Ο Νότος των προκαταλήψεων και του Τea Party, μέσα απο μια εκπομπή

Ειδα προχθες, σε επαναληψη, την εκπομπη της SVT "Jill´s veranda" που ερευνα τη μουσικη σκηνη της συντηρητικης πολης του Αμερικανικου νοτου, Nashville, στο Tennessee.

Η παρουσιαστρια, Jill Johnsson, δέχεται σε κάθε εκπομπη, ενα γνωστο Σουηδο καλλιτεχνη ως επισκεπτη, στο σπιτι που μενει, (για τις αναγκες της εκπομπης), στο Νashville.

Μαζί επισκεπτονται, στη διαρκεια της εκπομπης, καλλιτεχνες της country και συχνα ερμηνεύουν κλασικά κομματια, τους «θρύλους» της μουσικής σκηνής της country που εδώ παρουσιαζεται και ως πύλη κοινωνικού προβληματισμού, εφοσον η εκπομπη μεσα από τα τραγουδια, τους στιχους και τους καλλιτεχνες ριχνει μια ματιά στο πώς είναι σημερα η Nashville, μια ακομη Αμερικανικη πολη του Νοτου, με ολους τους προβληματισμους και τις διαφορες που συναντα κανεις παντου, σημερα.

Karin (Kakan) Hermansson 

Στο επεισοδιο που ετυχε να δω εμφανιστηκε μια Σουηδη φεμινιστρια, τραγουδιστρια και gay, η Karin Κakan, (=Cookie), Hermansson, η οποια φθανοντας στη βαθιά συντηρητικη Αμερικη του νοτου αστειευτηκε περιγραφοντας την άφιξή της ως ..«αφιξη στο έδαφος του εχθρού!».

Στην αρχη συναντα την Μiss Kay, μια απο τους ηγετες του τοπικου κίνηματος Tea Party, ενος συντηρητικου πολιτικου κινηματος που ιδρύθηκε το 2009, το οποιο μεταξύ άλλων είναι υπερ του δικαιωματος του να φέρει κανεις όπλο, ειναι κατα των αμβλώσεων, υπερ των φορολογικων περικοπων για τους πλουσιους και αντιτίθεται στο γάμο ατόμων του ιδίου φύλου.

"Αγαπώ τη μουσική της χώρας λεει η Κakan Hermansson στην Μiss Kay,  αλλά δεν ξέρω αν η μουσική της χώρας με αγαπαει".

Kay White

"Η μουσική country είναι η μουσική του καθενός," της απαντα η Μiss Kay. Όταν η Κakan ομολογεί ότι είναι λεσβία παρατηρει κανεις μια γρήγορη σκιά στο πρόσωπό της Μiss Kay, αλλά ευγενικά της λέει ότι είναι μόνο η επιλογη της Κakan, η δικη της επιλογη μονο, επειδή «ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα ως σύντροφο του ανδρα» Και της λέει ενθαρρυντικά: «Είσαι μια όμορφη γυναίκα, οποτε πιθανοτατα μπορεις να βρείς πολλους νεαρους».

Η Kakan oπως αναμενοταν δεν δεχθηκε την ..αποψη της Miss Kay. Θα ηταν ευκολότερο, λεει αργοτερα η Kakan αν η Μιss Kay ελεγε σε καποια στιγμη κατι τετοιο: «Εισαι μια Σουηδή λεσβία, να πάς στο σπίτι σου" Αλλά δεν το εκανε. Ηταν ευγενικη, χαμογελαστη, με ξανθο μαλλιά κομμωτηριου, ροζ κραγιόν και καλοσιδερωμενο φόρεμα.

Οταν η Μiss Kay αργοτερα ειδε την Κakan στην Εκκλησία οπου εμφανιστηκε για να τραγουδησει με ένα πιο κλασικο φορεμα και καλοχτενισμενη φανηκε να σκέφτεται: Να, δείτε, απλά χρειαζεται λιγη προσπαθεια για να γινουν όπως εμεις!

Η επισκεψη της Kakan στην ομοφοβική Nashville δειχνει με έναν εύκολο τρόπο, τι συμβαίνει όταν η πλειοψηφία της κοινωνίας σπάνια θεωρει την κοσμοθεωρια τους ως ανισόρροπη.

Όταν ποτε σου δεν συναντας και δεν γνωριζεις κατι, δημιουργεις δικες σου αποψεις. Αυτό που δεν βλέπεις, το δαιμονοποιεις. 

-Το ταξίδι στο Nashville ήταν μια περιπέτεια, αλλά και συναισθηματικα πολύ κουραστικο, λέει.

-Ένιωσα καταπιεσμένη, και μειωμενη σαν ανθρωπος. Εκεί μια γυναίκα που μολις με γνωρισε, (Miss Kay), μου λεει ότι η αγάπη που νοιωθω για τη φιλεναδα μου δεν είναι αληθινή αγάπη, αλλα είμαστε απλά φίλες!!

Γι 'αυτό ακριβώς η τελική σκηνή στη «βεράντα της Jill» ηταν τόσο απίστευτα άνετη. Η Karin Hermansson,  (Kakan), φορωντας τα συνηθισμενα ρούχα της, σ ένα σπίτι στην καρδιά της συντηρητικής country μουσικής, στο Νashville τραγουδά το τραγουδι των Dixie Chicks* "Not ready to make nice" για το πώς είναι στην πραγματικότητα όταν καποιος δεν λυγιζει, όταν δεν κανει πισω.

*Ακουμε επισης και το περιστατικο με το συγκροτημα των Dixie Chicks των οποιων η καριερα τελειωσε ουσιαστικα μετα τη δηλωση της Νatalie Maines, ενος απο τα μελη των Dixie Chicks oταν δυο μολις βδομαδες πριν από την εισβολή στο Ιράκ, και ενώ οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις ειχαν ξεσπάσει σε όλο τον κόσμο, η Μaines κατηγορησε τον προεδρο Bush λεγοντας ότι ντρεπεται για τη συμμετοχη της χωρας σ ένα νέο πόλεμο.>> ''Just so you know,we’re on the good side with y’all. We do not want this war, this violence. And we’re ashamed the President of the USA is from Texas .[Maines, Maguire, and Robison’s home state]

Ο λευκός άνδρας σ’ εκείνη την φωτογραφία

Πηγη aenaikinisi.wordpress.com

Τρέχουν στις τηλεοθόνες οι εικόνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος στίβου. Αδύνατον να μην δω την τελειότητα των χειρονομιών, την ένταση των κορμιών, την ολοκληρωτική αυτοσυγκέντρωση αυτού που υπέφερε χρόνια προπονήσεων και παραιτήσεων γι αυτή την στιγμή.

Γυναίκες και άνδρες στο αποκορύφωμα της φυσικής φόρμας, που αγκαλιάζονται δίχως προβλήματα αντιπαλότητας, δίχως να δίνουν σημασία στις διαφορές του χρώματος στο δέρμα (στην Αϊτή, την περίοδο της εξέγερσης του 1803, απαριθμούνταν επίσημα 64, όλες αυστηρότατα ρατσιστικές οι μεν προς τις δε….), σε σημείο να αντηχεί χαστούκι στο πρόσωπο η εισβολή των τηλεειδήσεων που μας δείχνουν πνιγμένα κορμιά ή να ασφυκτιούν στα καμιόνια, σε πολλές αποχρώσεις του χρώματος (λευκών συμπεριλαμβανομένων, διότι ιρακινοί, κούρδοι, σύριοι, κλπ, κατά βάθος είναι ινδοευρωπαίοι όπως εμείς »αυτόχθονες» ιταλοβλάκες… ή ελληνοβλάκες, θα έλεγα εγώ ο μεταφράζων).

Ο πραγματικός κόσμος όπου κατοικούμε είναι πολύ λιγότερο πολιτισμένος. O »συναγωνισμός» πολύ λιγότερο ευγενής, διότι το διακύβευμα δεν είναι ένα μετάλλιο (και μια οικονομική ηρεμία που μπορεί να φτάσει μέχρι τον αληθινό πλουτισμό), όμως το mors tua, vita mea, ο θάνατός σου η ζωή μου. Φτιαγμένος από χώρους, πεποιθήσεις, σύνορα, που θα ήθελαν να διαιωνιστούν.

Ζούμε σε κόσμο όπου εμπορεύματα και κεφάλαιο »πρέπει» να κυκλοφορούν ελεύθερα, υπό την προϋπόθεση πως δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο τα ανθρώπινα όντα. Εκτός εάν έχουν ένα πορτοφόλι αρκετά γεμάτο. Η παγκόσμια αδελφοσύνη των σπορ συχνά είναι αυθεντική και ως εκ τούτου πανέμορφη; όμως σκεπάζει μια παγκόσμια πραγματικότητα αντίθετη. Που πρέπει να ξεπεραστεί δια συγκρούσεων.

Κοιτάζουμε τους αθλητές να τρέχουν σε μια πίστα τέλεια, ακόμη και όταν είναι σπαρμένη από εμπόδια πειθήνια πάντως να υπερπηδηθούν, δίχως συνέπειες. Και, χάρη στην εκλεκτή εργασία του Riccardo Gazzaniga, μπορούμε να θυμηθούμε έναν μικρό ήρωα αντιρατσιστή και λευκό, «νορμάλ» μέχρι το επίθετό του, που συνεθλίβη ανάμεσα στους δυο ισχυρούς μαύρους που με σφιγμένη την γροθιά διασπούν τις υποκρισίες του αληθινού ρατσισμού και του ντε φάκτο apartheid. ο Peter Norman, το κουράγιο μιας φυσικής χειρονομίας, στην μέση μιας μάχης, σε μια χώρα όπου η αστυνομία – τότε όπως και σήμερα – σφαγίαζε φοιτητές και αντιφρονούντες – και σε ένα αθλητικό σύστημα εξουσίας και διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι, επιλέγοντας την σωστή πλευρά και πληρώνοντας το αντίτιμο.

Oι φωτογραφίες κάποιες φορές εξαπατούν.

Πάρτε αυτή την εικόνα, για παράδειγμα. Διηγείται την χειρονομία ανταρσίας του Tommie Smith και του John Carlos την ημέρα της απονομής των 200 μέτρων στην Ολυμπιάδα του Μεξικού και με κορόϊδεψε ένα σωρό φορές.

Την κοίταζα πάντα επικεντρώνοντας στους δυο μαύρους ανυπόδητους ανθρώπους, με το σκυμμένο κεφάλι και την γροθιά με μαύρο γάντι προς τον ουρανό, την ώρα που ακούγεται ο αμερικάνικος ύμνος. Μια χειρονομία συμβολική πολύ δυνατή, για να ζητήσουν την προστασία των δικαιωμάτων των αφροαμερικάνικων πληθυσμών σε ένα χρόνο τραγωδιών όπως ο θάνατος του Martin Luther King και του Bob Kennedy.

Είναι η φωτογραφία της ιστορικής χειρονομίας των δυο έγχρωμων ανδρών. Γι αυτό και δεν παρατήρησα ποτέ καλά εκείνο τον άνδρα, λευκό σαν κι εμένα, ακίνητο στο δεύτερο σκαλοπάτι.

Τον θεώρησα μια τυχαία παρουσία, έναν κομπάρσο, κάτι σαν παρείσακτο. Αντίθετα, μέχρι που πίστεψα πως εκείνος ο τύπος – έπρεπε να είναι ένας αντιπαθητικός εγγλέζος – αντιπροσώπευε, στην παγωμένη ακινησία του, την θέληση αντίστασης στην αλλαγή που ο Smith και ο Carlos επικαλούνταν με την σιωπηλή τους κραυγή.

Και όμως ξεγελάστηκα. Χάρη σε ένα παλιό άρθρο του Gianni Mura, σήμερα ανακάλυψα την αλήθεια: ο λευκός άνδρας στην φωτογραφία είναι, ίσως, ο πιο μεγάλος ήρωας που αναδύθηκε εκείνη τη νύχτα του 1968.

Ονομάζονταν Peter Norman, ήταν αυστραλός και έφτασε στον τελικό των 200 μέτρων αφού έτρεξε ένα φανταστικό 20.22 στα ημιτελικά. Μόνο οι δυο αμερικανοί Tommie “The Jet” Smith και John Carlos είχαν τρέξει καλύτερα: 20.14 ο πρώτος και 20.12 ο δεύτερος.

Η νίκη θα είχε αποφασιστεί ανάμεσα σε αυτούς τους δυο, ο Norman ήταν ένας άγνωστος στον οποίον πήγαιναν καλά τα πράγματα. ο John Carlos, μετά από χρόνια, είπε πως αναρωτήθηκε από που είχε ξεπεταχτεί εκείνος ο μικρούλης λευκός. Ένας άνδρας ενός μέτρου και εξήντα οκτώ εκατοστών που έτρεχε γρήγορα όπως αυτός και ο Smith, που ξεπερνούσαν και οι δυο το ένα μέτρο και ενενήντα.

Έφτασε ο τελικός και ο outsider Peter Norman έκανε τον αγώνα της ζωής του, καλυτερεύοντας ακόμη. Έκλεισε στα 20.06, η καλύτερη απόδοσή του ever και αυστραλέζικο ρεκόρ ακόμη σήμερα αξεπέραστο, 47 χρόνια αργότερα.

Mα εκείνο το ρεκόρ δεν έφτασε, διότι ο Tommie Smith ήταν αληθινά “The jet” και απάντησε με το record κόσμου. Έριξε τον τοίχο των είκοσι δευτερολέπτων, πρώτος άνθρωπος στην ιστορία, κλείνοντας σε 19.82 και αρπάζοντας το χρυσό.

ο John Carlos τερμάτισε τρίτος για μιαν ανάσα, πίσω από την έκπληξη Norman, μοναδικός άσπρος στην μέση των δυο έγχρωμων πρωταθλητών.

Ήταν ένας υπέροχος αγώνας, με λίγα λόγια.

Κι όμως εκείνη η κούρσα δεν θα την θυμόμαστε ποτέ όσο την απονομή της.

Δεν πέρασε πολύ ώρα από το τέλος της για να καταλάβουν όλοι πως θα συνέβαινε κάτι πολύ δυνατό, πρωτάκουστο, στην στιγμή που θα ανέβαιναν στο podio.

ο Smith και ο Carlos είχαν αποφασίσει να φέρουν μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο την μάχη τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το νέο τριγυρνούσε ανάμεσα στους αθλητές.

ο Norman ήταν ένας λευκός και έρχονταν από την Australia, μια χώρα που είχε νόμους σκληρού apartheid σχεδόν σαν τους νοτιοαφρικανικούς. Και στην Αυστραλία υπήρχαν εντάσεις και διαμαρτυρίες στους δρόμους και τις πλατείες εξ αιτίας των σκληρών περιορισμών στην μη λευκή μετανάστευση και νόμοι δυσμενών διακρίσεων προς τους αβορίγινες, ανάμεσα στους οποίους οι τρομερές αναγκαστικές υιοθεσίες νεογέννητων προς όφελος οικογενειών λευκών.

Οι δυο αμερικανοί ερώτησαν τον Norman εάν επίστευε στα ανθρώπινα δικαιώματα.

ο Norman απάντησε πως ναι.

Τον ρώτησαν εάν πίστευε στον Θεό κι αυτός, που είχε ένα παρελθόν στον στρατό σωτηρίας, απάντησε ξανά θετικά.

“Ξέραμε πως πηγαίνουμε να κάνουμε κάτι πολύ μακράν από οτιδήποτε έχει να κάνει με τον αθλητισμό κι αυτός είπε “θα είμαι μαζί σας” – θυμάται ο John Carlos – Περίμενα να δω φόβο στα μάτια του Norman, αντίθετα είδα αγάπη”.

Οι Smith και Carlos είχαν αποφασίσει να ανέβουν στο βάθρο φέροντας στο στήθος ένα στέμμα του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ένα κίνημα αλληλέγγυων αθλητών με τις μάχες για την ισότητα.

Θα είχαν πάρει τα μετάλλιά τους ξυπόλητοι, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την φτώχεια των έγχρωμων ανθρώπων. Και θα φορούσαν τα περίφημα μαύρα δερμάτινα γάντια, σύμβολο των αγώνων των Μαύρων Πανθήρων.

όμως πριν προχωρήσουν προς το βάθρο αντιλήφθηκαν πως έχουν μόνο ένα ζευγάρι μαύρα γάντια.

“Φορέστε ο καθένας από ένα” τους πρότεινε ο λευκός δρομέας και αυτοί αποδέχτηκαν την συμβουλή.

Mα στην συνέχεια ο Norman έκανε κάτι ακόμη.

“Εγώ πιστεύω σε εκείνο που πιστεύετε εσείς. Έχετε ένα από εκείνα και για εμένα?“ ρώτησε δείχνοντας το στέμμα του Σχεδίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο στήθος των άλλων δυο. “Έτσι μπορώ να δείξω την αλληλεγγύη μου στον αγώνα σας”.

ο Smith παραδέχτηκε πως του προκάλεσε έκπληξη και σκέφτηκε: “Mα τι θέλει αυτός ο λευκός αυστραλός? Κέρδισε το ασημένιο του μετάλλιο, να τα πάρει και φτάνει!”.

Έτσι του απάντησε πως όχι, γιατί επίσης δεν θα αποχωρίζονταν το στέμμα του. Μαζί τους όμως ήταν και ο ένας λευκός αμερικάνος κωπηλάτης, ο Paul Hoffman, ακτιβιστής του Progetto Olimpico per i Diritti Umani. Είχε ακούσει τα πάντα και σκέφτηκε πως “εάν ένας άσπρος αυστραλός ήθελε ένα από εκείνα τα στέμματα, προς Θεού, έπρεπε να το έχει!”. ο Hoffman δεν δίστασε: “Του έδωσα το μοναδικό που είχα: το δικό μου”.

Οι τρεις βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και ανέβηκαν στο podio: τα υπόλοιπα πέρασαν στην ιστορία, με την δύναμη εκείνης της φωτογραφίας.

“Δεν είδα τι γίνονταν πίσω μου – διηγήθηκε ο Norman – Mα κατάλαβα πως όλα πήγαιναν όπως τα είχαν προγραμματίσει όταν μια φωνή ανάμεσα στο πλήθος άρχισε να τραγουδά τον Αμερικάνικο ύμνο, αλλά στην συνέχεια διέκοψε. Το στάδιο έμεινε σιωπηλό”.

Ο αρχηγός της αμερικάνικης αποστολής υποσχέθηκε πως οι αθλητές του θα πλήρωναν για όλη τους την ζωή εκείνη την χειρονομία που δεν είχε καμία σχέση με τον αθλητισμό. Αμέσως οι Smith e Carlos αποκλείστηκαν από την αμερικανική ομάδα και εκδιώχθηκαν από το ολυμπιακό χωριό, ενώ ο Hoffman κατηγορήθηκε κι αυτός για συνωμοσία.

Με την επιστροφή στην πατρίδα οι δυο δρομείς είχαν πολύ βαριές επιπτώσεις και απειλές ενάντια στην ζωή τους.

Όμως ο χρόνος, στο τέλος, τους δικαίωσε και κατέστησαν πρωταθλητές του αγώνα για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Αποκαταστάθηκαν συνεργαζόμενοι με την αμερικανική ομάδα στίβου και γι αυτούς ανεγέρθηκε ένα άγαλμα στο Πανεπιστήμιο του San José.

Σε αυτό το άγαλμα όμως δεν υπάρχει ο Peter Norman.

Εκείνο το άδειο σημείο μοιάζει με τον επιτάφιο ενός ήρωα τον οποίον δεν αντιλήφθηκε κανείς. Έναν ξεχασμένο αθλητή, μάλλον, διεγραμμένο, πρώτ απ’ όλους από την χώρα του, την Αυστραλία.

Τέσσερα χρόνια μετά το Messico 1968, με ευκαιρία τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, ο Norman δεν κλήθηκε στην ομάδα των αυστραλών δρομέων ταχύτητας, παρότι μάλιστα είχε τρέξει τουλάχιστον 13 φορές κάτω από τον χρόνο πρόκρισης των 200 μέτρων και 5 κάτω από εκείνον των 100.

Απογοητευμένος από αυτό, άφησε τον αγωνιστικό στίβο, συνεχίζοντας να τρέχει σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Στην πατρίδα του, την λευκή Australia, που ήθελε να αντισταθεί στην αλλαγή, του συμπεριφέρθηκαν σαν έναν παρία, απόβλητο, η οικογένεια απαξιωμένη, η εργασία σχεδόν αδύνατον να ευρεθεί. Έκανε τον καθηγητή γυμναστικής, συνέχισε τις μάχες τους σαν συνδικαλιστής κι εργάστηκε κατά καιρούς σε ένα κρεοπωλείο. Ένα ατύχημα του στοίχισε μια σοβαρή γάγγραινα και αυτό του προκάλεσε προβλήματα κατάθλιψης και αλκοολισμού.

Όπως είπε ο John Carlos “Εάν εμάς μας πήραν με τις κλωτσιές στον κώλο εκ περιτροπής, ο Peter αντιμετώπισε μιαν ολόκληρη χώρα και υπέφερε μόνος του”.

Για χρόνια ο Norman είχε μια μοναδική πιθανότητα σωτηρίας: προσκαλέστηκε να καταδικάσει την χειρονομία των συναδέλφων του Tommie Smith και John Carlos, με αντάλλαγμα συγχώρεσης από πλευράς του συστήματος που τον είχε εξοστρακίσει. Μια συγνώμη που θα του είχε επιτρέψει να βρει μια σταθερή εργασία διαμέσου της ολυμπιακής επιτροπής και να είναι μέρος της οργάνωσης των Ολυμπιακών του Sidney 2000.

Αλλά αυτός δεν τα παράτησε και δεν καταδίκασε ποτέ την επιλογή των δυο αμερικανών.

Ήταν ο μεγαλύτερος αυστραλός sprinter που έζησε ποτέ και κάτοχος του record στα 200, κι όμως δεν είχε ούτε μια πρόσκληση στην Ολυμπιάδα του Sidney. Ήταν η αμερικάνικη ολυμπιακή επιτροπή, μόλις αποκαλύφθηκε η είδηση να του ζητήσει να ενσωματωθεί με την δική της ομάδα και να τον προσκαλέσει στην γιορτή για τα γενέθλια του πρωταθλητή Michael Johnson για τον οποίον ο Peter Norman ήταν μοντέλο και ήρωας.

ο Norman πέθανε ξαφνικά λόγω καρδιακής προσβολής το 2006, δίχως η χώρα του να τον έχει ποτέ αποκαταστήσει.

Στην κηδεία ο Tommie Smith και ο John Carlos, φίλοι του Norman από εκείνο το μακρινό 1968, μετέφεραν το φέρετρό του στις πλάτες, χαιρετώντας τον σαν ήρωα.

 

“Ο Peter υπήρξε ένας στρατιώτης μοναχικός. Επέλεξε εν γνώσει του να κάνει τον αμνό της θυσίας στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει κανείς άλλος να αξίζει περισσότερο από αυτόν να τον τιμήσει η Αυστραλία, να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει” είπε ο John Carlos.

“Πλήρωσε το τίμημα της επιλογής του – εξήγησε ο Tommie Smith – Δεν υπήρξε απλά μια χειρονομία για να βοηθήσει εμάς τους δυο, ήταν μια ΔΙΚΗ ΤΟΥ μάχη. Υπήρξε ένα λευκός άνδρας, ένας λευκός αυστραλός άνθρωπος μεταξύ δυο έγχρωμων ανθρώπων, όρθιων την στιγμή της νίκης, όλοι στο όνομα της ίδιας υπόθεσης”.

Μόνο το 2012 το Κοινοβούλιο της Αυστραλίας ενέκρινε μια καθυστερημένη ανακοίνωση για να ζητήσει συγνώμη από τον Peter Norman και να τον αποκαταστήσει στην ιστορία με αυτά τα λόγια:

“Aυτό το Κοινοβούλιο αναγνωρίζει το εξαιρετικό αθλητικό επίτευγμα του Peter Norman που κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 200 μέτρα στην Πόλη του Μεξικού, με χρόνο 20.06, ακόμη και σήμερα αυστραλιανό ρεκόρ.

Αναγνωρίζει το θάρρος του Peter Norman στο να φορέσει το σύμβολο του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα ανθρώπινα Δικαιώματα στο βάθρο, σε αλληλεγγύη με τους Tommie Smith και John Carlos, που έκαναν τον χαιρετισμό της “μαύρης δύναμης”.

Ζητά καθυστερημένα συγνώμη από τον Peter Norman για το λάθος που διέπραξε μη αποστέλλοντάς τον στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972, παρότι επανειλημμένα προκρίθηκε και αναγνωρίζει τον πολύ ισχυρό ρόλο που ο Peter Norman διαδραμάτισε στην επιδίωξη της φυλετικής ισότητας”.

Μα, ίσως, τα λόγια που θυμίζουν καλύτερα όλων τον Peter Norman είναι εκείνα τα απλά κι όμως οριστικά με τα οποία ο ίδιος εξήγησε τους λόγους εκείνης της χειρονομίας του, με ευκαιρία του ντοκιμαντέρ “Salute”, »Υγεία», που γύρισε ο εγγονός του Matt.

“Δεν έβλεπα το γιατί ένας μαύρος άνθρωπος δεν μπορούσε να πιει το ίδιο νερό από μια βρύση, να πάρει το ίδιο λεωφορείο ή να πάει στο ίδιο σχολείο με έναν λευκό άνθρωπο.

Ήταν μια κοινωνική αδικία για την οποίαν δεν μπορούσα να κάνω τίποτα από εκεί που ήμουν, όμως σίγουρα την απεχθανόμουν.

Ειπώθηκε πως το να μοιραστώ το ασημένιο μου με όλο εκείνο που συνέβη εκείνο το βράδυ στην απονομή επισκίασε την παράστασή μου.

Όμως είναι το αντίθετο.

Πρέπει να το ομολογήσω: ήμουν περήφανος που πήρα μέρος σε όλο αυτό”.

da http://riccardogazzaniga.com/

Eνα κείμενο (για όσους αισθάνονται ακόμα άνθρωποι)

''Σήμερα έσπρωξα με πολλή βία δυο πρόσφυγες. Αργότερα, όταν έφευγα με το ποδήλατο από την «Αγκαλιά» δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου και σταμάτησα για λίγο σε μια έρημη στάση λεωφορείου να ηρεμήσω. Ο άνθρωπος είναι ζώο. Είναι ζώο κακό που μόλις σταματήσει να έχει επίγνωση του εαυτού του, σχεδόν δηλαδή όλη τη μέρα, βγάζει κυνόδοντες και νύχια και τα ξαμώνει οπουδήποτε. Μου τηλεφώνησαν από την ομάδα του Μολύβου πως έρχεται λεωφορείο να πάρει κόσμο από εμάς. Είχαμε 150 άτομα περίπου. Ο οδηγός του λεωφορείου που έπρεπε να πάρει το πολύ πενήντα όταν σταμάτησε έξω από την Αγκαλιά δεν τόλμησε καν να ανοίξει την πόρτα.

Με πήραν τηλέφωνο πως θα έπρεπε να πάω γρήγορα και να βάλω μια τάξη. Αγχώθηκα γιατί μου έχει ξανατύχει πολλές φορές και ξέρω πως είναι από τα δυσκολότερα κομμάτια. Οι πρόσφυγες που έχουν μάθει στη λογική πως επιβιώνει ο πιο τυχερός, ο πιο γρήγορος, ο πιο μαχητικός, εύκολα πανικοβάλλονται, δύσκολα χαλιναγωγούνται όπως κάθε απεγνωσμένο πλήθος. Ο οδηγός με κοιτούσε έντρομος και έκανε νόημα «δεν ανοίγω». Αν έμπαιναν όλοι μέσα κανείς δεν θα δεχόταν να βγει δίχως την παρέμβαση της αστυνομίας. Μια παρέμβαση η οποία, επίσης, ξέρω πως εννιά στις δέκα φορές καταλήγει πολύ άσχημα. Οι ραφινάτοι τρόποι της άρτιας εκπαιδευμένης ελληνικής αστυνομίας μου είναι πασίγνωστοι. Δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα καλά. Δεν έχω ούτε εγώ εκπαιδευτεί για να το κάνω αυτό μόνος. Δεν έχω ιδέα, μόνο λίγο θάρρος και ίσως περισσότερο θράσος από ο,τι θα μου βγει σε καλό.

Η Κατερίνα και η Ελένη είχαν κάνει ήδη βάρδιες ενώ πραγματικά διστάζουν και αυτές και εγώ να εμπλακούν σε τέτοιες καταστάσεις. Όλοι έσπρωχναν, όλοι έσπρωχναν ενώ αυτό που έκανε εντύπωση ήταν η απόλυτη ησυχία. Όλοι έσπρωχναν με όλη τους τη δύναμη σε απόλυτη ησυχία. Κάτι φρικιαστικό, κάτι που ακόμα το επεξεργάζομαι. Μόνο που κατάφερα να μπουν γυναικόπαιδα φτάνει. Στον πανικό ένας πατέρας έχασε το κοριτσάκι το οποίο άρχισε να το σπρώχνει η ανθρώπινη μάζα, να ζουλιέται ώσπου έβλεπα μόνο το χεράκι της να απλώνεται για βοήθεια. Εκεί σάλεψε ο νους μου. Σαν το ζωό ουρλιάζοντας έσπρωξα τους δυο πρώτους (σπρώξιμο; Χτύπημα;) και έξαλλος απώθησα όσους στεκόταν ανάμεσα σε εμένα και το κορίτσι. Σώμα με σώμα. Ήμουν ένας κοντούλης, στρουμπουλός δυτικός που κατέβαζε ο,τι καντήλι ήξερε σπρώχοντας και τσιρίζοντας. Δεν ξέρω αν ήμουν τρομαχτικός ή απλά γελοίος, αλλά όλοι έκαναν πίσω. Τους φώναξα να καθίσουν εκείνη τη στιγμή όλοι κάτω. Το έκαναν. «Θα πάτε με τα πόδια στη Μυτιλήνη» τους φώναξα.

«Το αξίζουμε, είμαστε ζώα» είπε ένας. Η φράση του με συνέφερε. «Όχι, δεν είστε ζώα. Ζώα είναι αυτοί που κατέστρεψαν τη χώρα σας και όλοι τους μοιάζουν με μένα. Δεν σας το παίζω αφεντικό απλά προσπαθώ να βάλω μια τάξη σε όλη αυτήν την τρέλα. Δεν είστε σε εμπόλεμη ζώνη πλέον. Μπορεί να αργήσετε να πάτε Μυτιλήνη αλλά θα πάτε. Εδώ θα έχετε φαγητό και ξεκούραση. Πρέπει να ηρεμήσετε και να κάνετε μεγάλη προσπάθεια να σκεφτείτε διαφορετικά». Ούτε τον εαυτό μου δεν μπορούσα να πείσω. Τι σκατά κάνω εγώ εδώ, πως έχω μπλέξει με όλο αυτό, ποιόν αντικαθιστούμε, τι βάρος και τι ευθύνη είναι αυτή στους ώμους μας… Η Κατερίνα το πρωί τα βρήκε πολύ σκούρα με τόσα άτομα. Έχοντας μόνο τη μικρή της αδερφή για βοήθεια και εμάς στο μαγαζί να τρέχουμε σαν τρελούς (ναι, ξέρετε πρέπει από κάπου να ζήσουμε) πραγματικά τα χρειάστηκε. Βρήκε τρόπο να μεταφέρει μια καρκινοπαθή στο νοσοκομείο (Μαρία ευχαριστούμε) να τους ταϊσει, να τους γιατροπορέψει μα βγήκε απολύτως εξαντλημένη. 

H κατάσταση πλέον έχει ξεφύγει ολότελα από τα χέρια μας. Δεν προλαβαίνουμε ούτε καν να ταϊσουμε τον κόσμο που φτάνει από παντού, μετά βίας κρατάμε καθαρή την Αγκαλιά, είναι τόσοι πολλοί, είναι τόσα πολλά τα παιδιά. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι και αυτοί που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν απελπιστικά λίγοι...Αυτό ήταν. Φέτος το καλοκαίρι είδαμε την ασχήμια να μας ξεπερνάει και είδαμε πως κανένας βράχος δεν μπορεί τελικά να νικήσει το πέλαγος. Δεν στεκόμαστε, απλά μας παρασύρει όλο αυτό και μας χτυπάει εδώ και εκεί. Κρίμα. Δεν έχει τίποτα το αξιοπρεπές αυτή η κατάντια. Μόνο τα μωρά και τα παιδάκια που μας κοιτούν έχουν κάποιο νόημα. Ολα τα άλλα είναι μια θύελλα χάους και παράνοιας. Και πάνω που πήγα να απελπιστώ βρέθηκα στον Μόλυβο. Και όταν τελείωσα τις παραγγελίες κατά τις εφτά το απόγευμα πήγα να δω τα παιδιά που βοηθούν τους πρόσφυγες στο παρκινγκ. Και εκεί έμεινα άναυδος.

Μιλάμε εμείς στην Αγκαλιά για εκατό και διακόσια άτομα. Στο Μόλυβο αυτοί οι λίγοι άνθρωποι, ξένοι σχεδόν όλοι τους, Ο Έρικ, η Μελίντα, η Φίλιππα και οι άλλοι, αυτοί είναι οι ήρωες. Το πάρκινγκ είχε τριακόσια άτομα στο χώμα. Στο χώμα. Κάτω. Μωρά, παιδιά, στο χώμα. Κάθε μέρα έτσι, χίλιοι διακόσιοι ήταν τις προάλλες. Στο χώμα αλλά τουλάχιστον με κάποιον να είναι εκεί για αυτούς. Με κάποιον να είναι εκεί. Με την τοπική κοινωνία διόλου αλληλέγγυα, κοντόφθαλμη και ανάγλητη –μα για αυτό θα γράψω κάποτε όταν θα έρθει ο καιρός – θα γράψω πως δεν έχουν αφήσει την τοπική ομάδα καν να στήσει τις χημικές τουαλέτες που έχει βρει, για να γκρινιάζουν αργότερα που οι πρόσφυγες κάνουν την ανάγκη τους...που; Τα παιδιά της ομάδας με υποδέχτηκαν με μεγάλες, θερμές αγκαλιές. Αλήθεια σας λέω, αυτήν την ανθρώπινη, άδολη αγκαλιά την έχουμε τόσο ανάγκη. Είναι σαν να σου λέει ο άλλος, «φίλε, ξέρω ακριβώς τι περνάς, τα ίδια και εδώ».

Η ομάδα στον Μόλυβο κάνει δέκα φορές πιο σπουδαία δουλειά από την Αγκαλιά μόνο και μόνο από θέμα μεγεθών, από θέμα ανύπαρκτης στέγης από θέμα μιας τοπικής κοινότητας κατά βάση ενάντιας. Τον σεβασμό μας, απόλυτα και ξεκάθαρα σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτά τα λίγα. Έχω καταλάβει ότι σιγά-σιγά το χάνω το παιχνίδι γιατί ολοένα και γίνομαι πιο ευσυγκίνητος (στις εκδηλώσεις που κάναμε δεν μπόρεσα να διαβάσω κάποια κείμενα μέχρι τέλους ενώ πιάνω τον εαυτό μου να βουρκώνει σε ανύποπτο χρόνο, να κλαίει εν κρυπτώ - εγώ που δεν έκλαψα στην κηδεία του πατέρα μου).

Κόσμος έρχεται και μας βοηθάει, απαντάει στις εκκλήσεις. Απελπιστικά λίγος αλλά παροιμιωδώς ποιοτικός. Ένας Ρομά – ένας Ρομά ρε γνήσιοι Έλληναράδες - από τα Δάφια μου στέλνει συνεχώς μηνύματα στο facebook για το πόσες οικογένειες κατεβάζει Καλλονή κάθε μέρα. Ένας Ρομά που ξέρω καλά πως τα βγάζει πολύ δύσκολα πέρα δείχνει αλληλεγγύη – ήρθε και μας άφησε και καρπούζια. Είχε φροντίσει να τα βάλει στο ψυγείο μερικές ώρες να είναι δροσερά…''

Πηγη

Aπόπειρα ανθρωποκτονίας!

(Αναδημοσιευση απο esp0ir)

''Διάβασα εδώ μία είδηση η οποία με έκανε να χάσω κάθε ελπίδα για την Ελλάδα. Αυτό το ΚΩΛΟΚΡΑΤΟΣ θέλει γκρέμισμα, εκ θεμελίων. Δεν σώζεται, με τίποτα. Όσο ακούμε τέτοια περιστατικά, δεν υπάρχει ούτε μισή ακτίδα ελπίδας.

Συνελήφθη “για χαρτιά” πριν δυόμισι μήνες στην Αθήνα, Σουδανός που είναι σχεδόν 20 χρόνια στη χώρα, την ώρα που είχε πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ για ψώνια. Σπίτι είχε μείνει η πεντάχρονη κόρη του, γεννημένη στην Ελλάδα, με την οποία κατοικούσε (η μητέρα τους είχε αφήσει όταν η κόρη ήταν 6 μηνών). Ο Σουδανός κατά τη σύλληψή του, αλλά και αργότερα, εκλιπαρούσε να πάει κάποιος στο σπίτι και να φροντίσει το κορίτσι, πλην όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε… Η τύχη του παιδιού αγνοείται δυόμισι μήνες μετά. Εκείνος είναι υπό κράτηση, προς απέλαση.

Πάμε να το πάρουμε από την αρχή:

Είσαι μπάτσος και έχεις εντολές από την υπηρεσία να μαζέψεις παράνομους μετανάστες σε κάποια περιοχή της Αθήνας. Αρχίζεις να μαζεύεις όποιον μαυριδερό βρίσκεις στο δρόμο. Δεν τους πολυσυμπαθείς άλλωστε “αυτούς” … σου βρωμάνε, δεν μιλάνε καλά ελληνικά και κυκλοφορούν σε υποβαθμισμένες περιοχές.

Τσιμπάς έναν τυπάκο, ο οποίος μιλάει Ελληνικά. Σου εξηγεί ότι ζει 20 χρόνια στην Ελλάδα. Ξέρεις τί είναι 20 χρόνια; Από το 1992. Έχει δει κυβέρνηση Μητσοτάκη, Ανδρέα Παπανδρέου, Σιμήτη κλπ. Έχει βιώσει όλες τις αλλαγές της κοινωνίας.

Σου λέει ότι έχει μία πεντάχρονη κόρη στο σπίτι, μόνη της, και κανέναν να τη φροντίσει.

Τον χώνεις στην κλούβα, έτσι κι αλλιώς.

Σε ικετεύει. Σου ζητάει να ενημερώσεις, να πάει κάποιος να φροντίσει το παιδί.

Το παιδί που, στην ηλικία των 5 ετών, δεν μπορεί ούτε να τραφεί μόνο του, ούτε να ψωνίσει, ούτε να βγει από το σπίτι και να ξαναμπεί. Δεν μπορεί ούτε τηλέφωνο να πάρει (είναι πιθανό να μην υπάρχει καν σταθερό στο σπίτι), ούτε και πάει στο σχολείο για να λείψει από κάποια αίθουσα και να ευαισθητοποιηθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων ξέρει να ανάψει την τηλεόραση, να σκεπαστεί με καμία κουβέρτα – αν έχει – για να μην ξεπαγιάσει, ή να πιει νερό, ίσως, από τη βρύση. Εάν μπορεί να φτάσει, ίσως με κάποια καρέκλα. Χωρίς να πέσει και να σπάσει το κεφάλι του.

Δεν ξέρει όμως ούτε να πλυθεί μόνο του, ούτε να φροντίσει τον εαυτό του όπως εμείς. Είναι ΠΑΙΔΙ. Θέλει κάποιον να το βοηθήσει όταν πάει στην τουαλέτα, να το σκουπίσει, να το πλύνει. Εάν φτάνει να πάει στην τουαλέτα. Είναι εξαρτημένο άτομο, έχει ανάγκη έναν μεγαλύτερο που να μπορεί να το φροντίσει.

Έχεις λοιπόν έναν μαυριδερό στην κλούβα σου, τον οποίο προορίζεις για κάποιο κελί. Ούτε που ξέρεις ποιο κελί, ούτε πόσους μήνες θα μείνει εκεί μέσα. Δεν σε νοιάζει. Όλους αυτούς που μαζεύεις, δεν τους ξαναβλέπεις ποτέ. Υποθέτεις ότι τους βάζουν στο αεροπλάνο και του στέλνουν σπίτι τους, μερικούς μήνες αργότερα, όταν έχουν πλέον ολοκληρωθεί οι δικαστικές διαδικασίες.

Και το παιδί; Τί θα γίνει εάν π.χ. βγει στο μπαλκόνι και σκαρφαλώσει στα κάγκελα;

Τί θα γίνει εάν π.χ. σκαρφαλώσει σε μία καρέκλα για να δει έξω από το παράθυρο και πέσει;

Τί θα γίνει εάν π.χ. βρέξει τα χέρια του και μετά προσπαθήσει να ανάψει το φως;

Τί θα γίνει όταν πεινάσει, διψάσει, κρυώσει;

Τί θα γίνει εάν αρρωστήσει, εάν έχει πυρετό;

Τί θα γίνει όταν σκοτεινιάσει και δεν είναι κανένας άλλος στο σπίτι; Πώς θα διαχειριστεί την εγκατάλειψη; Τί σκέψεις θα περάσουν από το μυαλό του;

Αλλά είπαμε, εσύ είσαι μπάτσος, έχεις συγκεκριμένες εντολές, στ’αρχίδια σου για όλα τ’ άλλα. Το μισθό σου θα τον πάρεις, είτε επιβιώσει αυτό το παιδί, είτε όχι. Και στο κάτω κάτω, τί σε νοιάζει εσένα για το μούλικο του κάθε μετανάστη; Ας ψοφήσει, ένα λιγότερο πρόβλημα.

Εσύ βιάζεσαι να τελειώσεις τη βάρδια, να πας σπίτι επειδή παίζει η ομαδάρα απόψε. Έτσι;

Μπράβο μαλάκα!

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά το “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” δεν είναι αρκετά περιγραφικό για τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Έχω την απαίτηση από τον εισαγγελέα να κινηθεί νομικά ενάντια σε ΟΛΟΥΣ όσους ήρθαν σε επαφή με τον συγκεκριμένο Σουδανό και δεν έσπευσαν να φροντίσουν το παιδί του. Ακόμα και με δική τους πρωτοβουλία, στο σπίτι τους, μέχρι να το αναλάβει κάποιο νοσοκομείο ή άλλη κοινωνική υπηρεσία. Είναι όλοι εξίσου ένοχοι για παραμέληση ανηλίκου, έκθεση ανηλίκου σε μεγάλο κίνδυνο και απόπειρα ανθρωποκτονίας.

Διότι εάν δεν είναι απόπειρα ανθρωποκτονίας το να αφήνεις μόνο του ένα 5χρονο επί 2,5 μήνες, δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί''.

«Πιο σκουπίδια από τα σκουπίδια»! Πρωτοσέλιδο της NY Post- Aνθρωπιστικό δίλημμα!

 

Χθες, ένας φωτογράφος, o A R. Umar Abbasi τυχαια βρεθηκε αυτοπτης μαρτυς του θανατου του Han Suk Ki, ενος ανθρωπου που τον χτυπησε τραινο, στο μετρό της Νέας Υόρκης, αφού τον έσπρωξε εκει ενας αγνωστος, που αργοτερα συνεληφθηκε. 

Ο Abbasi λέει στο πιο κατω video οτι έβγαλε την κάμερά του και τραβηξε τις εικόνες της τελευταιες στιγμές του Ηan, σε μία προσπάθεια να προειδοποιήσει τον οδηγό του τρένου που ερχοταν με το φλας του ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. 

Αλλοίμονο, ο οδηγός δεν μπορεσε να σταματήσει εγκαιρα το τραινο, και ο Han συντρίφθηκε. Ήταν αργότερα στο νοσοκομείο του St Luke´s, όπου διαπιστωθηκε ο θανατος του.  

Αν και ο Abbasi ισχυρίζεται oτι οι φωτογραφίες του ήταν εντελως συμπτωματικες, η ΝYPost έβαλε μια από αυτες για πρωτοσελιδο χθες υπό τον τίτλο «Doomed» (Kαταδικασμενος) ξεσηκωνοντας μια θυελλα διαμαρτυριων, οπως ηταν φυσικο!

 Ετσι ζητηθηκε η γνωμη διαφορων επαγγελματιων δημοσιογραφων μεταξύ των οποίων δύο απ αυτους εχουν κερδισει Pulitzer, να πουν τι πιστεύουν για τις αμφιλεγόμενες φωτογραφιες και πολλοι ειπαν οτι ειναι πολυ δυσκολο να πει κανεις αν μπορουσε σε κλασματα δευτερολεπτου να κανει κατι ωστε να σωθει ο ανθρωπος, αλλα ενας απ αυτους ο Ross Taylor, ειπε οτι αν οχι τιποτα αλλο, τουλαχιστον δεν θα εβαζε τη φωτο, οπως εκανε η ΝΥ Post στο εξώφυλλο! 
''Αν ήταν μια σημαντική είδηση, που θα δικαιολογουσε την ανάγκη για μια τέτοια φωτογραφια, αυτο θα ήταν μια αλλη υποθεση. Κατά τη γνώμη του, ειπε αυτό δεν ήταν ένα σημαντικό γεγονός ειδήσεων, και πιστευει ότι δεν ήταν σωστή η απόφαση να δημοσιευτει μια τετοια φωτο''.

O John Kaplan , καθηγητής φωτορεπορτάζ στο Πανεπιστήμιο της Florida, με  βραβείο Πούλιτζερ (feature photography), ειπε:
 

Στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να πει αν ο φωτογράφος θα μπορούσε να διασωσει με ασφάλεια το θύμα. Αν ναι, ελπίζουμε ότι θα ειχε κάνει το σωστό και θα έτρεχε προς τον ανθρωπο, και δεν θα κοιταζε να παρει τη φωτογραφική του μηχανή. Η γνωμη μου είναι ότι πρέπει να δώσουμε στον φωτογράφο το πλεονέκτημα της αμφιβολίας. Είναι σχεδόν σημαντικό να αναρρωτηθουμε αν άλλοι παρευρισκόμενοι θα μπορούσαν να ειχαν βοηθήσει, επισης; 

Το ζητημα εχει να κανει ακριβώς με την εφημεριδα New York Post για το οτι τυπωσε ενα τοσο ανάλγητο, πραγματικά και κακογουστο τίτλο, ενώ την ίδια στιγμή εσφαλμένα τοποθετει την τραγωδία στο πρώτοσελιδο!

John Freeman , αναπληρωτής καθηγητής δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Florida:

Στις τάξεις μου, πάντα διδάσκω ότι οι φωτογράφοι θα πρέπει να βοηθήσουν πρώτα και να τραβηξουν τις φωτο μετα! Στο διαγωνισμό "μια φωτογραφία εναντίον μιας ζωής», η ζωή πρέπει πάντα να κερδίζει! Αλλά τι θα γινόταν αν ο φωτογράφος μετά δεν θα μπορούσε να βοηθήσει τον άνθρωπο στις γραμμές; Τι θα συνεβαινε αν το τρένο ερχόταν πολύ γρήγορα, ή το θύμα ήταν πολύ βαρύ; Τι θα συνεβαινε αν βοηθώντας, ο φωτογράφος εθετε ο ίδιος τον εαυτο του σε σοβαρό κίνδυνο; Δεν μπορώ να κατακρινω τον φωτογράφο εντελώς. Το περιστατικο αυτο θα μπορούσε να ειχε ξεκινήσει και να κατεληγε μεσα σε 10 δευτερόλεπτα; Ίσως από ένστικτο ο φωτογράφος αντέδρασε και εβγαλε φωτογραφίες με φλας; Πού ήταν οι άλλοι παρευρισκόμενοι; Γιατί δεν βοηθησαν και αυτοι;....

Περίπου δύο ώρες αργότερα, ο ύποπτος συνελήφθη μεταξυ 50th Street και 7th Avenue. Ο ύποπτος φέρεται να είναι 30 ετών και ειναι από το Queens. 

Αλλά ποιος είναι ο φωτογραφος Α. R. Umar Abbasi; Οι ειδησεις αναφέρουν ότι Abbasi ήταν ενας δήθεν «ανεξάρτητος φωτογράφος» και όχι ένας φωτογράφος του προσωπικού για την Post. 

Ο Α.R. Umar Abbasi λέει στο video οτι "Ήθελα να βοηθήσω τον άνθρωπο, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πώς θα μπορουσα να τον βοηθήσω. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα. "Ισχυρίζεται ότι δεν ήταν αρκετά δυνατος για να τραβήξει τον Han από τις γραμμες .

Ο Abbasi επέλεξε o να χρησιμοποιήσει το φλας της φωτογραφικής μηχανής του για να προειδοποιήσει τον οδηγο του τραινου οτι υπηρχε πρόβλημα μπροστά. Οι κριτικοί δεν πιστευουν τον ισχυρισμο του αυτο.

«Είστε ελεεινοί, πιο σκουπίδια από τα σκουπίδια!» είναι ένα ενδεικτικό tweet αναγνώστη σχετικά με το θέμα της ΝΥ Post! 

Πηγες:

gawker

news.lalate