Τα γυμναστηρια, η Beyoncé & η ψυχολογια της μασ(ζ)ας!

Καλοκαιρι, καποιοι σκεφτονται τις πλαζ και τα γυμνασμενα (ή οχι) σωματα που απλωνονται επανω τους και καποιοι αλλοι τις αποφευγουν.....Ισως γιατι δεν εχουν να πανε διακοπες, ισως γιατι δεν τολμανε να πατησουν σε κοσμικες πλαζ....

"Μαμα, που εισαι; Η Beyoncé, στο περιοδικο λεει οτι το καλύτερο σώμα είναι το "φυσικό" και οι γυναικες που πανε στα γυμναστηρια κανουν μεγαλες θυσίες, που απαιτούν πνευματική και σωματική δύναμη! "Όλοι είμαστε διαφορετικοί και όποιο κι αν είναι το φυσικό σου βάρος, είναι αυτό που συνήθως δείχνει και καλύτερα σε εσένα" Είναι πιο sexy, λεει η γυναικα, όταν δε φαίνεσαι πως πηγαίνεις στο γυμναστήριο….Ακους;

-"Λενα μου, η κορη μου ειναι που φωναζει κατι για γυμναστηρια, απο μεσα. Εχω να πατησω σε γυμναστηριο, που λες, πανω απο 10 χρόνια, ειπε η κ. Ντορα στο τηλεφωνο. Αποφάσισα να τα σταματησω για λόγους υγείας....Εμπαινα σε γυμναστήριο ευτυχισμενη, κοπελλα μου και εφευγα....ρακος, μια και οπως ξερεις δεν ωφεληθηκα καθολου". Ασε πoυ μου ειχαν πει, τοτε, κατι...ζωα,..."διαιτολογοι", σου λεει ο αλλος, οτι επρεπε να ακολουθησω και μια διαιτα με αγκιναρες, ανανά και φετα και ο συνδυασμος και των τριων μου εκανε ενα στομαχι χάλια...Μα ειμαστε με τα καλά μας τωρα, τι σόι διαιτα ηταν αυτη;
"Κοιταξε, ο Κωστας μου λεει συχνα "Τα παχη σου, τα καλη σου!". Τρωμε απ ολα. Τι υδατανθρακες και τι χοληστερινες; Αν δεν βαλεις φρεσκο βουτυρο, μοσχοβολαει το φαγητο; Εγώ που δεν κανω οικονομια πουθενα, τσιγγουνια στο αλάτι θα κανω;"

-"Σοβαρα, Λενα μου; Πότε; Οχι, δεν το ειδα....Βλεπεις εσυ που εισαι ά ν ε ρ γ η, εχεις την ευκαιρια να βλεπεις τοσα σηριαλς και εκπομπες....Ναι, ναι κριμα που χανω και τη Mιμη και μ αρεσει η εκπομπη της, ξερεις. Εχω τοσα να κανω καθε μερα που στο τελος δε προλαβαινω να κατσω με τους αλλους, κι ετσι τρωω συνηθως μπροστα στην τηλεοραση. Απο σηριαλς, βλεπω αυτο με τον Αλεξη, τον κρυφο-gay αρχιτεκτονα, με γραφεια στο Ντουμπάι και στο Λονδινο. Θα τη παρει τελικα τη Μαρίλια, για να κλεισει το στομα των γονιων του; Εχω μια αγωνία, καλυτερα αυτην βεβαια απο την αλλη, τη ξετσίπωτη, τη Σάντρα....
-Δε μου λες, εσυ, καταλαβες τι θα κανουμε τωρα με το καπνισμα σε δημοσιους χωρους; Εχουμε κι αυτο το προβλημα. Εγω παντως θα συνεχισω οπως εκανα, δεν με νοιαζει τιποτα, φιλεναδα. Στην Ελλαδα ζουμε.........
"Tο φαντεζι ντυσιμο; Οχι, δεν μ αρεσει....Ο Κωστας βεβαια αρχισε τωρα τελευταια να ντυνεται σικ και με γραβατα απαραιτητα σε καθε εξοδο...Βγαινει με φιλους του, μου λεει. Δε ρωταω πολλα, Λενα μου. Θελω το κεφαλακι μου ησυχο.....".

Η τηλεοραση παιζει δυνατα και η ψυχολογος κ. Μαρα Kριση που εμφανιζεται καθημερινα στην εκπομπη:"Ρωτηστε μας & ξαναρωτηστε μας, σε δουλειά να βρισκομαστε", δηλωνει με επιστημονικο κυρος: «Δεν εχει αλλάξει και τοσο η εικόνα που έχει η γυναίκα για τον εαυτό της, αφου δεν αποκτά αξία παρα τελικα μ ό ν ο μέσα από τον γαμο και την οικογενεια. Έτσι οι γυναίκες στην Ελλαδα δεν είναι και τοσο ανεξάρτητες και αυτόνομες οσο θα επρεπε, εν ετει 2009 και αυτό φαίνεται όχι μόνο στην εμφάνισή τους, αλλά και στον τρόπο που συμπεριφέρονται και μιλούν γυρω τους! ».

Σύμφωνα με έρευνα του Τμήματος μη γνωστικης Eπικοινωνίας και ψυχολογιας της μαζας, λεει η κ. Κριση σε ερευνες με γυναικες άνω των 40, ολοένα και περισσότερες δηλωσαν οτι νιώθουν πιο κουρασμενες απο τη καθημερινοτητα και κατα πολλα κιλα βαρυτερες απ οτι κανονικα θα επρεπε να είναι. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η συντριπτική πλειονότητα, 70%, των Ελληνιδων δήλωσε ότι χρησιμοποιουν λιγοτερα καλλυντικά μετα το γαμο, περισσοτερη τηλεοραση, κανουν ολο και μεγαλυτερη χρηση του Ιντερνετ, σε ιστοσελιδες με γαστρονομικα θεματα, αστρολογία, Ταρώ, οικογενειακα θεματα, θεματα σχεσεων, θεματα διαιτης κλπ........"

Κλεισε τη τηλεοραση, βρε παιδι μου, δεν ακους οτι λενε βλακειες;"

"Il Cavaliere" και φεμινισμός a la italiana!

Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σ ολόκληρη την Ιταλία (...και οχι μονο!). Η Ιταλίδα μάνα (οπως και η Ελληνιδα) κακομαθαίνει το αρσενικό παιδί από την ημέρα που γεννιέται! Ενήλικος πλέον, ο Ιταλός ασχολείται με τις δουλειες του νοικοκυριου, λιγοτερο από όλους τους Ευρωπαίους, με εξαίρεση τους Λετονούς.

Κι όμως, η Ιταλία είναι μία από τις ελάχιστες μητριαρχικές κοινωνίες που έχουν απομείνει στη Δύση, μια χώρα στην οποία οι γυναίκες απέχουν πολυ από το να θεωρουνται αβοήθητα θύματα μιας σεξουαλικά αρπακτικής ανδρικής κυριαρχίας.

Από τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις μέχρι τις διεθνείς αυτοκρατορίες της μόδας, οι Ιταλίδες έχουν την αληθινή εξουσία- ίσως όχι δημόσια, αλλά σίγουρα πίσω από τη βιτρίνα. Οποιος παρακολουθεί τη συνεχιζόμενη σαπουνόπερα του Berlusconi, με τα σισιλιάνικα γιωτ, τις ρωμαϊκές βίλες και τις πόρνες πολυτελείας μπορει τελικα να πιστευει οτι η Ιταλια ειναι η χώρα την οποία ξέχασε ο φεμινισμός!

Μια προσεκτική ματιά ωστόσο αποκαλύπτει πως οι γυναίκες στην Ιταλία είναι εξίσου ισχυρές και επιτυχημένες όσο και αλλού, αν όχι περισσότερο. Απλώς, έχουν τον δικό τους τρόπο. Στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, είναι συχνά οι μητέρες και οι κόρες αυτές που λαμβάνουν τις σοβαρές αποφάσεις ενόσω οι γιοι τρέχουν με γρήγορα αυτοκίνητα και επιδεικνύουν τα κοστούμια τους. Πίσω από κάθε επιτυχημένο Ιταλό επιχειρηματία υπάρχει μια πανούργα μητέρα, σύζυγος ή αδελφή που ελέγχει τους λογαριασμούς και κρατά διαρκώς τα μάτια της ανοιχτά.

Φεμινισμός βεβαια με την παραδοσιακή έννοια ίσως να μην είναι, με τον τρόπο του όμως είναι ο θρίαμβος του θηλυκού. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος του Berlusconi, το οποίο μπορεί να αποβεί μοιραίο: ότι υποτίμησε τις γυναίκες. Μπορεί η Πατρίτσια Ντ΄ Αντάριο και όλες οι άλλες τις οποίες φέρεται να εκμεταλλεύτηκε με τα πλούτη και την εξουσία του να είναι απλώς συνοδοί πολυτελείας, αλλά αυτές κρατούν σήμερα τα ηνία της ιστορίας, άρα και της μελλοντικής κατεύθυνσης της πολιτικής καριέρας του.
Υπαρχουν ομως πολλοί Ιταλοί που βλέπουν τα τσιλιμπουρδίσματά του όχι ως έκφραση αχόρταγου ανδρισμού αλλά, όπως έλεγε πρόσφατα μια Ιταλίδα φίλη, ως σαφή απόδειξη σεξουαλικής ανικανότητας: «Ρoveretto...Τον κακομοιρούλη. Δεν του σηκώνεται πλέον, φέρνει λοιπόν με τα φορτηγά τις πόρνες για να νιώσει πάλι άνδρας». Η φίλη ήταν έξαλλη μαζί του. Πίσω από αυτή την οργή, όμως, υπήρχε μια παραίτηση, μια αποδοχή: στο τέλος τέλος, Ιταλός άνδρας είναι. Τι περιμένεις;

Τρεις Ιταλιδες αρθογραφοι μιλανε για τον Berlusconi:

Lina Sotis, αρθρογράφος "Corriere della Sera"

Όλη αυτή η υπόθεση με τον Berlusconi και τα “μωρά” του θα ήταν αδιανόητη στην Ιταλία τη δεκαετία του 1950 και του 1960, έκτοτε όμως η Ιταλία έχασε την ανώτερη μεσαία τάξη της- που δεν θα είχε επιτρέψει ποτέ σε κάποιον σαν τον Berlusconi να γίνει πρωθυπουργός. Η σημερινή μεσαία και η κατώτερη τάξη στην Ιταλία τρέφουν θαυμασμό για τον Berlusconi- τον βρίσκουν simpatico, furbo (πονηρούλη), figo (cool). Τι πιστεύουν οι Ιταλίδες για τον Berlusconi; Στην πλειονότητά τους τον θαυμάζουν και διασκεδάζουν με τους θεατρινισμούς του, διότι το μόνο που ονειρεύονται είναι να βγουν στην τηλεόραση. Οι υπόλοιπες, όσες εργάζονται, φροντίζουν τις οικογένειές τους και ζουν συνειδητά τη ζωή τους, τον βλέπουν σαν ένα νούμερο του καμπαρέ.

Lucia Annunciata, αρθρογράφος "La Stampa"
Οι γυναίκες της γενιάς της γιαγιάς μου δεν πήγαιναν στην παραλία. Οι γυναίκες της γενιάς της μητέρας μου συνήθως έμεναν στο σπίτι. Ακόμα και μετά τον πόλεμο, η Ιταλία δεν διέφερε και πολύ από μια μουσουλμανική χώρα όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Σήμερα τα πράγματα δείχνουν να έχουν αλλάξει- εξακολουθεί να εκφράζεται ωστόσο πολύ λίγος σεβασμός προς τις γυναίκες. Υποεκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο και τον εργασιακό χώρο, ιδιαίτερα στα Διοικητικά Συμβούλια των επιχειρήσεων. Μέρος της ιδιοφυΐας του Berlusconi είναι το ότι εκπροσωπεί άρτια αυτό που οι Ιταλοί είναι κατά βάθος, ό τι κι αν θέλουν να δείχνουν επιφανειακά. Για παράδειγμα, πριν απο λιγες μερες γνωστός δημοσιογράφος δήλωνε δημοσίως πως “ο Berlusconi εκπροσωπεί την ελπίδα για όλους τους άνδρες πως θα μπορούν ακόμα να πηδ... στα 70 τους”!

Natalia Aspesi, αρθρογράφος της "La Repubblica"
Η Ιταλία έχει καταστραφεί από την τηλεόραση- αυτόν τον λαμπερό, ελαφρόμυαλο κόσμο- και ο Berlusconi είναι άνθρωπος αυτού του κόσμου. Οι Ιταλοί εντυπωσιάζονται με τα πλούτη του και λένε: “Είναι τόσο πλούσιος που δεν θα κλέψει”, δεν βλέπουν όμως πως είναι οι αλλαγές που έκανε στη νομοθεσία αυτές που τον έκαναν πλούσιο. Η Ιταλία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οικονομική κρίση και οι πρώτες που το πληρώνουν αυτό είναι συχνά οι γυναίκες, που κατηγορούνται ότι άρπαξαν δουλειές ανδρών. Αυτός ο τρόπος σκέψης μετατρέπει τις γυναίκες ξανά σε αντικείμενα.

Τimesonline

Staycation, Ηemester* και…σπιτι-κοπές!

Oταν ειναι δυσκολο να βρεις τα απαραιτητα για διακοπες τοτε καλυτερα να κανεις …σπιτικοπες, οπως ισχυριζονται στην Αγγλια, τη Σουηδια και οπου αλλου εχει χτυπησει τον κοσμο αυτο το αναθεματισμενο...credit crunch! Αφηστε που λογω...κρισης, μας προεκυψαν και καινουργιες λεξεις.....

Οι διακοπες και ειδικα αυτες εντος της περιοχης μας δεν ειναι πια vacation, συμφωνα με τους Αγγλους εγιναν..staycation και η ταση εννοειται οτι ειναι παγκοσμια! Δεν ειναι ομως και απαραιτητο να ειναι φτωχικοτερες σε εμπειριες απο ενα μεγαλο ταξιδι, λενε. Καθηστε στο ...μπαλκονι και ανακαλυψτε τη περιοχη σας! Πως; Με πολλους τροπους....Η εφημεριδα, The Guardian, παντως, δημιουργησε ενα Flickr-grupp, το Summer staycation 2009, οπου αναγνωστες μοιραζονται με αλλους σ ολο το κοσμο, φωτογραφιες των διακοπων τους.
Ακομη και στη Σουηδια, αναμενεται φετος οτι πολλοι θα πανε στις κοντινες παραλιες, αφου το ταμειον ειναι...μειον για ταξιδια σε αλλα μερη. Αλλά η ταση για ...σπιτικοπες δε χρειαζεται να ειναι αναγκαστικα κατι το αρνητικο, ισως βοηθησει λιγο στο να ερθει και καποια ισορροπια, αφου τα μακρινα ταξιδια εχουν ερθει τελευταια στο προσκηνιο και ολοι ασχολουνται μονο μ αυτα, ξεχνωντας τα άλλα, μεσα στη χωρα τους.
Η Lena Eskilsson, υφηγητρια στο πανεπιστημιο του Umeå, εχει κανει ερευνα πανω στο θεμα του ελευθερου χρονου και των διακοπων και δηλωνει οτι στη προσπαθεια μας να ταξιδεψουμε παντα καπου μακρια χανουμε συχνα πολλες εμπειριες ζωης απο τις κοντινες σε μας περιοχες.

–Το να ταξιδεψει κανεις μακρια δειχνει υψηλο status που ενισχυεται ακομη περισσοτερο απο τη βιομηχανια ταξιδιων η οποια δελεαζει με εξωτικους προορισμους σε μακρινες χωρες λεει η Lena Eskilsson. Οι κοντινες περιοχες που δεν προβαλλονται με την ιδιο δυναμικο τροπο δινουν την αισθηση του βαρετου και χωρις συγκινησεις με αποτελεσμα να μη τους δινουμε καν μια ευκαιρια, επειδη απο την αρχη θεωρουνται σαν τελευταια επιλογη!

Ακομη ειναι ειρωνικο το οτι Γερμανοι, Αμερικανοι, Ιταλοι, Ιαπωνες, ξεκινουν ταξιδια για να ζησουν σαν εμπειρια απο ιστορικα καστρα μεχρι και καμπινγκς στο Σουηδικο αρχιπελαγο και ισως εχουν την ευκαιρια να εξερευνησουν τη χωρα μας καλυτερα απ οτι ισως θα κανουμε ποτε εμεις, ενω εμεις παμε στις χωρες τους και κανουμε το ιδιο πραγμα....Ιδιαιτερα αν σκεφτει κανεις οτι παλιοτερα στα 1938 οταν εφαρμοστηκαν δια νομου οι διακοπες μια απο τις θεμελιωδεις ιδεες ηταν να γνωρισει κανεις τη δικη του πολιτιστικη κληρονομια. Η τουριστικη ενωση παλια ειχε ενα σλογκαν: Γνωρισε τη χωρα σου! Το να πηγαινει κανεις μακρια για διακοπες ειναι μια σχετικα νεα νοοτροπια που γεννηθηκε με την ανθιση του τουρισμου με charter στη δεκαετια του 60 λεει η Lena Eskilsson.

Ο Peter Smirnakos, εκδοτης του περιοδικου Res, ειναι της γνωμης οτι ολα τα ταξιδια ειναι καλα, τα μακρινα δε, ειναι απαραίτητα για να κατανοησουμε διαφορετικες κουλτουρες, αλλα συμφωνει και με το οτι η προσηλωση στα μακρινα ταξιδια μας κανει να χανουμε το αυτονοητο, τη κοντινη μας περιοχη. Πιστευω οτι τα μουσεια τα ανακτορα και οι ναυτιλιακες γραμμες θα πρεπει να γινουν ανταγωνιστικα καλυτερες, ωστε να προσελκυουν τους ιδιους τους κατοικους της Στοκχολμης , επειδη ειναι απαραιτητο λεει ο Peter Smirnakos.
Για να γινουν οι τουριστικες πληροφοριες ευκολοτερα προσιτες στους κατοικους της Στοκχολμης εχει κατασκευασει το Stockholm Tourist Centre ενα virtual τουριστικο γραφειο το Stockholmspanelen, οπου υπαρχουν σημερα γυρω στα 300 σημεια-τοποι ενδιαφεροντος.
Παρ ολα αυτά, δεν χρειαζονται και τοσες πληροφοριες για απλά πραγματα. Πηγαινετε στην αποβαθρα του Vasamuseet, λεει ο Stefan Petterson, διευθυντης του Stockholm Τourist Centre. Απο εκει μπορειτε να ξεκινηστε μια ολοημερη κρουαζιερα στο αρχιπελαγος της Στοκχολμης, με το τρικαταρτο Vega, ενα πλοιο εκατο ετων που προσφατα ανακαινίστηκε. Κανετε επισης μια ξεναγηση με πλοιο κατω απο τις γεφυρες της Στοκχολμης, τοτε θα ανακαλυψετε μια νεα πολη.......SVD

O αγαπητος, εδω, Ηåkan Hellström μας τραγουδαει το "Jag Har Varit I Alla Städer" (Εχω παει σε ολες τις πολεις)...Kατι ξερει...

* Semester: (Σουηδικά) διακοπές
* Hemester: (Σουηδικά) νέος όρος για τις διακοπές στην ίδια χώρα!

Midsommar, Σουηδοι και Βarbarossa

Το Σαββατο που περασε, γιορταστηκε τo Midsommar, (μεσοκαλοκαιρο), ισως η πιο γνωστη Σουηδικη εθνικη γιορτη. Oσο μπορεσε βεβαια, ο κοσμος, αφου η ασταματητη βροχη και οι χαμηλες- για την εποχη- θερμοκρασιες δεν αφησαν τους Σουηδους να γιορτασουν την ημερα, στην εξοχη, οπως συνηθως γινεται.
Λιγα πραγματα χαρακτηριζουν τους Σουηδους περισσοτερο απο το sill (ρεγγα) και το nubbe (ειδος ποτου, snaps), (το πρωτο δεν το συζηταω, για το δευτερο ενα-δυο ποτηρακια πινονται, μετα βαραει ασχημα!) και βεβαια ο χορος γυρω απο το midsommarstången, (...που μονο σε περιπτωση... γεροντικης ανοιας θα τον χορευα!!), ειναι ενα εθιμο με ριζες στον Γερμανικο παγανισμο.

Αυτη ειναι η εικονα που ερχεται στο μυαλο των περισσοτερων, οταν σκεφτει κανεις το Midsommar. Η εικονα της εξοχης του πρασινου, της φυσης ειναι συνδεδεμενα στο μυαλο των Σουηδων, οι οποιοι εχουν ακομη μια αγροτικη νοοτροπια, αφου αρχισαν να ζουν σε πολεις πολυ αργοτερα απο αλλους Ευρωπαιους. Ετσι δεν ειναι παραξενο, που η επαφη με την εξοχη, τη θαλασσα, τους ''ανανεωνει''. Ο Mauricio Rojas, πρωην βουλευτης του κεντροδεξιου κoμματος, με καταγωγη απο τη Χιλη, ειπε οτι ειχε εκπλαγει, οταν ειχε δει για πρωτη φορα κατοικους της Βορειας Σουηδιας που, ενω ολο το χρονο ηταν "ακαμπτοι", το καλοκαιρι μετατραπηκαν σε...λατρεις της ζωης! (...και φυσικα μετα απο μεγαλη καταναλωση πασης φυσεως...nubbe & βοτκας, να συμπληρωσω εγω!)
Τωρα που σιγα σιγα αρχιζει να εκλειπει η λεγομενη αγροτικη κοινωνια, βλεπει κανεις μια νοσταλγια παντου και μια ταση για ωραιοποιηση της καταστασης. Σε καιρους απειλητικων αλλαγων προτιμουμε να κοιταμε το παρελθον και τον εσωκοσμο μας.
Ομως σαν σημερα, στις 22 Ιουνη, του 1941, ξεκινησε ο Hitler την επιχειρηση Barbarossa εναντια στην Σοβιετικη Ενωση, μια επιχειρηση η αποτυχια της οποιας εγινε μια αποφασιστικη καμπή που αλλαξε την παγκοσμια Ιστορια. Την ιδια ημερα η Γερμανια ζητησε αδεια να περασουν απο το εδαφος της Σουηδιας 15.000 στρατιωτες και η τοτε Σουηδικη κυβερνηση, μετα απο πολλες πολιτικες κρισεις (Midsommarkrisen) και περιπετειες, τελικα τους επετρεψε να περασουν.
Η αποφαση αυτη για την εποχη εκεινη ισως να ηταν ''κατανοητη'', παντως για την σημερινη ειναι κατι που κανενας Σουηδος δεν περηφανευεται. (Οι ηλικιωμενοι Σουηδοι συνηθως εφαρμοζουν την αγαπημενη τους τακτικη, του να αλλαζουν θεμα συζητησης, οταν πεσουν στα...''δυσκολα''!)

Πολλα εγιναν απο τοτε που η Σουηδια ηταν μια αγροτικη χωρα και δε γινεται πια να κλεινουμε τα ματια μας, σε ολα αυτα που βλεπουμε γυρω μας. Ο αγωνας για την σημασια της Σουηδικοτητας συνεχιζεται και θα συνεχιζεται για πολυ ακομα.... Skål då! (Στην υγειά μας!)

Håkan Boström, DN

Ο Καλλιφατίδης, η λογοτεχνια του τρομου και οι ''αμεσες λυσεις''

"Θα παίνευα περισσότερο τον Αλέξανδρο αν έλεγε "δεν μπορώ να λύσω τον γόρδιο δεσμό, ας τον λύσει ο επόμενος", λέει ο αγαπητος στη Σουηδια, Ελληνας συγγραφέας, Θοδωρής Καλλιφατίδης που μιλάει- και γράφει για τον γόρδιο δεσμό της μετανάστευσης.
"O κόσμος σήμερα μοιάζει να θέλει να φοβηθεί", λέει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης. "Το βλέπει κανείς και στη λογοτεχνία. Υπάρχει μια έκρηξη της λογοτεχνίας τρόμου. Με βρυκόλακες, μάγισσες, ωμή βία, ως αυτοσκοπό. Η Ελλάδα έχει ακόμη αντιστάσεις. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν εντελώς παραδοθεί στην απόλυτη ελαφρότητα, στη ζωή χωρίς κανένα βάθος. Εδώ υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν στην ποιότητα. Και προβληματίζομαι μήπως πρέπει να αρχίσω να γράφω αποκλειστικά στα ελληνικά! ".

Πάνω από 30 βιβλία- κυρίως μυθιστορήματα- έχει γράψει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης. Με πρώτη γλώσσα γραφής τα Σουηδικά. Παιδί πρόσφυγα από τον Πόντο, έφυγε και αυτός μετανάστης το 1960, σε μια χώρα που ακόμη δεχόταν ξένο εργατικό δυναμικό. Κατάφερε εκεί να γίνει ένα μεγάλο όνομα της Σουηδικής λογοτεχνίας, με βιβλία μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες. Σήμερα, που το θέμα της μετανάστευσης βρίσκεται στην επικαιρότητα, λόγω και της ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, ο ίδιος έχει πολύ καθαρές θέσεις.

Πρέπει να δεχτούμε το εξής: όποια μέτρα και να πάρεις, δεν θα σταματήσεις τη διακίνηση. Άνθρωποι που υποφέρουν κάποια στιγμή φεύγουν και κάπου πάνε. Ούτε εγώ έφυγα από κέφι. Η λογική μου λοιπόν λέει: πρώτον, ανθρώπινη υποδοχή στον βαθμό που κάθε κράτος μπορεί και δεύτερον, βοήθεια σε χώρες με οξυμμένα προβλήματα. Οι άλλες λύσεις έχουν δοκιμαστεί. Οι Αμερικανοί έφραξαν τα σύνορα με το Μεξικό χωρίς αποτέλεσμα, ο Μιτεράν πλήρωνε Ισπανούς και Πορτογάλους για να φύγουν, αυτοί έπαιρναν τα λεφτά και ξαναγύριζαν. Οι μετανάστες δεν είναι κυνηγοί ευτυχίας, όπως κάποιοι νομίζουν. Κυνηγούν λύσεις. Πώς θα ταΐσουν τα παιδιά τους, πώς θα ξεφύγουν από τη φυλακή ενός δικτάτορα.
Πρωτίστως είναι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από βοήθεια. Έτσι πρέπει να βλέπουμε το ζήτημα. Και αυτού του τύπου τις λύσεις δεν τις έχουμε ποτέ δοκιμάσει. Δεν ξέρω κατά πόσο δεν μπορούμε να δεχτούμε άλλους.

Η άφιξη 1,5 εκατομμυρίου προσφύγων το ΄22 ήταν πρόβλημα που λύθηκε και μάλιστα προς όφελός μας. Είναι σαν ένα παιδί με πρόβλημα στα Μαθηματικά. Προσπαθείς να το βοηθήσεις. Δεν προσπαθείς να το στείλεις στην Ιταλία. Ούτε να το ρίξεις στον Καιάδα.

Υπάρχει μια διδακτική ιστορία στα "Λακωνικά" του Παυσανία. Ένας Σπαρτιάτης έρχεται στην Αθήνα. Έχει έναν γνωστό στην Αγορά, ο οποίος κάνει ότι δεν τον βλέπει επί δύο μέρες. Μετά που έχει ετοιμάσει το σπίτι του, τον καλεί να μείνει εκεί. Ο Σπαρτιάτης κοιτάζει το τακτοποιημένο δωμάτιο και λέει: "Για χάρη σου κοιμήθηκα δυο μέρες έξω". Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να περιμένουμε μέχρι να είναι όλες οι συνθήκες κατάλληλες για να βοηθήσουμε κάποιον. Άρα όχι απαγορεύσεις, αλλά βοήθεια. Να μην κλείνουμε τους αρρώστους έξω από τα σπίτια τα βράδια, όπως στον Μεσαίωνα».

Στην Ιστορία της Ευρώπης- οι πρωταγωνιστές στο νέο μυθιστόρημά του είναι μετανάστες από ανατολικές χώρες- πάντα υπήρχαν ρεύματα εναντίον των ξένων, λέει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης. «Σήμερα φουντώνει πάλι το μίσος για τον μαύρο, τον μουσουλμάνο, τον εβραίο. Η γιαγιά μου έλεγε: "Θα ΄ρθει ο οβριός να σε πάρει". Αλλά στα 70 μου είμαι υπεύθυνος για τις απόψεις μου. Δεν μπορώ να μεταφέρω τα ίδια μίση στα εγγόνια μου. Και είναι καθήκον κάθε διανοούμενου να παίρνει θέση.

Μια Ευρώπη σε κρίση χρειάζεται εργατικά χέρια που, λόγω δημογραφικού, σε 20 χρόνια δεν θα έχει καθόλου, χρειάζεται νέο αίμα, νέες παραδόσεις. Ας ξυπνήσουμε. Να γίνει κάτι.

Αυτό που δικαιώνει τη μετανάστευση είναι ότι δεν άκουσα ποτέ και πουθενά έναν πολιτικό να λέει ότι το τάδε ρεύμα μετανάστευσης, πενήντα χρόνια πριν, κατέστρεψε μια χώρα. Μόνο για τα σύγχρονα ρεύματα ανησυχούν όλοι. Έχουμε δε μανία με τις άμεσες λύσεις, ενώ οι περισσότερες χρειάζονται χρόνο. Μάθαμε να παινεύουμε τον Αλέξανδρο που έκοψε τον γόρδιο δεσμό, εγώ όμως θα τον παίνευα περισσότερο αν έλεγε "δεν μπορώ να τον λύσω, ας τον λύσει ο επόμενος".

Θα ήταν επίτευγμα αν τον είχαμε ακόμα και προσπαθούσαμε να τον λύσουμε. Η μανία με τις άμεσες λύσεις οδήγησε τον Χίτλερ στο Ολοκαύτωμα και τον Στάλιν να θεωρεί πρόβλημα τους αγρότες και να κάνει εκτοπίσεις».

"Τα τελευταία τριάντα χρόνια η σχολική εκπαίδευση έχασε τον ανθρωπιστικό στόχο της», λέει ο Θοδωρής Καλλιφατίδης. "Ξαφνικά περάσαμε σε μια τεχνοκρατική άποψη για την εκπαίδευση, όπου σημασία έχουν μόνο οι γνώσεις που οδηγούν στην εξασφάλιση εργασίας ή καριέρας. Έτσι η "Απολογία του Σωκράτη" ή το "Συμπόσιο" του Πλάτωνα που δεν έχουν άμεση χρησιμότητα δεν διαβάζονται πια.
Η διδασκαλία της γλώσσας έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο και πολλοί επιστήμονες- από οικονομολόγους έως και ιστορικούς- γράφουν άρθρα κατευθείαν στα αγγλικά.

Ήρθε η στιγμή που όλα αυτά τα πληρώνουμε. Και τα πληρώνει και η λογοτεχνία. Οι συγγραφείς της γενιάς μου έχασαν τα σημεία αναφοράς, που μπορούσε να είναι η Βίβλος ή ο Όμηρος, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης. Αν ο αναγνώστης δεν τους γνωρίζει, πώς θα αποκτήσει επαφή με το κείμενο ενός λογοτέχνη του οποίου τα συστήματα και οι προσανατολισμοί- ειρωνείες, σκέψεις, αντίκτυπος του κειμένου- βασίζονται σε τέτοιες αναφορές; ".

ΤΑΝΕΑ

The movie that ''scared the shit outta every man in America!’’

Προχθες σε μια συζητηση, μεταξυ αλλων, αναφερθηκαμε και σε μια παλια ταινια, που ισως μερικοι να θυμουνται ακομα, το Fatal attraction (Oλεθρια σχεση) παραγωγης 1987, οπου ο "οχι και τοσο συμπαθης" (σ´εμενα τουλαχιστον) Michael Douglas υποδύεται τον Dan Gallagher, ένα δικηγόρο της Νέας Υόρκης που βγαίνει με τη γοητευτικη Alex Forrest (Glenn Close) το διαστημα που η γυναίκα του Βeth (Anne Archer) λείπει. Αργότερα ο Νταν απορρίπτει τη σχέση σαν λάθος και τη θεωρεί τελειωμένη. Αλλά η Alex δεν επιτρεπει να αγνοηθεί, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την καταστροφή της οικογένειας του Dan για να τον κρατήσει. Μια πολυ αντιφεμινιστικη ταινια, κατα τη γνωμη μου, αφου παρουσιαζε την Alex σαν ψυχοπαθη με επιτυχημενη− ομως καρριερα− ενω η συζυγος Beth παρουσιαζεται "καλη", "γλυκεια", γυναικα του σπιτιου, που ασχολειται με τα παιδια της, δεν παιρνει αποφασεις, ενω εξαρταται απο τον Dan. Η τυπικη Αμερικανικη (Χολλυγουντιανη) οικογενεια, δλδ. που ζει στα προαστεια και τα "στερεοτυπα" που προβαλλονται, ως συνηθως...

Καποιος απο τους φιλους θυμηθηκε μαλιστα οτι ακομη και τα σπιτια των δυο γυναικων ηταν επιτηδες διαφορετικα, το σπιτι της Βeth ηταν σε κιτρινο χρωμα, ειχε περισσοτερο φως και εβγαζε μια οικειοτητα, ενω της Alex ηταν ενα μοντερνο, αλλα κρυο βιομηχανικο κτηριο, με ενα παλιο ασανσερ, σαν κλουβι,...συμβολικο ισως;.....Μπραβο μνημονικο και παρατηρηση, ειπαμε, αλλα ο φιλος ειπε οτι το ειχε ξαναδει προσφατα στη τηλεοραση, γι αυτο θυμοταν τετοιες λεπτομερειες!!

Mετα συζητηθηκε το γιατι ειναι απο τις πιο επιτυχημενες ταινιες του 1980. Ισως επειδη αλλαζει τα δεδομενα και εξεταζει το θεμα της παρενοχλησης, μια τυπικη ανδρικη συμπεριφορα, αυτη τη φορα ομως απο γυναικα! Παντως εμενα εξακολουθει να με ενοχλει το πως παρουσιαζεται η εικονα της γυναικας με καρριερα χωρις παιδια, ενω βλεπουμε την εξυψωση του ρολου της γυναικας-μητερας στο σπιτι. Με λιγα λογια ο φεμινισμος και η επιτυχημενη καρριερα συνδεονται με τη....παρανοïκη συμπεριφορα της Αlex..... Ωραιο...''μαθημα'' για τα νεα κοριτσια, βρε παιδια!

Διαβασα επισης οτι η Glenn Close σε μια συνεντευξη το 2008, ειπε για την επιδραση που ειχε το φιλμ στους ανδρες στην Αμερικη: "Men still come up to me and say, 'You scared the shit out of me.' Sometimes they say, 'You saved my marriage!' Μερικοι κριτικοι ειπαν οτι η ταινια συνεπεσε με την αρχη της επιδημιας του ΑΙDS, οποτε συντελεσε στη μειωση του περιστασιακου σεξ!!
Τετoια ηταν η επιδραση της ταινιας, ωστε ακομη και σε μια .....αλλη ταινια, το Sleepless in Seattle, ο Tom Hanks συνομιλωντας με το γιο του Jonah και αναφερομενος στη ταινια ''Fatal attraction'' λεει: "Well, I saw it! It scared the shit outta me! It scared the shit outta every man in America!"

Στο τελος της δικης μας συζητησης παντως καποιος μεταξυ....φθορας και αφθαρσιας πεταξε και το γνωστο τροπαρι τα θελε και τα παθε, κατι σαν τελευταιο επιχειρημα οταν, πια, καποιος εχει καταλαβει οτι δεν προκειται να πεισει....Μερικες φορες, νομιζω οτι καποιες νοοτροπιες δεν αλλαξαν και πολυ απο τη γενια των γονιων μας μεχρι σημερα....

Wikipedia

Luis Buñuel:«Ο κοσμος που ζούμε δεν είναι ο καλύτερος από τους κόσμους που υπάρχουν»

Iσπανος σκηνοθετης, συγγραφεας και σεναριογραφος που φρόντισε από πολύ νωρίς να θέσει το σινεμα στην παραμορφωτική τροχιά που επέβαλλε η ευφυϊα, το ταλέντο και προπαντός η αντισυμβατική του συμπεριφορά.

Σουρεαλιστής, ηδονιστής, εικονοκλάστης, πολέμιος της αριστοκρατίας, γνήσιο τέκνο της μεταπολεμικής avant garde, άθεος και μόνιμος κάτοικος -ταυτόχρονα- Αμερικής και Ευρώπης, προκάλεσε την κοινή λογική, την κρατική αναλγησία, τη θρησκευτική αρτηριοσκλήρωση και ανακηρύχθηκε ομόφωνα ως ένας από τους μέγιστους της κινηματογραφικής τέχνης, με τίτλους όπως ο «Ανδαλουσιανός Σκύλος», το «Λος Ολβιδάδος», «Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας», «Ο Εξολοθρευτής Αγγελος».

Οταν τον ρωτούσαν γιατί κάνει ταινίες ελεγε: «Για να αποδείξω πως αυτός ο κοσμος που ζούμε δεν είναι ο καλύτερος από τους κόσμους που υπάρχουν». Τίτλος που μπορεί να σημαίνει τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα, για έναν σκηνοθέτη ο οποίος έφτιαχνε ταινίες που σήμαιναν τα πάντα. Ποτέ όμως τίποτα!

«Δόξα τω Θεώ, είμαι άθεος» είπε κάποτε ο Λουίς Μπουνιουέλ, πετώντας ένα ακόμα βότσαλο σκανδάλου στη λίμνη της Ιστορίας για να ταράξει με διαχρονικές ρυτίδες τα νερά της. Πρωτότοκος γιος μιας πλούσιας οικογένειας κτηματιών, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1900 στην Καλάντα της Ισπανίας και έλαβε την αυστηρή εκπαίδευση των Ιησουϊτών της Σαραγόσα.

Οι γονείς του φιλοδοξούσαν να τον κάνουν έναν καθώσπρέπει Ισπανό πολίτη: Kαθολικό και ευγενή. Εκείνος όμως επαναστάτησε. Αρχικά, ενάντια στον Πατέρα -Παντοκράτορα. Αργότερα, αφού στα 17 του μετακόμισε στη Μαδρίτη, στο περίφημο, πειραματικό «παιδαγωγείο» της Residencia de Estudiantes ήρθε σε επαφή με το έργο σπουδαίων Ευρωπαίων καλλιτεχνών και επιστημόνων και αντιτάχθηκε ορμητικά στην ίδια του την κοινωνική τάξη. Εγινε φίλος με τον θεατρικό συγγραφέα και ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και τον σουρεαλιστή ζωγράφο Σαλβαντόρ Νταλί και μετά το θάνατο του πατέρα του το 1925, αναπνέοντας πιο ελεύθερα από ποτέ, έφυγε για το Παρίσι.

Στις αποσκευές του είχε χωρέσει την αγάπη του για τους κωμικούς του βωβού κινηματογράφου Χάρολντ Λόιντ και Μπάστερ Κίτον, χωρίς όμως να έχει ακόμα μολυνθεί από το μικρόβιο της κινηματογραφικής τέχνης. Αυτό τον βρήκε και τον διαπέρασε ως το μεδούλι όταν ήρθε αντιμέτωπος με το «Der Müde Τod» (O Κουρασμενος θανατος) του Fritz Lang. «Οταν είδα αυτή την ταινία, ήξερα ξαφνικά τι ακριβώς θέλω να κάνω στη ζωή μου: σινεμά. Κάτι σε αυτή μίλησε σε κάτι βαθιά μέσα μου, αποσαφήνισε το όραμά μου για τον κόσμο».

Το 1926 άρχισε να δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτης του Ζαν Επστάιν, ενώ το 1929 με την οικονομική στήριξη της μητέρας του προκάλεσε τον πρώτο εκκωφαντικό (και ακούραστα ασίγαστο, 80 χρόνια μετά) παφλασμό στον ρου της Ιστορίας, συνυπογράφοντας με τον Σαλβαντόρ Νταλί το 17 λεπτών φιλμικό σοκ με τίτλο «Ενας Ανδαλουσιανός Σκύλος» που γυρίστηκε στο Παρίσι, λατρεύτηκε από την ομάδα των σουρεαλιστών και έγινε δεκτό μετά βαϊων και κλάδων στα πηγαδάκια της μπουρζουαζίας (ευρέως γνωστής ως αστική τάξη). Αυτή, όμως, δεν ήταν η αντίδραση που προσδοκούσε ο Μπουνιουέλ. Ορκίστηκε πως με την επόμενη ταινία του θα έκανε τις προθέσεις του σαφέστερες, στηλιτεύοντας με τον πιο εξωφρενικό τρόπο κάθε εξουσία (πολιτική, θρησκευτική ή κοινωνική), η οποία δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτική και καταπιεστική.

Με την 60λεπτη «Χρυσή Εποχή» του 1930, όμως, θα πυροδοτούσε μια θύελλα αντιδράσεων που ούτε ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί. Η μπουρζουαζία κατάπιε αμήχανα τη γλώσσα της, ενώ μέλη της ακροδεξιάς εισέβαλαν στην αίθουσα Studio 28 του Παρισιού, όπου προβαλλόταν το αναρχικό φιλμ, έσκισαν τους σουρεαλιστικούς πίνακες που εκτίθονταν στο φουαγιέ, πέταξαν μελάνι στην οθόνη και κατέστρεψαν τα καθίσματα. Το σκάνδαλο απλώθηκε σαν ιός στη πόλη και οι αρχές δεν είχαν άλλη επιλογή για να αποτρέψουν τα χειρότερα από το να απαγορέψουν επ αόριστον την προβολή του. Ο δημιουργός του όμως δεν πτοήθηκε.

Αν και η σχέση του με τους σουρεαλιστές (που εκμεταλλεύτηκαν για δικούς τους σκοπούς το πανδαιμόνιο που προκάλεσε η «Χρυσή Εποχή») όδευε σε οριστική ρήξη, σκαρφίστηκε, εν έτει 1932 ένα σουρεαλιστικό ντοκιμαντέρ: το στενάχωρο και γκροτέσκο, 27λεπτο «Γη Χωρίς Ψωμί» («Las Ηurdes»). Ενα εγχείρημα που πέρασε σχετικά απαρατήρητο και πάτησε απότομα φρένο στην καριέρα του, ενώ απαγορεύτηκε από τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις στην Ισπανία. Εκεί όπου ο Μπουνιουέλ επέστρεψε το 1934 για να δουλέψει στο Filmofono - ένα πείραμα των Ισπανών Ρεπουμπλικάνων στην (προ)κατασκευή «έντιμου, εμπορικού σινεμά». Εκεί όπου ένιωθε πάντα μετέωρος ανάμεσα στην αριστερή ιδεολογία του και τη μετριοπάθεια που του επέβαλαν η καταγωγή και η εκπαίδευσή του, καθώς δεν ήθελε να απαρνηθεί κάποια από τα προνομία που αυτές του εξασφάλιζαν. Εκεί, όπου άντεξε για δύο μόνο χρόνια. Μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο που θα τον έστελνε αναγκαστικά στην εξορία.

Οταν έφυγε για τις Η.Π.Α, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και τα στούντιο των Paramount και Warner Bros του έδωσαν την ευκαιρία να μελετήσει τη χρήση του ήχου στο σινεμά, μισθώνοντας τον ως υπεύθυνο για το ντουμπλάζ ξενόγλωσσων ταινιών. Το 1946 έφτασε στο Μεξικό για τα γυρίσματα ενός φιλμ που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και αποφάσισε να μείνει. Για πάντα. Στην πατρίδα που επέλεξε ο ίδιος για τον εαυτό του, μετακόμισε και η οικογένειά του (η πιστή και υπομονετική σύζυγος Ζαν Ρουκάρ και οι δύο γιοι του).

Εκεί γύρισε 20 ταινίες, επέστρεψε απρόσκοπτα, μετά τα ταξίδια του στην Ισπανία, τη Γαλλία (ήδη πολυβραβευμένος στα διεθνή φεστιβάλ για να γυρίσει τα ώριμα αριστουργήματά του των 60s και των 70s) και τις ΗΠΑ, έγραψε την αυτοβιογραφία του «Η Τελευταία Πνοή» (στην οποία παραθέτει τη συνταγή για τα αγαπημένα του μαρτίνι και δηλώνει ότι θα έκαιγε με ευχαρίστηση όλες τις κόπιες των ταινιών του) και πέθανε στις 29 Ιουλίου 1983, από κίρρωση του ύπατος. Ακόμα άθεος. Επισήμως, τουλάχιστον.

«Ευτυχώς που κάπου ανάμεσα στο τυχαίο και στο μυστηριώδες βρίσκεται η φαντασία, το μόνο πράγμα που προστατεύει την ελευθερία, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος προσπαθεί να τη μειώσει ή να την εξαφανίσει τελείως».

Πηγή:
Φιλμογραφια

New...Woodstock in Tempelhof ?

Ενα απο τα πιο φημισμενα και μεγαλυτερα αεροδρομια του κοσμου το Tempelhof, στο Βερολινο που ομως εκλεισε για παντα στις 31-10-2008, θεωρειται σαν αντιπροσωπευτικο του B´ Παγκοσμιου και του Ψυχρου πολεμου. Αλλά, οπως διαβαζουμε το αεροδρομιο της εποχης των Nαζι θα φερει την εποχη του Age of Aquarius στο Βερολινο, αυτο το καλοκαιρι, (22-23 Αυγουστου 2009), με τη μορφη της αναβιωσης ενος φεστιβαλ τυπου Woodstock.
Δυο συναυλιες εχουν προγραμματιστει για την 40η επετειο του Woodstock festival, η μια στη Nεα Yoρκη και η αλλη στο Bερολινο. Οι οργανωτες υπολογιζουν σε 200.000-300.000 επισκεπτες που θα συγκεντρωθουν για να ακουσουν τα συγκροτηματα, πολλα απο τα οποια επαιξαν και στο αυθεντικο φεστιβαλ, τον Αυγουστο του 1969.
Η συναυλια στο Βερολινο θα διοργανωθει ταυτοχρονα με αυτη της Νεας Υορκης ενω ο ιδρυτης του τοτε φεστιβαλ Woodstock, Michael Lang, ανελαβε και τη τωρινη διοργανωση. Ο 65χρονος μουσικο-παραγωγος συνεργαζεται με την εταιρεια Media Consulta, που τους εχει ανατεθει η ευθυνη για τη διοργανωση στη Γερμανια. Το αεροδρομιο Τempelhof ειναι η ιδανικοτερη τοποθεσια λενε.
Τα συγκροτηματα και οι καλλιτεχνες που αναμενονται στο Bερολινο ειναι οι: Santana, Joe Cocker, The Who, Neil Young & Crazy Horse and The Grateful Dead.
Germany info

1. Θεα πανω απο το Βερολινο

2. Sanssouci Palace in Potsdam

Σημ. Και οι δυο φωτογραφιες ειναι τραβηγμενες απο τον Νιls Beier στη τελευταια πτηση πριν το αεροδρομιο Tempelhof κλεισει oριστικα και δημοσιευονται με την αδεια του Νιls.

Yoko Ono, ενα βραβειο & the "terrible Press"

Η χηρα του John Lennon, Yoko Ono, βραβευτηκε απο το Mojo magazine awards, στο Λονδινο, παιρνοντας το πρωτο μουσικο βραβειο της καρριερας της, για την εφ ορου ζωης της προσφορα στη μουσικη .

Η Ono, που δεν ηταν ιδιαιτερα δημοφιλης στους οπαδους των Beatles, οι οποιοι πιστευαν οτι το μεγαλυτερο της κατορθωμα ηταν να καταφερει να χωρισει το συγκροτημα, ευχαριστησε το Mojo για την "γενναια" τους αποφαση.

Με τον Lennon, αλλα και μονη της, εχει κανει γυρω στα 24 αλμπουμ σε 41 χρονια. Δηλωσε τα εξης: "It's really great that I went on stage and people were very warm towards me, I didn't expect that," Παιρνοντας το βραβειο της ειπε ακομη: "For the longest time I never expected people to be so warm when I get on stage."

Oταν ρωτηθηκε τι μπορει να της ελεγε ο John Lennon για την απονομη του βραβειου, η Ono απαντησε: "He would have said, 'I told you so, man.'

Εγω παντως συγκινηθηκα με τα παρακατω λογια της συμπαθεστατης Yoko που δηλωσε τα εξης για τον Lennon: "He was the only person who was really believing and promoting my work. Without that I might have been pretty discouraged. "

Την Ono, σημερα, 76 χρονων, υποστηριξαν με ομιλιες τους πολλοι καλλιτεχνες οπως ο κιθαριστας των Smiths, Johnny Marr, ο οποιος ειπε οτι η Υοko αξιζε την βραβευση, επειδη ο Τυπος και οι δημοσιογραφοι της εποχης δεν ηταν καθολου καλοι μαζι της και γενικα της φερθηκαν με υποτιμητικο τροπο ενω δεν ειχαν κανενα λογο. "Αλλα και οι δισκοι της με τους Plastic Ono Band ειναι πολυ καλοι ", ειπε ο Johnny Marr. " Δεν χρειαζόταν να ειναι συζυγος ενος Beatle". "Εκανε και η ιδια πολυ καλη δουλεια και πιστευω οτι ειναι φανταστικη."

Ο εκδοτης του Mojo, Phil Alexander, ειπε μαλιστα οτι η Ono ειναι "απο τις μεγαλυτερες επιδρασεις στη μοντερνα μουσικη". Kαι συνεχισε:
"She may have been married to one of the most famous men in the world, but she also helped change music, as we know it in her own right. "First, by introducing avant-garde sensibilities to her husband but, just as significantly, by continuing to push the boundaries of what was deemed the norm way after that."

Δε ξερω τι πιστευει ο κοσμος για την Υοko Οno, αλλα για εμενα ο τροπος που της φερθηκε η μεγαλυτερη μεριδα του−τοτε− Τυπου, ηταν καθαρα ρατσιστικος. Αν η Οno ηταν ενα πολυ ομορφο μοντελλο απο Αγγλια, ή απο Αμερικη, τοτε σιγουρα δεν θα της φερόταν ο Τυπος με ενα τετοιο υποτιμητικο τρόπο, ουτε θα εγραφαν ολα αυτά που εγραφαν, τοσα χρονια, εναντιον της. Ενα μεγαλο μπραβο λοιπον σε ανδρες που σαν τον John Lennon (και ενω καλλιστα θα μπορουσαν να εχουν την ομορφοτερη γυναικα διπλα τους) αυτοι προτιμουν την εσωτερικη ομορφια και τη δυναμη της ψυχης μιας γυναικας, απο τις …''πλαστικες κουκλες'', με...Botox και…ιnplants!

Πηγη BBC

Old ghosts-New Europe?

"Off our streets, Nazi scum!" φωναζαν πολλοι διαδηλωτες σε μια συνεντευξη Τυπου στο Λονδινο που διακοπηκε, εν μεσω βροχης....αυγων που βρηκαν−ευτυχως−τον στοχο τους απευθυνομενα στον Νιck Griffin, ηγετη του ακροδεξιού Βρετανικού Εθνικού Κόμματος (ΒΝΡ) το οποιο −δυστυχως− κέρδισε δύο έδρες στη νέα Ευρωβουλή. Ο Griffin φυγαδευτηκε απο άνδρες της ασφαλείας του, αφου χτυπηθηκε στον ωμο απο πλακατ διαδηλωτη!

Το ΒΝΡ, που ζητά να σταματήσει η μετανάστευση, να επαναπατρισθούν "εθελοντικά" οι μετανάστες και να αποσυρθεί η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κέρδισε περισσότερες από 940.000 ψήφους στις εκλογές για την Ευρωβουλή. Τώρα ο Griffin προσπαθεί να συγκεντρώσει άλλους 25 ακροδεξιούς βουλευτές από 7 χώρες προκειμένου να δημιουργήσουν ακροδεξιό μπλοκ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, γεγονός που θα εξασφαλίσει και τη χρηματοδότησή του με περισσότερα από 26,5 εκατομμύρια ευρώ.

Tελικα, πρεπει να ανησυχουμε, ή όχι ; Μηπως η κριση στην Αριστερα, οπως ισχυριζεται ο ιστορικος Eric Hobsbawm ειναι το πιο σημαντικο ζητημα; Η γελιοποιηση της ακροδεξιας ισως να σημαινει και τη διαλυση της, ισχυριζεται, απο την αλλη, η καθηγητρια Joanna Bourke. Στην εφημεριδα Guardian γνωστοι ιστορικοι σχολιάζουν την ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων στις ευρωεκλογές.

Joanna Bourke, Καθηγητρια ιστοριας στο Birkbeck College, London

''Ουτε πανικος, αλλα ουτε καθησυχασμος. Τα επιπεδα ρατσισμου και αντισημιτισμου και ολων αυτων, που η ακροδεξια χρειαζεται για να στηριχτει, ειναι αρκετα χαμηλα σε συγκριση με το παρελθον και με την υπολοιπη Ευρωπη και τις Η.Π.Α. Η ακροδεξια εχει περισσοτερη δυναμη στις Η.Π.Α απ οτι εχει στην Μεγαλη Βρετανια, ειδικα η θρησκευομενη Δεξια. Ειμαι πιο αισιοδοξη για τους Βρετανικους θεσμους και για το πως εχουν χαλιναγωγησει τετοια μιση. Αυτο που ηταν ενδιαφερον για τον Mosley στα 1930, ειναι οτι οι θεσμοι μας δεν νομιμοποιησαν κανενα απο τα αιτηματα της ακροδεξιας. Δεν τους εκαναν "αποδιοπομπεους τραγους", αλλα ουτε μαρτυρες. Ανταποκριθηκαν με τη δυναμη του νομου και σχετικα δικαια. Αν τους καταπιεσεις, ή τους φερθεις με σκληρο τροπο, αυτο μονο θα τους κανει να ενωθουν χρησιμοποιωντας βια σαν απαντηση.
Στην Ιταλια, οι φασιστες αντιμετωπισαν ενα καταπιεστικο κρατος, τους ειδαν σαν μαρτυρες και ετσι κερδισαν σε δημοτικοτητα. Στην Αγγλια, τους ειδαν σαν κακοποιους και μπηκαν στο περιθωριο. Το νεο κομμα του Mosley, προσπαθησε, τοτε, να ενεργοποιηθει μεσα απο το δημοκρατικο συστημα, αλλα με το που εγινε ανοικτα φασιστας και το κομμα του εγινε δηκτικα αντισημιτικο και αντι-μεταναστευτικο, αυτη η υποστηριξη εξανεμιστηκε. Μη λογοκρινετε, ή καταπιεζετε το BNP. Περιθωριοποηστε τους και περιγελαστε τους. Η γελιοποιηση ειναι ενα υποτιμημενο οπλο''.

Eric Hobsbawm προεδρος Βirkbeck College, ιστορικός, και συγγραφέας
''Δεν ειναι η απειλή της Ακροδεξιάς το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών, αν και υπάρχει ξεκάθαρα μια στροφή προς τα δεξιά, και οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις θα κάνουν περισσότερους συμβιβασμούς προς την Ακροδεξιά. Το σημαντικό ζήτημα είναι η κρίση της Αριστεράς. Βρεθήκαμε στο ίδιο σημείο και παλαιότερα, στη δεκαετία του ΄30, όταν οι επιπτώσεις της ύφεσης ενίσχυσαν τη Δεξιά και εξαφάνισαν την Αριστερά- οι Εργατικοί το 1931 είχαν μόλις 50 βουλευτές. Η Αριστερά ξαναστάθηκε στα πόδια της, όμως δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα συμβεί το ίδιο και τώρα. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται σε πτώση σε όλη την Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή Αριστερά στηρίχθηκε σε μια εργατική τάξη που δεν υπάρχει πλέον στην παλαιά της μορφή και για να ανακάμψει θα χρειασθεί νέους ψηφοφόρους. Αυτό ίσως αποδειχθεί δύσκολο. Η Αριστερά αντιμετωπίζει προβλήματα παντού: οι Βρετανοί Εργατικοί, οι Γάλλοι Σοσιαλιστές, οι Ιταλοί Δημοκράτες, οι Ισπανοί Σοσιαλιστές, το γερμανικό SΡD μετρούν απώλειες. Οι Σοσιαλδημοκράτες παντού χρειάζονται ένα καινούργιο όραμα και νέους υποστηρικτές''.

David Stevenson καθηγητής Διεθνούς Ιστορίας, London School of Εconomics
''Η Ενισχυση των ακροδεξιών είναι ανησυχητική, όμως κατά έναν τρόπο έκπληξη αποτελεί το ότι δεν πήραν ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά: η ύφεση, η έντονη μετανάστευση και το γεγονός ότι όλα τα μεγάλα κόμματα βρίσκονται μπλεγμένα σε σκάνδαλα λειτουργούν υπέρ της Ακροδεξιάς. Ο παραλληλισμός που εντοπίζω δεν είναι με την άνοδο του φασισμού το 1930 αλλά με την επιτυχία του Ζαν-Μαρί Λεπέν στη Γαλλία στη δεκαετία του 1980. Πέτυχε τα μεγαλύτερα ποσοστά του στις περιοχές που ήταν ισχυρό το γαλλικό Κ.Κ. Όταν κατέρρευσε ο κομμουνισμός, το Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν ενισχύθηκε.
Τώρα στη Βρετανία, μια μερίδα ψηφοφόρων που παραδοσιακά στήριζαν το Εργατικό Κόμμα πήγαν στην Ακροδεξιά. Όταν ο Νικ Γκρίφιν μιλά για μια χώρα γεμάτη μετανάστες που παίρνουν τις δουλειές από τους Βρετανούς, χτυπά ένα ευαίσθητο σημείο. Πιο ανησυχητικά όμως είναι όσα θα συμβούν σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Η Ακροδεξιά δεν πήγε καλά στη Γαλλία και τη Γερμανία, η παρουσία της όμως στην Ουγγαρία και τις χώρες της Βαλτικής είναι ενισχυμένη. Και βέβαια υπάρχει πάντα η Ιταλία και η απειλή για τις ελευθερίες των πολιτών από τον Μπερλουσκόνι. Δεν είναι ακροδεξιός με την έννοια του Χίτλερ, αποτελεί όμως απειλή για τη δημοκρατία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η οικονομική ύφεση θα βοηθήσει την Αριστερά. Αυτό δεν συνέβη ούτε στη δεκαετία του 1930 ούτε στα 1870 και 1880, όταν γεννήθηκε η λαϊκή Δεξιά. Φαίνεται ότι στις περιόδους οικονομικής αβεβαιότητας πολλοί προσβλέπουν στον αυταρχισμό και όχι στη δημοκρατία''.

David Kynaston, ιστορικός, Kingston University, London
''Υπαρχουν σίγουρα κοινά μεταξύ της προπολεμικής Γερμανίας και του σήμερα, και κυρίως η οικονομική κρίση που προκάλεσε μαζική ανεργία. Το Κραχ συνέβη το 1929 και ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος το 1933- δηλαδή ακόμα βρισκόμαστε μακριά από το ζενίθ της οικονομικής κρίσης και πιθανώς θα δούμε την Ακροδεξιά να ενισχύεται και άλλο. Πιο ανησυχητικό είναι ότι η ύφεση συνοδεύεται από αύξηση του λαϊκισμού και απώλεια πίστης στη δημοκρατική πολιτική ζωή. Οι άνθρωποι που, πριν από μια γενιά, δεν έδειχναν κυνισμό για την πολιτική, τώρα δείχνουν. Δεν είναι πλέον αδιάφοροι για την πολιτική, έχουν άγνοια. Η άνοδος ενός ανοιχτά ρατσιστικού κόμματος αποτελεί σήμα κινδύνου και ήρθε η ώρα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα να δείξουν ειλικρίνεια και να αντιμετωπίσουν τους ψηφοφόρους ως ενήλικες. Η οικονομία είναι σε οικτρή κατάσταση και κανείς δεν μπορεί να δίνει άστοχες υποσχέσεις, διότι το μόνο που επιτυγχάνει είναι η ενίσχυση των λαϊκιστών''.
The Guardian
TANEA

Μisreading History?-H δικη του Σωκρατη

Η πολυσυζητημενη δίκη του Αθηναιου φιλοσόφου Σωκρατη (470–399 π.Χ) έχει εδω και πολλα χρονια χρονια θεωρηθεί σαν μια απο τις πρώτες, και πιο δραματικές περιπτώσεις κακοδικιας στα δικαστικα χρονικα, που τελειώνει με τη ποινή του θανάτου για το ιδρυτή της Δυτικής σκέψης.
Ο Σωκρατης κατηγορήθηκε για «ασέβεια» και «διαφθορα των νεων» στα 399 π.Χ, κατηγοριες που πολλοί ιστορικοί σκέφτονται ότι εφευρέθηκαν από τους προκατειλημμένους συμπολίτες του- και απαιτήθηκε να φροντισει ο ιδιος για την εκτέλεσή του με την κατανάλωση κώνιου. Αλλά τώρα ένας καθηγητής Πανεπιστημίου του Cambridge υποστηρίζει ότι η δικη του Σωκρατη ήταν νόμιμη ακριβς οπως οτι και ο ιδιος ήταν ένοχος, όπως του χρεώνεται. Αυτό που είναι πιο σημαντικο, ο καθηγητής Paul Cartledge πιστευει ότι ο Σωκρατης προσκάλεσε πραγματικά το θάνατό του.

Στο καινούργιο βιβλίο του, "Ancient Greek Political Thought In Practice" που δημοσιεύετηκε μολις χθες, 8/6, ο καθηγητής Cartledge λέει ότι ενώ οι πολιτικοί και οι ιστορικοί έχουν χρησιμοποιήσει τη δικη για να υποστηριξουν ότι η δημοκρατία μπορεί μερικές φορές να κατεβεί στο επιπεδο του όχλου, αυτό δεν ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα. «Ο καθένας ξέρει ότι οι Έλληνες εφηυραν τη δημοκρατία, αλλά δεν ήταν δημοκρατία, οπως την ξέρουμε, και έχουμε διαβασει λαθος την ιστορία, κατά συνέπεια,» είπε. «Οι κατηγοριες που ο Σωκρατης αντιμέτωπισε φαίνονται γελοίες σε μας αλλά στην αρχαία Αθήνα τις εξελαμβαναν πραγματικα σαν να εξυπηρετουσαν το κοινο αγαθό.»

Στο βιβλίο του, ο καθηγητής Cartledge αμφισβητει τα παραδοσιακά επιχειρήματα ότι ο Σωκρατης ήταν καθαρά θύμα πολιτικων διαμαχων. Οι ιστορικοί που επηρεάστηκαν από τους αρχαίους συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου και του Πλάτωνα, έχουν υποστηρίξει ότι η ανοικτή κριτική του Σωκρατη σε προεξεχόντες Αθηναιους πολιτικους είχε δημιουργησει πολλούς εχθρούς, οι οποίοι του προσαψαν μετα και τις κατηγοριες περι ασέβειας και διαφθορας για να τον σωπασουν. Άλλος ιστορικός θεωρεί οτι οι διδασκαλίες του Σωκρατη επεφεραν πολιτική εξέγερση, και η δικη του εγινε παράδειγμα από εκείνους που επεδιωκαν να συνθλιψουν τους διαφωνουντες στην Αθηναϊκή κοινωνία.

Ο καθηγητής Cartledge είπε ότι ο Σωκρατης αμφισβητησε την εξουσια πολλων από τους αποδεκτούς Θεούς και υποστήριξε ότι καθοδηγείται από το εσωτερικό «δαιμονιον του», ένας όρος που μπορεί να ηθελε να σημαινει «τη διαίσθηση», αλλά που θα μπορούσε επίσης να ερμηνευθεί ως σκοτεινή, υπερφυσική επιρροή, η οποία θα είχε εξοργισει τους συμβατικούς οπαδούς της τοτε θρησκειας.

Η κατηγορια «της ασέβειας» ήταν εξ ολοκλήρου αποδεκτή σε μια δημοκρατία με βαθειά ευλαβεια για τους θεους τους, ειπε ο καθηγητής Cartledge. Οι κατηγορίες παρουσιάστηκαν από ερασιτεχνες κατηγόρους μπροστα σε μια κριτική επιτροπή 501 κοινών πολιτών με «καλή σειρα» που ενέργησαν εξ ονόματος αυτού που εξελαβαν ως δημόσιο συμφέρον. Αν η δικη μπορούσε να αποδείξει ότι ένας κατηγορούμενος ήταν υπευθυνος για τη διακινδύνευση του δημόσιου καλού, ήταν πιθανό να βρεθεί ένοχος.

Ο συγγραφεας επίσης θεωρεί ότι ο Σωκρατης ''προκάλεσε'' το θάνατό του. Στα πλαίσια του Αθηναϊκού συστήματος, σε αυτό το είδος δίκης ο κατηγορούμενος μπορούσε να προτείνει τη τιμωρια του. Αντί να αντιμετωπίσει αυτήν την ευκαιρία σοβαρά, ο Σωκρατης αρχικά αστειεύτηκε ότι πρέπει να ανταμειφθεί και πρότεινε τελικά ένα πρόστιμο που ήταν πάρα πολύ μικρό. Χωρις έκπληξη, οι ένορκοι δεν είδαν την αστεία πλευρά και κατεβαλαν τη ποινή του θανάτου. Αντί της φυγής, ο Σωκρατης δέχτηκε την απόφαση, που υποστηρίζει ότι «την όφειλε στην πόλη, βάσει των νόμων της οποιας ειχε διδαχθει να τιμήσει εκείνους τους νόμους κατα γραμμα».

Ο καθηγητής Cartledge είπε: «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολια για την ανδρεία του, και θα μπορούσαμε ακομη να τον δουμε και σαν ήρωα της διανοησης. Αλλά η ιδέα ότι ο Σωκρατης ο ίδιος δεν ήταν ένοχος, αλλά εκτέλεστηκε από τον κανόνα όχλου, ειναι λάθος. Με την απομάκρυνση του, η κοινωνία μεσα απο τα μάτια των Αθηναίων, εξιλεωθηκε και επιβεβαιωθηκε αλλη μια φορα.»

Η καθηγητρια Angie Hobbs, φιλόσοφος στο Πανεπιστήμιο Warwick, είπε ότι, μέχρι σήμερα, οι επίσημες κατηγοριες θεωρήθηκαν κατι σαν προπετασμα καπνου για αυτό που οι δημοκράτες θέλησαν πραγματικά, την εκδίκηση δηλαδη για τη σχεση του με την αντίπαλη μεριδα. Αλλά πρόσθεσε: «Τωρα άν κανεις σκέφτεται οτι αυτη ήταν μια δίκαιη περίπτωση ή όχι, το ότι ήταν ένας γνήσιος ταραχοποιός είναι για συζήτηση. Ο Σωκρατης είχε ενοχλήσει τους σημαντικούς ανθρώπους με επιρροη. Ήταν απότομος και αγενής. Οι φιλόσοφοι θεωρουνταν επικίνδυνοι τότε και δεν ήταν μοναδικός που ειχε πρόβλημα. Οι Αθηναίοι ειχαν κατα καποιο τροπο δικιο να ενοχληθούν λίγο από αυτα που πρεσβευε, βαζοντας τους νεους για να σκεφτουν για τον εαυτο τους. Συμφώνησε ότι ο Σωκρατης «δεν έπρεπε να πεθάνει» και ότι το κατέστησε πολύ δύσκολο για τους δικαστες να μην επιβάλουν την ποινή του θανάτου. Όταν οι δεσμοφύλακες του εκαναν σαφές οτι θα του επέτρεπαν «να δραπετεύσει», αυτος αρνηθηκε.

«Ο Σωκρατης θέλησε να είναι κάποιο είδος μάρτυρα για τη φιλοσοφία,»ειπε ο καθηγητής Hobbs. «Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, δίνει μια απίστευτα αλαζονική ομιλία στο δικαστήριο, λέγοντας, «Καθε αλλο παρα να με τιμωρησουν επρεπε. θα πρέπει να είναι ευγνώμονες για τον τρόπο που τους έχω βοηθήσει να καθαρίσουν τις ψυχές τους και πρέπει να μου δώσουν δωρεαν γεύματα για το υπόλοιπο της ζωής μου».»

Η καθηγητρια Mary Beard, στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, πρόσθεσε: «Έχουμε επενδύσει στον Σωκρατη, τον εφηύραμε πάλι ως αντιπροσωπο της ευγενικης ελεύθερης σκέψης, υπερασπιζομενος αυτό που πίστεψε (και το δικαίωμα να πιστευει) ακόμη μεχρι θανάτου, χάρι στον Πλάτωνα, φυσικά, σε μεγάλο βαθμό. Αλλά, συμφωνα με τους Αθηναιους, η καταδικη του ήταν μια δίκαιη τιμωρια.»

Ιndependent

Σουηδοι...πειρατες, Ελληνες & Ευρωπαιοι ρατσιστες!

Διαβασα, ειδα και ακουσα τα αποτελεσματα των χθεσινων εκλογων για το Ευρωπαικο Κοινοβουλιο. Tι να πει κανεις για τα μυαλα των συμπατριωτων μας και στην Ελλαδα, αλλα και αυτων,στη Σουηδια;
Εδω, εστειλαν τους....Πειρατες στη Βουλη, εκει, εστειλαν τους ρατσιστες! Περαστικα και στους δυο λαους και οχι μονο, αφου και στην Ολλανδια και στην Αγγλια και στην Ουγγαρια και αλλου ενδεχομενα παρατηρηθηκαν περιστατικα πρωτογνωρης παρακρουσης!

Τα αριστερα κομματα ειναι οι μεγαλοι χαμενοι, γραφουν οι εφημεριδες.....Οι μεγαλυτεροι χαμενοι ειμαστε ΕΜΕΙΣ, οι πολιτες, που ειτε εγκλωβισμενοι μεσα στο παιχνιδι του δικομματισμου, ειτε απέχοντες (λογω μπάνιων και άλλων ευγενών σπορ), ειτε λογω άλλης...ανηκέστου βλαβης, δεν σκεφτηκαμε τη δεινη κατασταση ολων, εν μεσω οικονομικης κρισης και το μελλον των παιδιων μας που διαγράφεται ασχημο, μεσα σε μια τετοια ξενοφοβικη Ευρωπη και ετσι εξ απαλων ονυχων, επιτρεψαμε σε διαφορα ρατσιστικά κινηματα να σηκωσουν κεφαλι και να μπουν μαλιστα και στην Ευρωβουλη! Κριμα, πολυ κριμα γιατι τοσο οι ηλιθιες πραξεις καποιων, αλλά και η ...απραξια πολλων άλλων, μας πάνε (ολους) πολυ πισω, ξανά.....
Μηπως πρεπει να μεταναστευσω και πάλι,(αλλά που, αυτη τη φορά;) γιατι ουτε οι....Πειρατες, αλλά ουτε κι οι φασιστες αντεχονται!

Και ο Νeil, φυσικα, πολυ καλα τα λεει, ποιος τον ακουει ομως;

..............................

I see a woman in the night
With a baby in her hand
Under an old street light
Near a garbage can
Now she puts the kid away,
and she's gone to get a hit
She hates her life,
and what she's done to it
There's one more kid
that will never go to school
Never get to fall in love,
never get to be cool.

Keep on rockin' in the free world,
Keep on rockin' in the free world
Keep on rockin' in the free world,
Keep on rockin' in the free world.

The"Boss" & the..''all weather'' E Street Band!

Η πρωτη απο τις τρεις συναυλιες που εδωσε ο Bruce Springsteen με τους E Street Band στη Στοκχολμη, την Πεμπτη 4/6, ηταν βροχερη. Αλλα ο Springsteen δεν ενοχληθηκε καθολου απο τη βροχη.
-Ο κακος καιρος μας κανει καλυτερους! Το συγκροτημα πρεπει να παιξει καλυτερα, για να ...ζεσταθουμε! Ο καιρος δεν αλλαζει, εμεις ομως πρεπει να παιζουμε....all weather!
–Ακριβως οπως το ταχυδρομειο, κι εμεις παιζουμε με ολες τις καιρικες συνθηκες, ειτε ειναι βροχη, χιονι, χαλαζι, ή καταιγιδα! Η E Street Band παιζει ετσι κι αλλιως!!
-Οταν ειμαι στη σκηνή βλεπω ενα κοινο που θελει να ακουει τη μουσικη μας ακομα κι οταν εχει τελειωσει η συναυλια! Ειναι ενα ωραιο συναισθημα λεει ο Bruce Springsteen.
Σημ. Οι συναυλιες (4, 5 και 7/6) ηταν "sold out", ηδη, απο τον Ιανουαριο!

SVT
+ Τrailer DN (+setlist Day 1)

(setlist Day 2)

(setlist Day 3)

Woody Allen: "Η ζωή δεν έχει νόημα, αλλά πρέπει να τη ζήσεις μέχρι το τελευταίο λεπτό!"

Eιδα την προσφατη και πολυσυζητημενη ταινια του Woody, "Vicky, Cristina, Barcelona". Ο σκηνοθετης ειπε σε μια συνεντευξη του για τη ταινια του αυτη: "Ι was gonna do a film in Barcelona, and I had an idea about these two young women who get involved with an artist and his crazy ex-wife,” Allen says. “London or Berlin wouldn’t have worked because they’re drier, a little more intellectual. Spain’s got an exotic, Mediterranean feel. So I just wrote it as a straight love story — and it’s gotten many more laughs than I anticipated. I’m always surprised at the amount of laughs my films get. When I try for laughs, it becomes work, and I don’t get them. When I screened Match Point at Cannes, I’d never seen it with an audience before — there were a lot of laughs in it and I was shocked. It’s the same with this picture.”
Παρολο που αυτη ακριβως η ταινια του W. Allen, ειχε, ολως περιεργως, χαρακτηρισθει σαν μια ελαφρια και καλοκαιρινου στυλ ταινια, απο καποιους κριτικους, (πραγμα που σε κανει να σκεφτεσαι αν εχουν δει την ιδια ταινια, ή αν ειδαν μονο το πρωτο μισαωρο), η ταινια "Vicky Cristina Barcelona" ειναι το πιο κοντινο πραγμα στο ειδος εξετασης των σχεσεων: To αντικειμενο μελετης που εκανε τον Woody Allen διασημο, εδω και χρονια. Οι χαρακτηρες ειναι προσεγμενοι και υπαρχουν καποιες παρατηρησεις πανω στις σχεσεις που ''κοβουν σαν μαχαιρι'', αλλες εναντια στον καταναλωτισμο και ολα αυτα με το γνωστο, καυστικο του χιουμορ.
Το θέμα της είναι πολυεπίπεδο, πολυδιάστατο και ελάχιστα ανεκδοτολογικό. Για τους εξής λόγους. Πρόκειται για την απόλυτη μηδενιστική και ταυτόχρονα ηδονική κομεντί που έχει επινοήσει σε όλη τη διαδρομή του. Πρωτα, είναι ζήτημα ωριμότητας. «Η ζωή δεν έχει νόημα, αλλά πρέπει να τη ζήσεις μέχρι το τελευταίο λεπτό». Επομένως, όπως η ζωή, έτσι και ο έρωτας. Συμφωνείς, διαφωνείς, αυτό λέει ο ποιητής. Και δεν έχει νόημα, γιατί όλες οι παραλλαγές του καταλήγουν σε αδιέξοδο και σε ξεκόλλημα. Το πάθος φεύγει και πίσω του αφήνει συνήθεια και αγάπη. Οι διαρκείς εναλλαγές καταλήγουν στο τέλος αυταπάτη. Και οι όποιες εξερευνήσεις στο τέλος μάς γεμίζουν μ΄ ένα τεράστιο κενό. Ο δεύτερος λόγος είναι καθαρά καλλιτεχνικός. Όπως ο James Ivory το 1985 σκηνοθετεί το ρομαντικό δράμα «Room with a view», έτσι περίπου και οW. Allen. Όμως, με άλλους όρους και με πλήρη αντιστροφή. Είναι περίπου σαν να αναποδογυρίζει τον E. M. Forster και την Jane Austin μαζί. Άλλη εποχή. Ο τρίτος λόγος είναι η αντιπαράθεση Μεσογείου - ΗΠΑ. Δηλαδή, οι δύο Αμερικανίδες ''χαζογκόμενες'' μοιάζουν με καυσόξυλα που κρατάνε αναμμένη τη φλόγα του πάθους Juan- Εlena. Ο τέταρτος λόγος είναι το εξαιρετικό κάστινγκ, όπου κάθε ηθοποιός, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, είναι κολλημένος στον χαρακτήρα του ήρωά του. Και όπου η Penelope- εξαφανίζει με τη λάμψη της κάθε άλλη, συμπεριλαμβανομένης της Scarlett Johansson και ο πέμπτος, ύψιστος και τελευταίος, είναι το τελικό ''διά ταύτα''. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, δηλαδη, αυτή η απόλυτη συνταγή αυτού του γέρου, κοντού και κουφού κυρίου. Η ευφυΐα κάνει τη διαφορά!

Timesonline
ΤΑΝΕΑ

Τrailer

Dylan & McCartney: We can work it out!

Να και μερικα νεα που χαροποιουν τους μουσικοφιλους παντου! Φαινεται οτι θα υπαρξει συνεργασια μεταξυ του Paul McCartney και του Bob Dylan. Τα νεα ηρθαν μετα απο μια συνεντευξη στο περιοδικο Rolling Stone, κατα την οποια ο Dylan ρωτηθηκε αν θα εγραφε τραγουδια με τον πρωην Beatle και ειπε ενθουσιασμενος τα εξης:
That would be exciting – to do something with Paul". "But, you know, your paths have to cross for something like that to make sense."
Ειναι μια δηλωση που δεν τη περιμενε κανείς, μια και οι δυο δεν ηταν παντα οι "καλυτεροι φιλοι". Πραγματι, ο Dylan υπηρξε μαλλον δηκτικός, σχετικα με το ταλεντο του Sir Paul, επειδη συγκρινε την ικανοτητα του να γραψει τραγουδια με το ταλεντο του επισης Βeatle John Lennon.
Οπως ηταν φυσικο, οι πρόσφατες δηλωσεις του Dylan "αγγιξαν" τον McCartney, που θα επιθυμουσε να φερει κοντα τα δυο μυθικα μονοπατια. Εξ αλλου, μολις πριν ενα χρόνο ο Paul ονομασε τον Dylan σαν τον ιδανικο παρτενερ του, για ντουετο και τον χαρακτηρισε "genius". Εκπρόσωπος του McCartney δηλωσε: "We heard the offer this morning and we're trying to let Paul know about it", "I should think he would be very interested in hearing about it". As you can imagine, it would be a pretty major thing if it went ahead."

Independent,
Μοg

Australia, ''Down under'' and…land of racists?

Η Αυστραλία συγκλονίζεται απο τις ρατσιστικές επιθέσεις. Δυο επιθέσεις που διοργανώθηκαν την περασμένη εβδομάδα με στόχο Ινδούς φοιτητές και ξεκινησαν με το μαχαίρωμα και ξυλοδαρμό πέντε νέων Ινδών φοιτητών στη Μελβούρνη, ένας απο τους οποιους μαλιστα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση!

Ετσι χιλιάδες Ινδοί πραγματοποίησαν διαδήλωση στην Μελβούρνη, ενω δημιουργήθηκαν συμπλοκές μεταξύ των διαδηλωτών και των αστυνομικών. Η αστυνομία κατηγορεί τους Ινδούς για τις επιθέσεις! (Τι αλλο θα ακουσουμε ακομη!)

Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Kevin Rudd δήλωσε στεναχωρημένος για τα γεγονότα και σημείωσε πως η Αυστραλία είναι χώρα ειρήνης και ανοχής και πως δεν μπορεί να έχουν καμμία δικαιολογία οι ενέργειες αυτές. Μαλιστα οι αρχες στη Victoria δηλωσαν οτι θα φροντισουν να αλλαξουν τη νομοθεσια, ωστε οι δικαστες να λαμβανουν υπ οψη τη προκαταληψη εναντια σε συγκεκριμενη ομαδα ατομων, οταν καταδικαζεται καποιος.
Tελευταια ειχαν καταγραφει περιπου 1.082 επιθέσεις και τη περασμενη χρονια έφθασαν τις 1.447! Στην Αυστραλια φοιτουν περιπου 90.000 Ινδοι φοιτητες σε κρατικά ΑΕΙ πληρωνοντας δίδακτρα πάνω από 1,6 δισ. δολάρια το χρονο.

ΤRT world
Yahoo news

Aνατολικη Γερμανια -H ζωή μέσα από φωτογραφίες

Ειναι πραγματι παραξενο το ποσο λιγα πραγματα μπορει να ξερει κανεις για το πατερα του. Μετα το θανατο του Βερολινεζου δασκαλου Manfred Beier οι δυο γιοι του βρηκαν στο υπογειο του σπιτιου του 60.000 φωτογραφιες. Ο πατερας τους, οπως φαινεται, δημιουργησε ενα απο τα καλυτερα ντοκουμεντα ζωης στην Ανατολικη Γερμανια και τις πρωτες ημερες της Δυτικης.

Μετα το θανατο του Manfred Beier στα 2002, οι γιοι του Wolf και Nils αρχισαν να ξεχωριζουν τα κληρονομικα τους και ανακαλυψαν ενα θησαυρο. Βρηκαν δεκαδες ξυλινα κουτια πανω σε ραφια και πολλες συρταριερες, ομοιες με αυτες σε παλαια φαρμακεια που ειχαν γινει κατα παραγγελια. Τα συρταρια ειχαν εσωτερικα μερη που μπορουσαν να βγαινουν και το καθε ενα ειχε τρυπες διαμετρου 3 εκατοστων.

Σε καθε μια απο αυτες τις τρυπες υπηρχε ενα μικρο ρολο φιλμ. Τα αδερφια ηξεραν βεβαια οτι ο πατερας τους εβγαζε φωτογραφιες, αλλα αυτο; Βρηκαν 38 σημειωματαρια που χρησιμευαν σαν επεξηγησεις της συλλογης. Ειναι ενα φωτογραφικο ντοκυμαντερ της ζωης του Manfred Beier, που γεννηθηκε στο Bερολινο στα 1927, μεγαλωσε στη Strausberger Platz, πλατεια και στρατολογηθηκε στη στρατ. Αμυνα της Volkssturm σαν εφηβος, στα τελη του Β´ Παγκοσμιου Πολεμου. Δουλεψε δεκαετιες μετα τον πολεμο σαν δασκαλος στο Ανατολικο Γερμανικο σχολικο συστημα και παντα ειχε μια φωτογραφικη μηχανη μαζι του, ακομα και τις τελευταιες μερες της ζωης του στη Δυση . 

Ειναι ενα φωτογραφικο ημερολογιο της καθημερινης ζωης στην Γερμανικη Λαικη Δημοκρατια (GDR, the former East Germany) – μοναδικο για τη φωτογραφικη, πολιτιστικη και ιστορικη αξια, λενε οι ειδικοι. Ποτε δεν φανταζομασταν κατι τετοιο. Οποτε ειμασταν εξω με τον πατερα ειχε παντα μια μεγαλη τσαντα, που περιειχε δυο φωτογρ. μηχανες για 8-mm φιλμ και τουλαχιστον τρεις ακομα καμερες για να αλλαζει απο εγχρωμες σε ασπρομαυρες ή slide και μεσαιου μεγεθους φωτογραφιες—και φωτομετρα, φιλτρα και φακους.

Το χομπυ του πατερα ηταν ακριβο για την εποχη, αλλα ουτε αυτο τον αποσπουσε απο το παθος του. Φυσικα εμφανιζε μονος του τα αρνητικα. Ειχε 20.000 βιβλια αλλα επειδη δεν υπηρχε χωρος επρεπε να φυλασσουν πολλα απο τα βιβλια του σε ενα ξυλινο σπιτακι, για εργαλεια, στην αυλη και ετσι πολλα καταστραφηκαν απο την υγρασια και το κρυο. Οι φωτογραφιες ομως που φυλασσονταν στο υπογειο δεν επαθαν τιποτα. 

Οι φωτογραφιες που τραβηξε λενε περισσοτερα απ ο τι ξερουμε γι εκεινον, λενε οι γιοι του. Εντυπωσιαστηκαν απο τη ''θετικη ματια'' που ειχε για τον κοσμο και απο το ποσο ομορφες φωτογραφιες, ειδικα πορτραιτα, τραβουσε. Καθολου ''τεχνικα αρτια'' και ''γραφειοκρατικα'', οπως θα περιμενε κανεις. Χαρις στην εναλλακτικη αυτη συλλογη φωτογραφιων μπορει να επανεξετασει κανεις τη καθημερινη ζωη στη ΓΛΔ.

Μπορειτε να δειτε μερικες απο τις φωτογραφιες εδω 
Spiegel online