22.5.15

Γερμανία: Νομοσχέδιο - «γύψο» στα συνδικάτα προωθεί η κυβέρνηση Μέρκελ

Από την απεργία των μηχανοδηγών των τρένων 
Η κάτω βουλή του γερμανικού Κοινοβουλίου υιοθέτησε σήμερα έναν νόμο που βάζει ουσιαστικά στο «γύψο» τα συνδικάτα, περιορίζοντας ειδικά την ισχύ των μικρότερων συνδικάτων, καθώς ορίζει πως η μισθολογική συμφωνία που συνάπτεται με το μεγαλύτερο συνδικάτο σε μια εταιρεία, ισχύει για όλους τους εργαζομένους της εταιρείας αυτής.

Η «Μπούντεσταγκ» υιοθέτησε το σχετικό νομοσχέδιο με μεγάλη πλειοψηφία (448 ψήφοι υπέρ, 126 κατά και 16 αποχές). Ο νόμος μπορεί να τεθεί σε ισχύ το νωρίτερο την 1η Ιούλη.

Νομοσχέδιο - «παραγγελία» των βιομηχάνων

Το νομοσχέδιο ήταν «παραγγελία» των Γερμανών βιομηχάνων, που υποστήριζαν ότι δεν μπορεί να είναι επιτρεπτό τα μικρότερα συνδικάτα, όπως το GDL που αντιπροσωπεύει μόλις 20.000 μηχανοδηγούς στην εταιρεία των γερμανικών σιδηροδρόμων «Deutsche Bahn», να παραλύουν μια ολόκληρη εταιρεία που απασχολεί 200.000 ανθρώπους. Το νομοθέτημα ψηφίσθηκε μία ημέρα αφότου το συνδικάτο GDL συμφώνησε να αναστείλει την τελευταία απεργία του, στο πλαίσιο της εργασιακής διένεξής του με την «Deutsche Bahn», αφού αμφότερες οι πλευρές αποδέχθηκαν μια διαιτησία, η οποία δεν θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα.

Οι αλλεπάλληλες απεργίες του GDL ήταν ένας από τους κύριους λόγους της προώθησης του νόμου, αλλά όχι ο μοναδικός. Το συνδικάτο των πιλότων «Vereinigung Cockpit» πραγματοποίησε επίσης πολλές απεργίες φέτος, στη μακροχρόνια διένεξή τους με τη «Lufthansa», αναφορικά με τη συνταξιοδότησή τους και τις περικοπές στα κόστη.

Νίκου Μπογιόπουλου ---- ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ

«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω.

Ό,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική - Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του.

Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό.

Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά για νάχω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια.

Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα.

Σεπτέμβρης 1994
Γεια σας

Χαρίλαος Φλωράκης»


Ο «αποχαιρετισμός» του Χαρίλαου Φλωράκη, όπως δημοσιεύτηκε στο φύλλο του «Ριζοσπάστη», στις 24 Μάη 2005.

Στο βιβλίο του Χρήστου Θεοχαράτου για τον Χαρίλαο Φλωράκη, ο συγγραφέας ρωτά κάποια στιγμή τον Χαρίλαο:

«Πρόεδρε, μια - μια και ένας - ένας, η γενιά σου φεύγει. Έφυγε ήδη. Μετρημένοι είστε όσοι μένετε. Κι όμως, μετά από κάθε ξόδι, κοιτάς ίσα μπροστά και εκφράζεις την πίστη σου ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στο δρόμο, ότι έρχεται! Από πού αντλείς την αισιοδοξία σου για την επιτυχία του αγώνα, αφού οι αγωνιστές - οι πολλοί αγωνιστές - βρίσκονται, πια, στο χώμα;».

Και κείνος απαντά:

«Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Έτσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Έτσι λέει κάθε γενιά - ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...» («ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης», τόμος Β΄, Χρήστου Θεοχαράτου).


Σήμερα συμπληρώνονται 10 χρόνια από τις 22 Μάη 2005, από το «πέταγμα» του Χαρίλαου Φλωράκη στο τελευταίο του αγνάντιο, στον Αη-Λιά.

Ο Χαρίλαος λείπει. Αλλά είναι πάντα εδώ. Ζωντανός στις μνήμες και τις καρδιές μας. Στο πρόσωπό του σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι.

Στο πρόσωπό του και στη μνήμη του τιμάμε μια ολόκληρη γενιά κομμουνιστών, των ζευγάδων. Εκείνους που με τη σπορά τους σφράγισαν ανεξίτηλα τους αγώνες του λαού και την ιστορία του τόπου.


«Οι άλλοι χρειάζονταν σελίδες. Αυτός τα ίδια πράγματα μπορούσε να τα συμπυκνώσει σε μιαν αράδα. Μια κουβέντα του μέτραγε όσο χίλιες.

Το “μάλωμα” του Χαρίλαου είχε κάτι από την τρυφεράδα της μάνας. Ο Χαρίλαος ήξερε να σε “μαλώνει”. Γιατί το δικό του το “μάλωμα” ερχόταν από έναν άνθρωπο, που ποτέ δεν τσιγκουνευόταν το “μπράβο”. Αν άξιζες το “μπράβο”, στο 'δινε από καρδιάς. Κι όταν “άστραφτε και βρόνταγε”, τότε ήξερες ότι πήρες και πάλι αυτό που σου άξιζε. Σταράτα.

Για τη γενιά των νεότερων κομμουνιστών, αυτός, που πια αναμετριόταν με την Ιστορία, είχε πάντα χρόνο. Να δείξει, να προτείνει, να συμβουλέψει, να ρωτήσει, να “πάρει γνώμες”.

Η σοφία του Χαρίλαου δεν ήταν μόνον ότι ήξερε τι έλεγε και πώς το έλεγε. Ο Χαρίλαος ήταν σοφός, γιατί ήξερε να ακούει. Κέρδιζε με την απλότητα του ανθρώπου, που ποτέ δεν καμώθηκε ότι τα ξέρει όλα, αποδείχνοντας, έτσι, ότι ήξερε τα περισσότερα από όλους τους άλλους.

Ο Χαρίλαος ήταν από κείνους, που στο 'δειχνε ότι πάντα σε είχε στην “έγνοια” του. Τον ένιωθες πλάι σου, όπως τη φροντίδα και τη ζεστασιά του δικού σου ανθρώπου. Ο Χαρίλαος είχε πάντα το νου του στην ορμήνια μην πέσεις σε κακοτοπιά. “Γνοιαζόταν” μη χάσεις το δρόμο, σου 'δειχνε τα “περάσματα”.

Για μας, για τη γενιά των νεότερων κομμουνιστών, δεν ήταν ποτέ ο Φλωράκης. Ήταν ο “Χαρίλαος”. Ο καπετάνιος, ο αντάρτης, ο ηγέτης. Στρατηγός και στρατιώτης μαζί.

Ήταν ο “Χαρίλαος”. Ο δικός μας και όλης της Ελλάδας. Ήταν το “πρόσωπό” μας στην κοινωνία. Μας ρωτούσαν πώς πρέπει να είναι οι κομμουνιστές και μείς απαντούσαμε: “Να, όπως αυτός”! Ήταν η ιστορία του Κόμματός μας. Το καθάριο των οραμάτων μας. Τα τιμαλφή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας. Το διαβατήριο στα ταξίδια της συνείδησής μας. Ήταν το σύμβολο, η υπόληψη και η Τιμή μας».

Αυτά γράφαμε πριν από 10 χρόνια στον δικό μας «αποχαιρετισμό» στον Χαρίλαο. Δεν έχουμε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε ούτε μια λέξη. Μόνο ένα: Τώρα, με όλη την εμπειρία και τα γεγονότα που μεσολάβησαν, δέκα χρόνια μετά, καταλαβαίνουμε καλύτερα εκείνους τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου:

«Nα λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα είσαι για πάντα

μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,

θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…»

Πηγη

13.5.15

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ; (Ν. Μπογιοπουλου)


Στην πολιτική λίγη σημασία έχει από την άποψη του αποτελέσματος – όπως αυτό επιδρά στη ζωή των ανθρώπων – να εξαντλείσαι στο να κρίνεις καλές ή κακές προθέσεις. Όχι επειδή οι προθέσεις δεν έχουν σημασία αλλά επειδή ακριβώς «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις», όπως προειδοποιούσε και ο Δάντης.

Στην πολιτική που δεν αποτελεί τίποτα λιγότερο από συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας και ως εκ τούτου από έκφραση της αντιπαράθεσης των οικονομικών συμφερόντων στο έδαφος της ταξικής κοινωνίας, το ερώτημα για τον α’ ή β’ πολιτικό φορέα δεν είναι μόνο «τι» λέει ότι θα κάνει ή το «πως» λέει ότι θα το κάνει. Το ερώτημα (που σχεδόν πάντα η απάντησή του αποδεικνύει αν ισχύουν τόσο το «τι» όσο και το «πως» εκείνων που λέει) είναι το «που» θα γίνουν αυτά που υπόσχεται.



Σε ό,τι μας αφορά ως χώρα και στην παρούσα συγκυρία, η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές, προέκυψε στη βάση των υποσχέσεών της ότι εκείνο που θα έκανε (σσ: το «τι» δηλαδή) θα ήταν η κατάργηση των Μνημονίων. Και ότι η κατάργηση των Μνημονίων θα γινόταν (το «πως» δηλαδή) με διαπραγματεύσεις με τους… «εταίρους».

Στο ερώτημα, δε, για το «που» θα εφάρμοζε αυτή την πολιτική η κυβέρνηση, η απάντηση που έδινε και συνεχίζει να δίνει είναι ότι θα την εφάρμοζε μέσα στην αρένα που γεννά τα Μνημόνια! Ότι θα την εφάρμοζε μέσα στον λάκκο που έχει ριχτεί ο λαός για να του ξεσκίζουν τις σάρκες τα θηρία, εντός και εκτός της χώρας. Ότι θα την εφάρμοζε μέσα στο πλαίσιο που παράγει την εκμετάλλευση του λαού. Ότι θα την εφάρμοζε με σεβασμό στις δομές του σφαγείου, χωρίς καμία στρατηγική εξόδου από αυτό. Ότι θα την εφάρμοζε σεβόμενη του κανόνες του σφαγείου, του καπιταλιστικού σφαγείου, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας.

Όμως: Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι θα «διαπραγματευτεί», θα «συνεννοηθεί», θα «διεκδικήσει», θα επιδιώξει να επιτύχει «λύση» για τα προβλήματα επιβίωσης του λαού μέσα στο πλαίσιο και τους μηχανισμούς της ΕΕ, μέσα στους μηχανισμούς και τα πλαίσια του ΔΝΤ, μέσα στους μηχανισμούς και τα πλαίσια των «κοινωνικών διαλόγων» με τους βιομήχανους, τους τραπεζίτες, τους εργολάβους, εκεί δηλαδή που εξυφαίνονται τα σχέδια σφαγιασμού του λαού, είναι ένας ισχυρισμός που έχει τόση αξία όση και η θεωρία της «συνεργασίας με το διάβολο» - μια ανόητη θεωρία που όσοι επιδιώκουν να εξωραΐσουν τον διάβολο την αποδίδουν (είτε από άγνοια, είτε από ενσυνείδητη παραχάραξη) στον… Μαρξ και στον Λένιν.

Τι βλέπουμε, λοιπόν, σήμερα; Τι προκύπτει τρεις μήνες μετά από τις εκλογές του Γενάρη ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής γραμμής που εξιδανικεύει το σύστημα στο όνομα της «αλλαγής του μείγματος πολιτικής» - δηλαδή της ίδιας εκείνης πολιτικής – που καταστρέφει το λαό; Ιδού:


Ξεκινήσαμε από την κατάργηση του Μνημονίου και πήγαμε στο ότι «το 70% του Μνημονίου είναι καλό»…


Ξεκινήσαμε από την αποκατάσταση των αδικιών και πήγαμε στο ότι να συνεχίσεις να πληρώνεις τον ΕΝΦΙΑ είναι «πατριωτικό»…


Ξεκινήσαμε από το «τέλος η λιτότητα» και αφού περάσαμε στον «λιτό βίο» έχουμε εσχάτως καταλήξει στην διαφήμιση της «δίκαιης» (!) λιτότητας…


Ξεκινήσαμε από την άμεση εφαρμογή του μέτρου των 751 ευρώ για τον κατώτερο μισθό για να το παραπέμψουμε στο 2017…


Ξεκινήσαμε από το γλίσχρο αφορολόγητο των 12.000 ευρώ για να καταλήξουμε πλέον αντί της φορολογικής δικαιοσύνης να περιμένουμε τις… καλωδιωμένες τουρίστριες και τους νέους συντελεστές του ΦΠΑ.


Ξεκινήσαμε από το «πεντοζάλι» που θα χόρευαν οι αγορές για να καταλήξουμε στην «αναστολή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης» στο όνομα του κατευνασμού των αγορών…


Ξεκινήσαμε από το «καθαρές λύσεις» για να πορευόμαστε πλέον με την τάχα «δημιουργική ασάφεια»…


Ξεκινήσαμε από τη διαγραφή του χρέους για έχουμε φτάσει – με την υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φλεβάρη – στην δέσμευση για «πλήρη», «έγκαιρη», «αδιαμφισβήτητη», «αέναη» και στο «διηνεκές» πληρωμή τοκογλύφων και κερδοσκόπων…


Ξεκινήσαμε με το «όχι άλλα δάνεια» για έχουμε φτάσει, όπως επί Σαμαρά και Βενιζέλου, να κάνουμε τις «κόκκινες γραμμές» ανέκδοτο την στιγμή που η (νέα) κυβέρνηση ζητά κι αυτή (νέες) δόσεις…


Ξεκινήσαμε με το δεν συζητάμε ασφαλιστικά και εργασιακά και φτάσαμε στο ότι συζητάμε και τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά με την Αυγή (9/5/2015) να προϊδεάζει για την νέα επέλαση του Προκρούστη πανηγυρίζοντας – όπως ο Μνημονιακός Τύπος επί Σαμαρά και Βενιζέλου και με την ίδια φρασεολογία – ότι «δεν θίγονται ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα»…


Ξεκινήσαμε με την πλήρη απαγόρευση και κατάργηση των πλειστηριασμών για να έχουμε φτάσει στην… «αποφυγή» των πλειστηριασμών.


Ξεκινήσαμε από το ότι δεν δεχόμαστε την «αξιολόγηση» της χώρας στη βάση των Μνημονίων και τώρα έχουμε καταλήξει σε κοινές δηλώσεις Τσίπρα – Γιούνκερ όπου η κυβέρνηση ομολογεί ότι έχει αποδεχτεί να αξιολογείται σύμφωνα με το πώς εφαρμόζει τα Μνημόνια που, όμως, θα τα καταργούσε…


Ξεκινήσαμε με τις δεσμεύσεις για τις καθαρίστριες και συνεχίζουμε – επικοινωνιακά - με τους συμβολισμούς γύρω από τον αγώνα τους, αλλά αντί της πλήρους αποκατάστασής τους πήγαμε σε μέτρα «απασχόλησης ορισμένου χρόνου» και με τις 300 από αυτές στην «απ’ έξω»…


Ξεκινήσαμε από το «πρώτοι στο καθήκον οι μισθοί και οι συντάξεις» και καταλήξαμε να μετράμε τις δόσεις που συνεχίζουμε να πληρώνουμε στο ΔΝΤ με την ταυτόχρονη φημολογία ότι ακόμα και η υπόσχεση για τα ψίχουλα – επαναφορά της 13ης σύνταξης «παγώνει»…


Ξεκινήσαμε με το «όχι στο ξεπούλημα» και πορευόμαστε μετρώντας τα λιμάνια, τα αεροδρόμια κλπ, που πάνε, τώρα, για «αριστερό» ξεπούλημα…

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ μακρύς. Καταγράψαμε μερικά μόνο από τα ενδεικτικά που τον συνθέτουν. Ενδεικτικά αλλά και αποδεικτικά ότι:


Μόνο όποιος δεν θέλει να δει (κάνει ότι) δεν βλέπει. Μόνο όποιος δεν θέλει να ακούσει (κάνει ότι) δεν ακούει. Και μόνο όποιος δεν θέλει να καταλάβει (κάνει ότι) δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει και τι γίνεται

Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'', Τετάρτη 13 Μαίου 2015