Aνθρωποι και ..χωματερες. Ενα βραβευμενο και εξαιρετικο ντοκυμαντερ!

ʺEveryone, my friend, lives for something better to comeʺ (from Maxim Gorky’s play ‘The Lower Depths’)

To βραβευμενο ντοκιμαντέρ της Ηanna Polak, Something Better To Come, ακολουθεί επι 14 χρόνια τη ζωή της Γιούλα, που μεγάλωσε μαζι με αλλα ατομα, κυρως νέα παιδια, στον μεγαλυτερο ΧΥΤΑ  (Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων) της Ευρωπης, κοντά στη Μόσχα. Το ντοκιμαντέρ ελαβε το 2012 το East Doc Platform Award, ενα βραβείο που δίνεται στη καλύτερη παρουσίαση στο Ανατολικο Ευρωπαϊκό Φόρουμ 2012. Είναι μια ταινία για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθεκτικότητα.

Είναι μια ζωντανή ιστορία, που θυμιζει..Ντικενς και ενσταλάζει μια μοναδική προοπτική στον θεατή που απεικονίζεται με ένα απόσπασμα από το έργο του Μαξίμ Γκόρκι: «Τα χαμηλότερα βάθη»: "Ο καθένας, φίλε μου, ζει για κάτι καλύτερο που θα έρθει." Είναι ένα εξαιρετικό, 14χρονο προσωπικό Ταξίδι για μία από τις πιο μελαγχολικές αστικές περιοχές στον κόσμο: Ενα μεγάλο «ΧΥΤΑ» έξω από τη Μόσχα, στη Ρωσια του Πουτιν. Ειναι στη μεγαλύτερη χωματερή στην Ευρώπη, εκει όπου η ιστορία μας διαδραματιζεται. Είναι ένας περιφραγμένος χώρος όπου σε κανεναν δεν επιτρεπεται η είσοδος, εκτός από τα απορριμματοφόρα που έρχονται και παρέρχονται με μια ..ρομποτικα κρυα κανονικότητα. Και όμως, εκει άνθρωποι καταφέρνουν να ζήσουν, συμπεριλαμβανομένων και της 10χρονης Γιούλα, που ειναι η ..πρωταγωνιστρια μας. 

Η Γιούλα μεγαλώνει σε αυτη την απαγορευμένη γη, και ακόμα γελάει, ερωτεύεται, και βαζει μακιγιάζ για να είναι δελεαστική. Τολμά να ονειρεύεται να φυγει απο εκει μία ημέρα ... Η χωματερη είναι τεράστια και αχανης. Οι νεοφερμένοι της ψαχνουν για μια κανονικοτητα-για τρόφιμα, για καταφύγιο, για την επιβίωση χωρίς επίγνωση για τη σκοτεινή πλευρά του τόπου αυτου.

Ωστόσο, όταν κάποιος μπαίνει στο έδαφός του αναρροφάται από την κινούμενη άμμο του και γίνεται ένας σκλάβος που απασχολειται από μια τοπική μαφία που κανονιζει τα παράνομα κέντρα ανακύκλωσης της χωματερής: Το μόνο παιχνίδι στην πόλη.

Η Γιούλα, ζει στη χωματερη, πίσω από φράχτες και μπετον. Σ αυτή την παράξενη ʺχώραʺ ένα μπουκάλι βότκα με πάγο χρησιμοποιειται ως νόμισμα, ενω η διεφθαρμένη αστυνομία κρατα τους ανεπιθύμητους πχ. δημοσιογράφους εξω, ώστε οι εγκληματικές δραστηριότητες της χωματερης να συνεχίζονται ανεξέλεγκτα. Η Ρωσικη χωματερη ειναι περίεργη και απομακρη,  σχεδόν σαν ενας ένας άλλος πλανήτης.

Η ζωή εκει είναι ζοφερή και διεφθαρμένη, αλλά συχνα αναδεικνυει και τις καλύτερες πλευρες στους ανθρώπους, που μοιράζονται το τελευταιο κομματι ψωμί και ανοίγουν τις πόρτες των μικρών καλυβιων τους που τα ονομαζουν «σπίτι», ακόμα-ή-ειδικά τις κρύες νύχτες του ρωσικου χειμώνα. 
Είναι ένα μέρος όπου Γιούλα και οι φίλοι της έχουν την ίδια μοίρα, μια αρχέγονη πάλη για την επιβίωση, όπου το μόνο που απομένει είναι η διαρκής ανθρώπινη επαφη. Η όμορφη και αστραφτερη πόλη της Μόσχας γνέφει από μακριά με τα φώτα και το μεγαλείο της, από την άλλη πλευρά του φράχτη, κλείνοντας το μάτι κι επειδεικνυοντας με αναιδεια τη χλιδή της στους διεφθαρμένoυς κατοίκους της χωματερης. Αυτός είναι ένας κόσμος που η Γιούλα μπορει μόνο να ονειρεύεται και να ρίχνει μια ματιά από μακριά, από την τεράστια πόλη των σκουπιδιών που είναι το σπίτι της.

Μέσα από τους ανθρώπους που φιλοσοφουν πίνοντας τσάι ή / και βότκα στις ετοιμορροπες χαρτινες καλύβες τους ανάμεσα σε βουνά από σκουπίδια, μέσα από στιγμές αυξημένης συγκίνησης, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης, όπου βιωνουμε σε μια περίοδο ετών, εμείς πάμε πολύ κοντά στη Γιούλα και τους φίλους της: Καταπληκτικοι, ζεστοι, αστείοι χαρακτήρες. Μέσα από το δεκατετραχρονο ταξίδι κοντα στη Γιούλα, είμαστε μάρτυρες του αγώνα της για να εκπληρώσει το όνειρό της να έχει μια ζωή έξω από τα τείχη της χωματερης. Εχει η Γιούλα αραγε ό, τι χρειάζεται για να επιβιώσει στη χωματερη;  Και έχει 
ό, τι χρειάζεται για να βγει απ αυτην;

Σημ. H σκηνοθετης του ντοκυμαντερ, Ηanna Polak, ζητα απο το κοινο να τη βοήθησει προωθωντας ή και ενισχυοντας τη ταινια της ωστε να φθάσει στα Όσκαρ αν και παραδεχεται οτι ειναι πολύ τολμηρό να σκεφτεται κανεις τα OSCAR, αλλά λεει ότι πρέπει να το κάνουμε μονο και μονο για να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για την κατάσταση των πολλών αναξιοπαθούντων παιδιων που ζουν στη χωματερη!

''Two Days, One Night'' (Tαινια)

Ειδα χθες μια πολυ καλη ταινια των αδελφών Νταρντέν, το «Δυο ημέρες και μία νύχτα», μια ταινια βασισμενη στο ρεαλισμό, οπως αλλωστε γραφει και ο Ριζοσπαστης η οποια «βγάζει γι' ακόμα μια φορά την πραγματικότητα στο προσκήνιο, με αμείλικτη παρατήρηση στον κόσμο της εργασίας».

Η Sandra, νεαρη σύζυγος και μητέρα, δουλευει σ ένα εργοστάσιο σε μια μικρή πόλη του Βελγίου. 
Ενω ειναι σε αδεια, οι συνάδελφοι της καλύπτουν τη βάρδια της με μικρές υπερωρίες και χρηματικά bonus. 
H τυχη της Sandra βρίσκεται στα χέρια 16 εργατών, που η ιδια πρέπει να πείσει να αρνηθούν το bonus, (των 1000 ευρω για τον καθενα), για να κρατήσει τη δουλειά της. H Sandra ξεκινα μια μάχη, εχει μονο ενα Σαββατοκυριακο στη διαθεση της, για να σώσει τη θέση της, πριν την ψηφοφορία που θα ’’αποφασισει’’ για την τυχη της. 

Ο χαρακτηρας της Sandra, ταλαντεύεται μεταξύ αποφασιστικότητας και παραίτησης. Συνειδητοποιει ομως κανεις ταυτοχρονα και την ελλειψη στηριξης ενος οργανωμενου αγωνα, π.χ ενα συνδικατο που θα μπορουσε να συμβαλλει στον αγωνα της ως εργαζομενης, κατι που δεν φαινεται στη ταινια.

Οι σκηνοθετες σε συνεντευξη τους δηλωσαν οτι «δεν ενδιαφερονται να δειξουν οτι υπάρχουν καλοί και κακοί στη ταινια τους.  «Δε μας ενδιαφέρει να βλέπουμε έτσι τον κόσμο, γιατι η ταινία εξυμνεί τον «μη αποδοτικό» χαρακτήρα, που βρίσκει τη δύναμη και το θάρρος να παλέψει μαζί με τον άνθρωπο του».

Το γενικό πλαίσιο της ταινίας είναι η εμμονή με την αποδοτικότητα και ο βίαιος ανταγωνισμός μεταξύ συνεργατών, όχι μόνο στο Βέλγιο, αλλά παντου οπου σημερα το κεφαλαιο εκμεταλλεύεται εργατες.

Η Marion Cotillard, στο ρολο της Sandra, ειναι εξαιρετικη ηθοποιος και η ταινια κατα τη γνωμη μου αξιζει, για να βγαλει κανεις τα δικα του συμπερασματα για την αξια της συναδελφικοτητας και την αξια του να αγωνιζεται κανεις σημερα (και παντα) για οσα θεωρει οτι του στερουν.

Mobbing/ bullying: Άλλη μια μορφή βίας, που δεν χρειαζόμαστε!

Η λεκτικη, ή και σωματικη παρενοχληση, το, λεγομενο bullying, στις ΗΠΑ, (mobbing, στην Ευρωπη), επηρεάζει πάνω από 13 εκατομμύρια παιδιά στις ΗΠΑ το χρονο, οπως ειδαμε απο την εκπομπη DOX, προχθες, η οποια προβαλλε ενα πολυ ενδιαφερον ντοκυμαντερ, πανω σ αυτη τη μορφη βιας.

«Ο όρος mobbing προέρχεται από την αγγλική λέξη mob που σημαίνει επιτίθεμαι, περικυκλώνω, ενοχλώ, ενω σαν ουσιασικο σημαινει οχλος και εκφράζει σήμερα τη συστηματική ψυχολογική επίθεση και στρατηγική περιθωριοποίησης που μπορει να δεχθει ενα «ανεπιθύμητο», για διάφορους λόγους στο αμεσο περιβαλλον του ατομο, ειτε αυτο ειναι εργασιακο, ειτε σχολικο, από τους ιεραρχικά ανωτέρους, ή και τους συναδέλφους του».

Γονείς και οι δάσκαλοι συνεχώς αποτυγχανουν στο να προσφερουν προστασια στα παιδια. Οι διευθυντές στα σχολεία ειναι σαστισμενοι μπροστα σ αυτο που φαίνεται να είναι μια επιδημία, πλεον.

«Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά» δεν είναι πλέον μια αποδεκτή δικαιολογία, όταν παιδια εκτίθενται σε σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, μονο και μονο επειδή οι συμμαθητές τους τους εκλαμβάνουν ως «αδύναμους» ή «περίεργους». 

Το ντοκυμαντερ Bully έγινε κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2009/2010, από τον βραβευμένο σκηνοθέτη Lee Hirsch, ο οποιος ηταν θυμα κακοποιησης, στα παιδικα του χρονια και τις αλλες διαβαζα οτι ο Ηirsch μαθαινοντας οτι o Μitt Romney οταν ηταν μικρος κακοποιουσε παιδια στο σχολειο, απευθυνθηκε σ εκεινον και του ζητησε να δει τη ταινια του και να τοποθετηθει στο ζητημα, που δεν ειναι πολιτικο, οπως ειπε, αλλα υπαρχει σε ολες τις κοινωνιες! Δεν με εξεπληξε να μαθω οτι ο ..Μitt Romney απερριψε τη προταση ως φαρσα και δεν εδωσε σημασια.

Στη ταινια του Ηirsch, Bully, βλεπουμε πώς το φαινομενο του mobbing επηρεασε πέντε παιδιά και τις οικογένειές τους σε τέσσερις πολιτείες των ΗΠΑ. Ο Alex, ένα 14χρονο αγορι, στο Sioux City στην Iowa, ταπεινωνεται απο συμμαθητες του που του επιτιθενται καθημερινά για την εμφάνισή του. Αλλά δεν αντέχει να πει στους γονείς του τι συμβαίνει. 

- Αν μιλησω δεν θα εχω ...φίλους,(!) λέει ο Άλεξ για τους συμμαθητές του που τον τσιμπουν με το στυλό τους και του εχουν δώσει το παρατσούκλι...fishface !

Βλεπουμε στο σχολικό λεωφορείο πώς χτυπουν και ταπεινωνουν τον Alex και ας ξέρουν ότι τους ''τραβαει'' η καμερα.  

Ο David Murray στο Long County, της Γεωργίας μιλάει για το 17χρονο γιο του, Tyler, ο οποίος αυτοκτόνησε το 2009, μετά από mobbing πολλων χρονων απο συμμαθητες του σχολειου του. Ηταν ενα ευαίσθητο παιδι που δεν συμμετειχε σε αθλητικές δραστηριότητες και τελικά δεν αντεξε. Οι γονεις του τωρα μαζι με αλλους γονεις εχουν ξεκινησει εκστρατεια για να ευαισθητοποιησουν και σωσουν αλλα παιδια.

Συναντάμε επίσης τη Kelby Johnson, μαθήτρια γυμνασίου στην Oklahoma, που δηλωσε ανοικτα οτι ειναι λεσβία και αποκλειστηκε από συμμαθητές και δασκάλους της. Στην εκκλησία, δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτη, ουτε και στο γήπεδο μπάσκετ, γιατι κανείς δεν θέλει να παίξει μαζί της. Γείτονες που προηγουμένως ηταν καλοί φίλοι έχουν απομακρυνθεί από την οικογένεια της Kelby. 

- Υπάρχουν άνθρωποι που καναμε παρεα χρόνια και δεν θέλουν καν να μας χαιρετησουν, πια, λέει ο Bob, πατερας της Kelby. Η Kelby προσπάθησε να αυτοκτονησει τρεις φορές.

Το mobbing είναι ένα πρόβλημα που δεν γνωρίζει γεωγραφικά, εθνικα, ή οικονομικά όρια. 

Στη ταινια Bully, βλέπουμε μια αυξανόμενη ευαισθητοποίηση που εμφανίζεται όταν τα άτομα να ανακαλύψουν ότι δεν είναι πλέον μόνα. Τοτε αρχίζει η σκληρή δουλειά για να αλλάξει κάτι απαράδεκτο που έχει γίνει κανόνας. Το mobbing είναι μια τιμωρια που συμβαινει στα σχολεία μας, σε όσους είναι διαφορετικοί και ανυπεράσπιστοι. Πολλά παιδιά ειναι σε κίνδυνο για ενδεχομενες απόπειρες αυτοκτονίας, αλλά τα σχολεία δεν κάνουν τίποτε, (ή κανουν πολυ λιγα), για να το αποτρέψουν.

Παρά το τίτλο, Bully, η ταινία μιλαει για τα θυματα, τους γονείς τους και τους ενήλικες που  απογοητεύουν τα παιδια. 


Ποτε θα μαθουμε να εκτιμουμε τη ζωη; 

Διαφθορά της αστυνομίας:OXI MONO στις φτωχές χώρες!

Φωτο απο  SVT

Στην εκπομπη Korrespondenterna ειδαμε, χθες, ρεπορταζ για τη διαφθορα της αστυνομίας στην Αργεντινή, μια χωρα οπου η αστυνομια σχετίζεται και με το οργανωμένο έγκλημα. Στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, όλοι οι πολίτες εχουν την υποχρεωση να κυνηγουν λαθρομετανάστες και στην Αίγυπτο, η αστυνομία έχει ακομη πολύ δρόμο να διανύσει μεχρι να κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού μετά την επανάσταση. 

Ποιος διασφαλίζει τον πολίτη, όταν η αστυνομία εχει ξεφυγει σε επικινδυνο βαθμο; Τι συμβαίνει όταν η κοινωνία μετατρέπεται σε αστυνομικό κράτος;

Αργεντινη: Αστυνομικος ληστευει πολιτη! Φωτο απο  SVT

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Η αστυνομία συνδέονται με το οργανωμένο έγκλημα. Ο αριθμός των ερευνών κατά αστυνομικών στην Αργεντινή έχει αυξηθεί κατά 75% κατά τα τελευταία χρόνια. Η αστυνομία συμμετέχει σε επιχειρησεις με οίκους ανοχής, λαμβάνει επισης χρήματα για προστασία, ενω εχει και τον έλεγχο για την αγορά ανταλλακτικών αυτοκινήτων. 

Η ρεπορτερ Lena Scherman και η φωτογράφος Sanna Lüning πήγαν στο Μπουένος Άιρες και συνάντησαν έναν ανθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην προσπάθεια να βρει λυση στο ζητημα. Ο νεαρος δημοσιογράφος Thomas Eliazhev γράφει για τις διασυνδέσεις της αστυνομίας με το οργανωμένο έγκλημα, αλλά απειλήθηκε από τους αστυνομικούς ενω οι διευθυντές της εφημεριδας που εργαζεται ηταν αρνητικοι στην συνεχιση των ερευνων του, επειδη πιστευουν ότι μια τέτοια ερευνα δεν εχει θέση στα πρωτοσελιδα εφημεριδων.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Η Αίγυπτος έχει τη μεγαλύτερη αστυνομική δύναμη κατά κεφαλήν, και αυτο φτάνει βαθιά μέσα στη κοινωνια. 
Η Αστυνομία είχε ήδη κακή φήμη πριν από την επανάσταση, όταν ήταν ένα απο τα εργαλεία του προέδρου Μουμπάρακ εναντίον του πληθυσμού. Σήμερα, η αστυνομία συνεχιζει να εχει αντιλαϊκο προφιλ, ειδικα απ όλες τις κακοποιησεις κατά των διαδηλωτών. 

Ο δημοσιογραφος Claes JB Lofgren και ο φωτογράφος Marco Nilsson συναντησαν τον 25χρονο Abdelwahab Ahmed, ο οποίος συνελήφθη και ξυλοκοπήθηκε αγρια. Η αστυνομία τον χτυπησε και μέσα στο ασθενοφόρο αλλα και στο νοσοκομείο! Αργότερα κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε διαδηλώσεις και υποκίνηση σε φασαριες.

H Adelina Perez μπορεί ανά πάσα στιγμή να απελαθεί από την Αλαμπάμα. Αρκεί να ζητησει μια ταμίας τα χαρτια της! Ο γιος της Victor, όμως, προστατεύεται από μια προσωρινή αμνηστία για παιδια σχολικης ηλικιας. Φωτο απο  SVT.

 

ΑLABAMA, HΠΑ

Το μεγάλο χέρι του νόμου μπορεί να φτάσει πολύ ...μακριά, όπως για παραδειγμα όταν οι πολίτες γινονται... αστυνομικοι στην Αλαμπάμα, των ΗΠΑ. Οι ρεπορτερς Bengt Norborg και Richard Collsiöö ταξίδεψαν στην Αλαμπάμα και ακουσαν οτι όλοι οι πολίτες έχουν πλέον το δικαίωμα να σταματήσουν κάποιον για να ελέγξουν αν έχουν αδεια παραμονης! 

Ο νόμος δίνει επίσης το δικαίωμα να καταγγείλουν όσους δεν ελέγχουν τα χαρτια αλλων και δίνει επισης το δικαίωμα στους δασκαλους να ρωτησουν τους μαθητές τους, αν οι γονείς τους έχουν τακτοποιησει τα χαρτιά τους, (εγγραφα παραμονης!)

Οταν υπαρχουν τετοιες... περιπτωσεις και παραδειγματα, ανα τον κοσμο, πως να μην τα αντιγραψουν και οι...δημοκρατικες, κατα τα αλλα, κυβερνησεις της ΕΕ;

Ψευτοκουλτούρα, (με..υπέροχη φωτογραφία!)

Επρεπε να ειχα ακουσει τι μου ειπε ενας φιλος που ειχε δει το "Δεντρο της Ζωης", (Τree of Life, 2011) και το χαρακτηρισε ετσι με δυο λεξεις, αλλα ηταν, ηδη, ...αργα! 

Δεν με νοιαζει καθολου αν ο Terrence Malick αποκαλειται απο πολλους ως ''ο Αμερικανός Tarkovsky'', ή αν η ταινια του αυτη συγκρινεται απο αλλους με την.."Οδυσσεια του Διαστηματος" (2001: A Space Odyssey, 1968) του Kubrick, παντως εγω δεν εντυπωσιαστηκα απο τη ταινια αυτη, ενω μια παλαιοτερη του, Η λεπτη κοκκινη γραμμη, (The Thin Red Line, 1998) ειναι απο τις καλυτερες πολεμικες ταινιες που εχω μεχρι τωρα δει, αν και δεν μπορω να πω οτι ειμαι ...οπαδος του ειδους...

''CUCKOO'S nest'', η εξουσία και εμείς!

''If Mr McMurphy doesn't want to take his medication orally, I'm sure we can arrange that he can have it some other way. But I don't think that he would like it''.

Η νεα χρονια, που μας βρηκε με το Μαυρο Μετωπο...αγκαλια, μου θυμιζει λιγο τη ταινια  "Η φωλιά του κούκου" , (One Flew Over the Cuckoo's Nest, 1975) του Μ. Φόρμαν, μια ταινια που δε θυμαμαι κι εγω ποσες φορες την εχω δει, αλλα οποτε τυχαινει να τη προβαλλουν, δεν τη χανω!

Προχθες μαλιστα που την εδειξε η τηλεοραση, ειχα την ευκαιρια να δω και παλι τους εξαιρετικους, στους ρολους τους, Jack Nicholson και τη Louise Fletcher, την τυρρανικη νοσοκομα Mildred Ratched.

Αυτο, ομως, που προσεξα, αυτη τη φορα, ηταν η ψυχολογια των εγκλειστων του θαλαμου του νοσοκομείου και κυριως πως μεσα απο μεσα τις μεθόδους που χρησιμοποιει η σκληρη (πρωην στρατιωτικη) νοσοκόμα, Mildred Ratched, ως εκπροσωπος της εξουσιας, στη πτερυγα του νοσοκομειου, καταφερνει να υποτάσσει τους εγκλειστους και να τους ταπεινώνει. Οι ασθενεις δειχνουν να την φοβούνται περισσοτερο κι από τη πιθανοτητα ...επανένταξής τους στον έξω κόσμο!

Η νοσοκομα Ratched επιλέγει το προσωπικό της με βαση τον ...βαθμο υποταγής τους, και ανακαλεί τα "προνόμια" τους κάθε φορά που ένας ασθενής της την δυσαρεστεί. Οι προϊσταμένοι της την ανεχονται, επειδή με τον τροπο της, διατηρεί την ταξη και γι αυτους, αυτο ακριβως, φαινεται να ειναι το ζητουμενο!

''Some men on the ward take a long, long time to get used to the schedule. Change it now and they might find it very disturbing''.

H Ratched, ως εξουσια, καλυπτει με τους κρυους, μηχανικους τρόπους της, την ανθρωπια και τη θηλυκότητά της πίσω από μια σκληρη, συγκαταβατικη μασκα, προσπαθωντας καθε φορα να αποδυναμωσει τους ασθενεις της μέσα από ενα πρόγραμμα...ψυχολογικής χειραγώγησης, ωστε να καταστρεψει την αυτοεκτίμηση τους, ενα παλιο, αλλα γνωστο κολπο της ...καθε φορα εξουσιας!.

Με το χαμογελο στα χειλη, η νοσοκομα Ratched, αναγκαζει αυτον που αντιστεκεται περισσοτερο απ ολους, στην ομαδα των ασθενων, δηλαδη τον McMurphy, (Jack Nicholson), να παρει το...ηρεμιστικο φαρμακο του. Με το ιδιο χαμογελο θα διαταξει αργοτερα, την λοβοτομη του, μετα την αποτυχημενη προσπαθεια του να την στραγγαλισει!

Η ειρωνεια ειναι οτι η νοσοκομα Ratched, μαλλον πιστευε, για τον εαυτο της οτι ειναι ενας...καλος ανθρωπος, που φροντιζε παντα για το καλο των ασθενων της!

Οι ασθενεις της, ομως, γινοντουσαν καθε μερα πιο ανισχυροι και ετσι ανικανοι να παρουν αποφασεις ουτε καν συνειδητοποιουσαν οτι ...βιωναν εναν αργο, καθημερινο θανατο της ελπιδας τους και των ονειρων τους για μια ελευθερη ζωη, μακρια απο το ''αρρωστο'' νοσοκομειακο περιβαλλον, που -ηθελημενα,  ή αθελα- τους ειχαν εγκλειστει!

Η Στοκχολμη και το πλοιο Vasa στα 1628

Χρειάστηκαν 4 χρόνια για να ολοκληρωθεί το ντοκυμαντερ του Anders Wahlgren, ''Vasa 1628'', χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της ψηφιακής τεχνολογίας. Η πολη της Στοκχόλμης έχει ανακατασκευαστεί οπως έμοιαζε στα 1628.

Η Στοκχόλμη 400 χρόνια πριν, ηταν μια μικρή πόλη με λιγοτερους απο 15.000 κατοίκους. Οι πλούσιοι ζούσαν γύρω απο το Παλατι (Slottet) και τη μεγαλη πλατεια (Stortorget), αλλά οι περισσότεροι από τους ντόπιους ήταν φτωχοί και εμεναν σε απλα ξύλινα σπίτια. Ζώα και άνθρωποι συνυπήρχαν σε βρώμικα και δύσοσμα σοκάκια.

Ηταν ομως και μια επικίνδυνη πόλη, ειδικα αν διαβάσει κανεις τα παλια δικαστικα πρωτόκολλα είναι σαν να διαβάζει κανεις ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, οπου πολλοί καταδικαζονταν για κλοπή, μοιχεία και φόνο. Πάνω από 80 άτομα το χρόνο δολοφονουνταν, ποσοστο που θα αντιστοιχουσε σε 8000 δολοφονίες, αναλογικα με το πληθυσμο σήμερα στην περιοχή.  
Κάποιοι καταδικαζονταν σε θάνατο, αλλοι επρεπε να μεταφερουν ''την αμαξα''. Δηλαδή, θα μαζεψουν τα περιττωματα άλλων. Κανείς δεν ήθελε να συναντησει αυτους τους φουκαράδες την αυγή.

 

Εκεινα τα χρονια ο Σουηδος βασιλιάς Gustav II Adolf, πολεμουσε στην Πολωνία και χρειαζοταν νέα πλοία.  Γι αυτο ζήτησε από τoν Oλλανδο ναυπηγο Henrik Hybertson και τον τον αδελφό του Arent, να αναλάβουν το ναυπηγείο, όπου το πλοιο Vasa, επρόκειτο να κατασκευαστεί. Το ναυπηγείο ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης με 500 εργαζόμενους. 

Θα πει τελικα το..."ναι";

Η Fatma είναι μια 25χρονη φωτογράφος απο τη Τουρκια με καταγωγη απο το Κουρδισταν. Για να ζήσει μια ζωή μακρια απο τους παραδοσιακούς δεσμούς της πατριαρχικής οικογένειας της, μεταναστευσε στην Ιταλία. Εκεί ερωτεύτηκε τον Davide, έναν Ιταλό, αλλά οι γάμοι της οικογένειάς της ήταν πάντα προσυμφωνημένοι απο τους γονεις, και ο πατέρας της είναι αποφασισμένος να σεβαστει τις παραδοσεις!

Η Fatma πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη ενα καλοκαίρι αποφασισμένη να πει στο πατέρα της οτι έλει να παντρευτεί τον Davide.

Από αναζήτηση της Fatma για ανεξαρτησία και μεσα απ το ντοκυμαντερ αυτο έχουμε μια εικόνα  για τη ζωή των γυναικών στη Τουρκια, πως προσεγγιζουν το γάμο, τους ανδρες και την αγάπη, βλεποντας  τη σύγκρουση μεταξύ του μοντερνισμου και της παράδοσης.

Το φωτογραφικό έργο της αφορά την ατυχία των γυναικών στην οικογένειά της. Σ ενα ταξιδι με το πατερα της στο γαμο μιας συγγενους τους στην Ανατολία, η Fatma δεν τολμα να του πει για τον David. Στην πορεία, ομως αρχιζει να γνωρίζει τον πατέρα της λίγο καλύτερα: Ο ίδιος είχε απορριφθεί από τα πεθερικά - ήταν τοτε πολύ αριστερος  και τα μαλλιά του ήταν μακρια!.....