδη ζητηματα.

Αυτο που η ΕΚΤ προσπάθησε να κανει ειναι να δημιουργήσει ενα τραπεζικο πανικο στην Ελλάδα -  ωστε ολοι να φοβηθουν και να σπεύσουν στις τράπεζες και να αποσύρουν χρήματα - έτσι ώστε οι τράπεζες της χώρας να κατέρρεαν αμέσως. Αμέσως μετά τη νίκη της Αριστεράς, η ΕΚΤ είχε αποφασίσει ότι δεν θα δεχόταν πλέον τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Ακομη και τα δάνεια έκτακτης ανάγκης μέσω του προγράμματος ELA θα μπορούσαν να αποκοπουν, αν η Ελλάδα δεν υπάκουε. Αυτό, αγαπητοί φίλοι, σημαινει άρχουσα τάξη σε δράση.

Τώρα, η Ελλάδα θα μπορούσε να σταθει εναντιον και να ενεργοποιησει το όπλο της: Η απειλή να σταματήσουν να πληρώνουν αμέσως και να βγουν από το ευρώ. Τώρα ειχε φτασει η κατάσταση κατά την οποία θα μπορούσαν να χοντρυνουν τα πραγματα όπως ελεγαν ότι θα εκαναν.

Αλλά δεν το έκαναν.

Ξεκινησαν οι διαπραγματεύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε οτι θα συνεχίσει να συνεργάζεται με το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Ρωτησαν: Πρέπει να τη λεμε ...Τρόικα; Δεν μπορούμε να την μετονομάσουμε τουλάχιστον; 
«Απολύτως», είπαν οι άλλοι ηγέτες της ΕΕ, δεν χρειαζεται να ειμαστε σχολαστικοι, από τώρα και στο εξής θα την αποκαλούμε «οι θεσμοι». Υποσχέθηκαν οτι θα συνεχίσουν "στην προγενέστερη συμφωνία πνεύμα» - αλλά πρέπει να το λεμε «μνημόνιο»; Όχι, τώρα θα περασουν τέσσερις μήνες και θα ονομάζεται «γέφυρα». Η γέφυρα που οδηγεί από τη μια ακτή στην άλλη, την οποία δεν γνωρίζει κανείς. Λέει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ήδη αποφασιστει δεν θα αποσυρθουν. Ούτε μια λέξη για να περικοψουν, ή να διαγράψουν το χρέος. Αντιθέτως, λεει οτι τηρούνται οι συμφωνίες. Ήδη το Μάρτιο, πρεπει να πληρώσουν 
€ 1.500.000.000 στο ΔΝΤ.

Η Ελλαδα στάθηκε μόνη στις διαπραγματεύσεις. Καμμία άλλη χώρα δεν πηρε το μέρος της. Το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν οι άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, ιδιαίτερα της δεξιάς κυβέρνησης της Ισπανίας. Ξέρουν ότι αν η Ελλάδα καταφερει παραχωρήσεις ερχονται μερες δοξας για τους Podemos στην Ισπανία.

Σίγουρα καταφερε ο ΣΥΡΙΖΑ καποια πράγματα που οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν κατάφεραν. Η προσοχη τωρα έχει μετατοπιστεί από τις περικοπές στις μεταρρύθμισεις. Οι απαιτήσεις για την απόλυση των δημοσίων υπαλλήλων και το κλείσιμο των των νοσοκομείων εχουν φύγει. Αντί για ένα πλεόνασμα 3% η χώρα χρειάζεται τώρα να παρουσιασει μόνο 1,5%. Το χειρότερο τρίτο μέρος του μνημονίου καταργείται. Γι αυτο λέει ο Τσίπρας τώρα ότι «κερδίσαμε τη μάχη». Αλλά πώς γινεται τότε ο οικονομικός Τύπος να χαίρεται επίσης, το Ευrogroup και η Μέρκελ να λένε ότι είναι ικανοποιημένοι ;Η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ εξηγεί ότι «ο οικονομικός Τύπος έχει παρανοήσει τη φύση της σύμβασης» . Ω Θεέ μου! Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που μια επανάσταση λαμβάνει χώρα χωρίς να το ...εχει παρει ειδηση ο οικονομικός Τύπος.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν τώρα εξέγερση. Ο ήρωας της ναζιστικής κατοχής, ο 92χρονος Μανώλης Γλέζος, ζήτησε από τον ελληνικό λαό συγχώρεση επειδή διπλωθηκαν τόσο κατά τις διαπραγματεύσεις. Ο υπουργός Ενέργειας Λαφαζάνης έθεσε βέτο: Ο ίδιος δεν προτίθεται να ιδιωτικοποιήσει τη ΔΕΗ. Λέει ότι «η γλώσσα της συμφωνίας δεν είναι δικη μας, αλλά των δανειστων». Ο Λαπαβίτσας αναρωτιεται πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι σε θέση να πραγματοποιησει το πρόγραμμά του, όταν τα χρήματα που θα δανείζεται η Ελλάδα θα χρησιμοποιηθουν για την αποπληρωμή παλαιών δανείων, ενώ οι φτωχοί θα δεχθουν «μη -χρηματικη βοήθεια ", με τη μορφή των κουπονιων για  τροφίμα;

Θυμάμαι την εκφραση του Τσίπρα δύο χρόνια πριν, πώς έγειρε πίσω στην πολυθρονα του στο κοινοβούλιο, οταν είπε οτι «ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να διαπραγματευτεί. Δεν καταλάβαινε ότι η συμμετοχή στην Ευρωζώνη ήταν επίσης ένα όπλο."

Ήταν σίγουρος τότε.

Ο Παπανδρέου ήταν ήδη ενα καμμενο χαρτι, και κανεις πλεον δεν ακουγε τις εξηγήσεις του: «Δεν είχα άλλη επιλογή! Είχα ένα όπλο στο κεφάλι μου. Οι αγορές ηταν εναντίον μας! Είτε θα πήγαμε σε πτώχευση, ή θα δεχόμασταν τη συμφωνία ... Έπρεπε να διαπραγματευτουμε με 17 χώρες ξεχωριστά, όλα αυτά δεν φαινονται εξωτερικά "

Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για προδοσία. Επίσης, είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε και για κέρδη. Οι επόμενοι τέσσερις μήνες θα είναι κρίσιμοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα καταφερει μόνος του, χωρίς την υποστήριξη της υπολοιπης Ευρώπης. Παίρνω ηλεκτρονικά μηνυματα από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που μου λένε ότι δεν έχουν πουληθεί, πρέπει να κερδισουν χρόνο, δεν χρειάζεται να ξεκινήσουν τη θητεία τους με μια πτώχευση, αλλα να εχουν μια ανάπαυλα.


Και μου λένε: "Δεν καταλαβαίνεις πώς είναι. Είχαμε ένα όπλο στο κεφάλι μας. Αν δεν είχαμε αποδεχθεί, θα έπρεπε να ειχαμε βγει σε πτωχευση αμέσως! Είχαμε 18 διαφορετικές χώρες εναντίον μας ... "


(Η μτφ κειμενου δικη μου)

20.2.15

Κατάντια..καλλιτεχνών!


Εχοντας ακουσει την επεισοδιακή εκεινη εκπομπή της Ελληνοφρένειας, οπου ο Τζιμης Πανουσης ωρυεται εναντιον του ΚΚΕ, πιστευα οτι δεν θα το συνεχιζε, γιατι απλα τοτε εγινε..ρεζιλι με οσα ειπε, αλλα ετυχε να δω ενα ακομη αρθρο, στο οποιο μαλιστα εκφραζεται και η απορια για το...πως έμπλεξε στην όλη υπόθεση και ο...''προσεκτικός σε κάτι τέτοια'' Γιάννης Αγγελάκας. 

Δεν ειναι ομως να απορει κανεις, οταν και οι δυο τους εδω και καιρο ακολουθουν πιστα την αντιΚΚΕ προπαγανδα, των ημερων, ''χώνοντας τα'' και αυτοι στο ΚΚΕ, που προφανως...προκαλει αρκετους με τη..τιμια σταση του! 

To καταλαβαινουμε βεβαια οτι..προκαλει, γιατι δεν συμβιβαζεται με την επιβαλλομενη....εξωθεν και εσωθεν οικονομικη, αλλα και ..πνευματικη «φτωχοποιηση» της Ελλαδας, αλλα και το ..«μιζεριασμα» της καλλιτεχνικής έμπνευσης, που οπως λεγεται είναι πραγματικα σε πληρη αναντιστοιχια με τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, στη χώρα, δειχνοντας την σοβαρη έλλειψη πολιτιστικης προτασης στα χρονια των μνημονιων και της κρισης.

Υπαρχουν βεβαια και νεα καλλιτεχνικα σχηματα αλλα εχει την εντυπωση κανεις, εκτος λιγων εξαιρεσεων, οτι ανακυκλωνουν ''τα ιδια και τα ιδια'', λες και οι καιροι που ζουμε δεν εμπνεουν για κριτικη, για πραγματικες και οχι...δηθεν αλλαγες! 

Απογοητευεται κανεις παντως συγκρινοντας τις δουλειες ξενων καλλιτεχνων που καταγγελουν με πολλες μορφες τον καπιταλισμο σε συγκριση με τη ντοπια (ελληνικη) ''διανοηση'' και τον ''καλλιτεχνικο κοσμο'' που τελευταια μονο...''Καλες Τεχνες'' δεν παραγει, σε μια ιδιαιτερα κρισιμη καμπη για τη χωρα. Ειδατε ομως να γραφει κανεις απο τους παραπανω καλλιτεχνες καποιο τραγουδι εναντια στη μαστιγα της εποχης, τον φασισμο, τον ναζισμο, τον καπιταλισμο; Οχι...
Φαινεται, δεν ενοχλουνται ολοι οι...καλλιτεχνες, στον ιδιο βαθμο, απο τη τραγικη πραγματικοτητα, ή μπορει και να σημαινει επισης οτι και αρκετοι ''τα κονομανε'' μια χαρα και παρα τη γενικη κριση...

Ισως πει κανεις οτι θελησαν να κανουν σατυρα, αλλά άλλο ειναι να σατυριζει κανεις και άλλο να καταφερεται κανεις σε..τετοιο επιπεδο, τραγουδωντας τους παρακατω ..υποτιμητικους για τους αγωνες και την ιστορια του κομματος στιχους, βαζοντας δηλαδη τους κομμουνιστες μαζι με τους ...Χρυσαυγιτες (!!)oταν βλεπει κανεις οτι σημερα οι κομμουνιστες ειναι αυτοι που δεχονται τη μεγαλυτερη επιθεση ωστε να διαλυθει και το τελευταιο προπυργιο αντιστασης του λαου! Ειναι λοιπον καταντια και ντροπη να τραγουδουν κατι τετοιο εις βαρος του ΚΚΕ και μπορει κανεις να κρινει απο τους στιχους:


«Αριστεριτζήδες πυροσβέστες / εργατοπατέρες του λαού / λοβοτομημένες μαριονέτες / του υπαρκτού του σουρεαλισμού
Απ' του Αρη τα ένδοξα τα χρόνια / στους χιλιαστές του Περισσού / με τις ξύλινες καταγγελίες / του κοινοβουλίου η μαΐμού
με τις κρατικές επιδοτήσεις / τους μισθούς ντροπής των βουλευτών / πλάι πλάι μαζί με χρυσαυγίτες / ορντινάτσα των καπιταλιστών
Απ' της Βάρκιζας την κωλοτούμπα / που έδωσε τα όπλα στα σκυλιά / οι σφραγιδοκράτες νταβατζήδες / κοροΐδεύουνε την εργατιά».

Να δεχθουμε και οτι η προσφορα τους στη μουσικη σκηνη δεν πρεπει να κρινεται μονο απο αυτο, παρ ολα αυτα ο κοσμος λεει οτι τα ..''στερνα τιμουν τα πρωτα''.
Ολοι οι καλλιτεχνες διαλεγουν καποια στιγμη, συνειδητα ή ασυνειδητα, πως θελουν να τους θυμαται το κοινο τους στο τελος της καριερας τους. 

Αλλοι θεωρουν τιμη να τους θυμαται ο κοσμος ως..αντιστεκομενους στη καπιταλιστικη επιθεση που σημερα γινεται εναντια ακομη και σε βασικα ανθρωπινα δικαιωματα, (κατι που πολλες χωρες υφιστανται σημερα με σκληροτητα), ή αν θελουν να τους θυμουνται ως ...καλογυαλισμενα γραναζια μιας αδυσώπητης μηχανης που ολοι καταλαβαινουμε που μας πηγαινει, πια. Στον..αφανισμο της εργατικης ταξης και μαζι μ αυτην στον αφανισμο της ζωης και των αξιων που τη διεπουν και αυτο δεν γινεται να το αγνοησει κανεις, ουτε να το συγχωρησει, οσο ..καλα τραγουδια και να ειχαν γραψει στο παρελθον καποιοι καλλιτεχνες, οσο και να ταυτιζουμε πολλοι απο εμας τα φοιτητικα μας χρονια με αρκετους απο τους στιχους που εγραψαν. 


Κριμα...

18.2.15

N. Μπογιόπουλου “Απ’ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια”


Παρατήρηση 1η: Ο κ.Σόιμπλε δήλωσε ότι «λυπάται τους Έλληνες». Μας λυπάται διότι ως Έλληνες δεν έχουμε, όπως είπε, την κυβέρνηση που θα μας ταίριαζε… Ο κ.Σόιμπλε είναι το ίδιο πρόσωπο για το οποίο πριν λίγες μέρες ο κ.Βαρουφάκης δήλωσε (συνέντευξη στην γερμανική εφημερίδα «Stern») ότι«είναι ίσως ο μόνος Ευρωπαίος πολιτικός με πνευματική ουσία»…

    Παρατήρηση 2η: Ο ελληνικός λαός προφανώς δεν θα πάρει την άδεια του κ.Σόιμπλε αν θα έχει κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ή το Κόμμα Κυνηγών.  Είναι υπόθεση και απόφαση του ελληνικού λαού. Την οποία δεν έχει καμία υποχρέωση να την θέτει υπό την έγκριση «πνευματικών προσωπικοτήτων» τύπου Σόιμπλε. Τη «λύπησή του» επομένως ο κ.Σόιμπλε να την κρατήσει για τον εαυτό του. Όσο για τον ελληνικό λαό, αν έχει μια υποχρέωση, είναι αυτή: Να αναλογιστεί την αναγκαιότητα της απεμπλοκής του από το είδος των «εταιρισμών» και των «συμμαχιών» στις οποίες έχει εμπλακεί η Ελλάδα. Και οι οποίες απαρτίζονται από «συμμάχους», «φίλους» και «πνευματικές φυσιογνωμίες» με ιταμές συμπεριφορές και παρεμβάσεις τύπου Σόιμπλε.

    Παρατήρηση 3η: Μετά και τα όσα προέκυψαν στο προχτεσινό «Eurogroup», σε αυτή την αρένα των εκβιαστών, των τρομοκρατών, των πιέσεων και των τελεσιγράφων, προστέθηκαν μια ακόμα ασφαλής απόδειξη: Μέσα σε αυτό το «Κολοσσαίο», όπου βασιλεύει το «δίκαιο» και η ιταμότητα των ισχυρών, δεν υπάρχει χώρος για «ισότιμη» και «δημοκρατική» διαπραγμάτευση. Στο Κολοσσαίο το ερώτημα ποτέ δεν ήταν τι θα κερδίσεις. Το έχουμε επισημάνει και θα το επαναλάβουμε: Στο Κολοσσαίο το πολύ – πολύ που μπορείς να ελπίζεις είναι να αγωνιστείς για το ποια κομμάτια από τη σάρκα σου θα περισώσεις. Το έχουμε επισημάνει και θα το επαναλάβουμε: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό τηςρήξης και της εξόδου από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

    Παρατήρηση 4η: Ταυτόχρονα με την απροκάλυπτα εκβιαστική και τελεσιγραφική συμπεριφορά των «εταίρων», από το προχτεσινό «Eurogroup» προέκυψε ένα ακόμα δεδομένο: Προέκυψε η δήλωση του κ.Βαρουφάκη ότι ήτανέτοιμος και ευτυχής να υπογράψει ένα σχέδιο απόφασης που του παρουσίασε ο κ.Μοσκοβισί, ο αρμόδιος επίτροπος της Κομισιόν. Σε αυτό το αποκαλούμενο και«τελικό προσχέδιο Μοσκοβισί» διαβάζουμε (http://www.enikos.gr/economy/298316,Pio_konta_stis_ellhnikes_8eseis_to_prosx.html) να γίνεται λόγος για «επέκταση της παρούσης δανειακής σύμβασης…».  Αλλά αυτή η δανειακή σύμβαση, την επέκταση της οποίας ήταν έτοιμος και ευτυχής να υπογράψει ο κ.Βαρουφάκης και την παράταση της οποίας αναμένεται να ζητήσει επισήμως σήμερα η κυβέρνηση, είναι:

    α) Η Δανειακή σύμβαση με την οποία η Ελλάδα έχει τεθεί υπό το Αγγλικό Δίκαιο και με την οποία ο ελληνικός λαός έχει αποστερηθεί κάθε ασυλία των περιουσιακών του στοιχείων. 
    β) Η Δανειακή σύμβαση που στη σελίδα 59, παράγραφος 8, απερίφραστα αναφέρει: «Η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο...».
    Με βάση δηλαδή τα περίφημα αυτά «νομικά κείμενα», για τα οποία τόσος λόγος γίνεται, το Μνημόνιο και η Δανειακή σύμβαση δεν είναι «δύο διαφορετικά πράγματα», όπως και χτες ισχυρίστηκε ο κ.Τσίπρας. Είναι – αντίθετα - οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και εφόσον είναι έτσι τότε τίποτα το «ευτυχές» δεν προμηνύει μια κυβερνητική υπογραφή για την επέκτασή της.  


    Παρατήρηση 5η: Κατόπιν όσων είδαμε στο «Eurogroup» και όσων θα ακολουθήσουν, ό,τι κι αν προκύψει από τις επόμενες κι από όλες τις διαπραγματεύσεις, ας κρατήσουμε σαν φυλαχτό την ορμήνια του μεγάλου παππού των γραμμάτων και των λαϊκών αγώνων, του Κώστα Βάρναλη:

«Απ’ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις
με ευχές και παρακάλια»

    Ας κρατήσουμε και την διδαχή του, την χιλιοεπιβεβαιωμένη στην μακρόχρονη Ιστορία αυτού του λαού:

«Κι (…) Αν είν’ ο λάκκος σου

πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς».


***

    Υστερόγραφο: Ευγενής άνθρωπος ο κ.Προκόπης Παυλόπουλος, με επιστημονική επάρκεια, από τα πιο δημοκρατικά στοιχεία του χώρου του. Αυτά από την μια. Από την άλλη, με τα τόσα «ναι» την τελευταία τριετία (Μνημόνιο, Δανειακή, Μεσοπρόθεσμο, Εφαρμοστικοί, Πολυνομοσχέδιο) δεν είναι κι ακριβώς αυτό που θα αποκαλούσαμε «αντιμνημονιακός». Ε;  Λάθος;